Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015 18:01

Τέσσερα σύγχρονα ισπανικά ποιήματα

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Το περιοδικό ΦΡΕΑΡ παρουσίασε στο 12ο τεύχος του Οκτωβρίου μια ανθολογία 36 ποιημάτων Ισπανών ποιητών που είναι εν ζωή. Ένα άλλο χαρακτηριστικό αυτής της ανθολογίας είναι πως αυτά ποιήματα είναι ανέκδοτα, κάτι που ήταν στην πρόθεση των συντακτών.

Για να το καταφέρει αυτό το ΦΡΕΑΡ ήρθε σε επαφή με αρκετούς καταξιωμένους ποιητές και τους ζήτησε τη γνώμη τους για ποιητές που δε θα μπορούσαν να λείπουν από μια σύγχρονη ισπανική ανθολογία. 

Ο νεώτερος ποιητής αυτής της ανθολογίας είναι η Κάρμεν Καμάτσο γεννημένη το 1976. Εμείς από την ανθολογία αυτή, που προφανώς δεν είναι πλήρης, επιλέξαμε τέσσερα ποιήματα που σε μια πρώτη ανάγνωση μας άρεσαν.

 

Η έκπληξη - του Ελόυ Σάντσεθ Ροσίγιο

Ξυπνάς και στο λεπτό

εγκαταλείπεις το σπίτι σου και  βγαίνεις στο δρόμο,

στο σπίτι του κόσμου.

Το να βγαίνεις είναι να μπαίνεις. Δεν υπάρχει κακοκαιρία

όταν με σταθερό βήμα

και πρόθυμο αμφιβληστροειδή

διεισδύουμε στα αμέτρητα 

και τεράστια δωμάτια της έκπληξης. 

Ακούραστοι τα διατρέχουμε.

Όλα έχουν τη στέγη στον ουρανό ανοιχτή

με διάφανους τοίχους και φαρδιές 

ορθάνοιχτες πόρτες που δεν εμποδίζουν

την προέλαση του φωτός.

Και δεν υπάρχει κάτι αποροστάτευτο ούτε θα μπορέσει να υπάρχει

στην περιπλοκότητα που σταματάει το μάτι

είναι όλα όσα βλέπει

( αυτή η τυχαία αναπόφευκτη πορεία

από την μία συγκίνηση στην άλλη,

από την έκπληξη στην τρομάρα, στην αγωνία)

και δεν υπάρχει παρά το αβέβαιο καταφύγιο της ζωής,

που μας υψώνει ως τον ίλιγγο

και μας κρατά σώους στη φουσκοθαλασσιά

επειδή το μύστήριο υπάρχει.

 

Ηλιακό - του Ραφαέλ Φομπεγίδα

Αυτές τις μέρες του καλοκαιριού, της σιωπής.

Μυική σιωπή, πεσμένη κάθετα

στο μέσο του σπιτιού, φράζοντας το δρόμο μας

κι επιδεικνύοντας το δίκιο της απόλυτης δυναμής της.

Ακινησία αντανακλασμένη, σκληρή πλήρης,

οθόνη που αποτεφρώνει διαύγεια

και καταναλώνεται η ίδια, αναφλέγεται ζωντανή

καθώς ζεματίζει το άυπνο σώμα.

 

Σε απέραντη ηρεμία καπνίζεις. Εγώ αγγίζω το γοφό σου

ισχνό, λαμπερό, ακίνητο. Λιγομίλητοι

αφήνουμε τη σιωπή να πυκνώνει

και υπάρχει μια άλως ειρήνης τριγύρω μας.

Αλλά η σιωπή, σαν ένα κούτσουρο, κατακαίει

το πρόσωπο που ανάσκελα εξασθενίζει.

Περιστρέφεται ο πλανήτης με τη μέγιστη διακριτικότητα.

Τίποτα, ούτε ο έκθαμβος αέρας συγκινείται,

ούτε η θάλασσα, οριζόντια κι αρυτίδωτη. 

Βουβαμάρα που καταπιέζει αυτή τη συνέχεια

σε τέλεια μνησίκακη σιωπή.

 

Ένα ποίημα του Χεσούς Αγουάδο

Μια φορά έκτισες ένα σπίτι με τα ίδια σου τα χέρια. Τούβλα, σωληνώσεις τσιμέντο ηλεκτρικά καλώδια, κεραμίδια:

ήξερες τι έκανες, ήξερες τι να κάνεις με όλα αυτά. 

Εγώ σε κοιτούσα από το κλαδί ενός δένδρου και ενίοτε έτρεχα ευτυχής να σου φέρω

το τριβείο, ένα σφυρί, τον κουβά με τα μίγματα. 

Από εκείνο το κλαδί είδα να μεγαλώνει το σπίτι, εκείνη η φωλιά από φως και σκόνη

που πίστευα πως έκανες για μένα.

Μια μέρα που σχεδόν τέλειωνες, μου είπες "απομακρύνσου ως εκείνο το λόφο" και το τίναξες στον αέρα.

Τα πουλιά τρόμαξαν δια παντός

κι εγώ δεν μπόρεσα να ξανακαθήσω στο κλαδί,

που το ωστικό κύμα είχε τσακίσει στη μέση.

Εσύ, δίχως να λάβεις υπόψη ούτε τα πουλιά ούτε μένα,

καθάρισες τα πάντα και ξεκίνησες

απ'την αρχή.

 

Ρεαλισμός - της Αουρόρα Λούκε

Το μόνο ευτυχισμένο τέλος είναι αυτό του Οδυσσέα.

Κατά τ' άλλα ποιος ρεαλισμός στην Ελλάδα.

Οι αγάπες διαλύονται, η επιθυμία

μεταμορφώνεται σε μια φωτιά ακυβέρνητη,

η τύφλωση μετατρέπεται σ' έναν άνθρωπο μαριονέτα

Ο Ορφέας μοναχικός αποκαρδιώνεται.

Η Φαίδρα διαλύεται για έναν νεαρούλη.

Την Αριάνδη τη χρησιμοποιούν σαν κλειδαρά.

Από την Ελένη θριαμβεύει, αντίθετα,

η υπεροπτική ομορφιά που θα θέλαμε 

να γνωρίσουμε χλευασμένη. Άχρηστος αποδείχτηκε ο πόλεμος:

χωράει άλλος ρεαλισμός;

Δεν έφαγαν πέρδικες.

Ποτέ δεν υπήρξαν 

αρκετά ευτυχισμένοι οι Έλληνες.

Δεν προσφέρονται για αμερικάνικο σενάριο.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015 11:43
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « ΑΡΝΗΣΗ Σαρκός κηδεμονία. I »

Σχόλια   

0 # Αξιώτου Παναγιώτα 16-11-2015 10:53
ωραία ποιήματα, Μανώλη Ροσμαράκη.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση