Σάββατο, 04 Ιουλίου 2015 01:11

Πανούσης Τζίμης, Παπακωνσταντίνου Θανάσης, Δεληβοριάς Φοίβος και Μποφίλιου Νατάσσα για το δημοψήφισμα

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Τέσσερις τραγουδοποιοί, τεσσάρων διαφορετικών γενεών, εξηγούν τη στάση τους σ'αυτό το δημοψήφισμα της Κυριακής. Είναι απ'αυτούς τους καλλιτέχνες που δεν έχουν δώσει μέχρι τώρα το δικαίωμα να τους χαρακτηρίσουμε ως αναίσθητους, είναι από τους ανθρώπους που αποδεδειγμένα προσπαθούν να μην μιλούν απερίσκεπτα, είναι από τους καλλιτέχνες που επανειλημμένα έχουν νιαστεί για την χώρα μας, και με την δουλειά τους και τη στάση τους δεν έχουν αφήσει περιθώρια σε καμία εξουσία να τους θεωρεί δικούς της και δεδομένους. Είναι αυτονόητο πως, παρόλο που είναι και οι τέσσερις υποστηριχτές του ΟΧΙ, διαφέρει αρκετά το σκεπτικό τους και αυτό είναι που έχει σημασία για μας. 

Τζίμης Πανούσης

"Γκολάρα έβαλε το Τσίπρας με το δημοψήφισμα"

Ο Τζίμης Πανούσης μίλησε στον ΣΠΟΡ FM 94.6 και στους Μπάμπη Χριστόγλου και Μιχάλη Λεάνη για το θέμα του δημοψηφίσματος

Ανάμεσα σε άλλα είπε:

Έβαλε γκολ ο Τσίπρας με το δημοψήφισμα. Περιμένω άλλα δύο γκολ.

Ένα με την απλή αναλογική και άλλο ένα με την κατάργηση της χρηματοδότησης των κομμάτων.

Το ΝΑΙ οδηγεί στην εξαθλίωση. Ας πούμε ένα ΟΧΙ στο τελεσίγραφο.

Δεν θα βάλει την υπογραφή του ο λαός στο γίνει δούλος με βούλα.

Τα κανάλια είναι υπέρ της δραχμής, γιατί έχουν τα λεφτά τους έξω. Είναι πράκτορες.

Λέω όποτε μπορώ στον κόσμο να σταματήσει να βλέπει τηλεόραση.

Πρόσωπα  


Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Αγαπητοί συνοδοιπόροι στις μουσικές και στα όνειρα, είναι μερικές φορές, που δεν αρκούν τα τραγούδια. 

Παίρνω το θάρρος να εκφράσω, χωρίς διάθεση για επιρροή και καπελώματα, τη γνώμη μου για το δημοψήφισμα, κυρίως γιατί με έχει εξοργίσει η ανελέητη προπαγάνδα των ιδιωτικών τηλεοπτικών καναλιών, απ' όπου διαμορφώνει άποψη ένα μεγάλο μέρος του κόσμου.

Είναι ολοφάνερο, πως ένα "ναι" στο δημοψήφισμα, οδηγεί σε μιά παράδοση άνευ όρων. Είναι μιά αδιανόητη, οικειοθελής, πλήρης υποταγή στο απάνθρωπο κεφάλαιο. Κάποιοι θα το κάνουν από ιδεολογία, κάποιοι άλλοι από φόβο.

Δεν θα τους μισήσω, δεν θα τους διαγράψω από τη ζωή μου. Μακριά από μένα η μισαλλοδοξία. Ο καθένας όσο μπορεί. Η ελευθερία είναι δυνατότητα της ύπαρξης, δεν είναι υποχρέωση.

Βέβαια, δεν θα μας κατακλύσει η ελευθερία με ένα "όχι" στο δημοψήφισμα. Ούτε με ικανοποιεί το σκεπτικό της κυβέρνησης για καλύτερη διαπραγματευτική θέση, για ένα λιγότερο απεχθές μνημόνιο.

Το μυαλό και η καρδιά μου - ψηφίζοντας "όχι"- είναι σε μιά αποκόλληση από αυτή την - κατ' επίφαση - "ένωση", που το μόνο που ξέρει να κάνει καλά είναι να χωρίζει τους ανθρώπους σε δυνατούς και αδύναμους, σε εργατικούς και τεμπέληδες, σε πραγματιστές και ελαφρόμυαλους.

Είμαι πεπεισμένος, πως όλες οι "ενώσεις", σε όλο και μεγαλύτερες οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές δομές είναι ενάντια στον άνθρωπο (και τη φύση).

Αποτρέπουν την αυτοοργάνωση και την ισότιμη συμμετοχή.

Δεν χρειαζόμαστε κάποια ένωση, την έχουμε μέσα μας.

Είναι το συλλογικό ασυνείδητο, ο κλαυσίγελος των προγόνων μας.

Θανάσης,
ο Μεταξοχωρίου και περιχώρων.

Το περιοδικό

 


Φοίβος Δεληβοριάς

01.
Ένας συμπαθής τυπάκος τον οποίο προσέλαβα να με υπερασπιστεί προκειμένου να ξεφύγω από έναν μαφιόζο στον οποίο χρωστάω ένα ασύλληπτο ποσό από κυνισμό άλλων που (τραγικά κι ανόητα) εμπιστεύτηκα , αποτυγχάνει στα όσα αφειδώς μου υποσχέθηκε. Ο άλλος είναι ανίκητος.
Κρύβεται λοιπόν πίσω από μένα και τα 2 αδέρφια μου μπροστά στον μαφιόζο λέγοντάς μου «φώναξέ του ότι δεν θες να σας πειράξει και δεν θα σας πειράξει».
Ο μαφιόζος μου λέει «Φώναξε και θα δεις τι θα πάθεις. Πες , αντιθέτως, πως θες να κάνω ό,τι θεωρώ εγώ σωστό και αφού σε βασανίσω λίγο, θα βγεις καλύτερος και δυνατότερος. Επίσης, ο ένας αδερφός σου θα πρέπει να σκοτωθεί, είναι χαραμοφάης έτσι κι αλλιώς».
Ο αδερφός μου αυτός με κοιτάει με τρόμο και σιχασιά, φοβούμενος πως θα δεχτώ το δεύτερο.
Ο τυπάκος, από πίσω μου, μου λέει «μη φοβάσαι, άνθρωπος είναι ο μαφιόζος, είναι υποχρεωμένος να ακούσει την επιθυμία σου».
Ο άλλος αδερφός μου, που δείχνει να θαυμάζει το μαφιόζο, μου λέει «καλά, ηλίθιος είσαι; Ξεφορτώσου το μαλάκα τον άλλο και ζήσε παιδάκι μου, η ζωή είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Άσε και μένα να ζήσω, αυτός μου’πε ότι μόλις τελειώσει με μας, και μεγαλώσω και λίγο, θα’χω την προστασία του».

Μια πλευρά όλων μας θα πεθάνει μετά την Κυριακή. Ό,τι και να ψηφίσουμε. Και μετά να δεις «Μαζί το κάναμε».

02.
Πρωθυπουργός που υπόσχεται τα πάντα, που λέει πως θα τα πραγματοποιήσει εύκολα, αλλά δεν λέει πώς θα ξεπεράσει τα ανυπέρβλητα εμπόδια - και που, όταν φυσικά δεν τα ξεπερνάει, μας θέτει απλώς ένα αυτονόητο ερώτημα, δεν είναι καλός Πρωθυπουργός. Δεν θα χρεωθεί βεβαίως την χρεοκοπία και τις επιλογές των τελευταίων 40 χρόνων, θα προστεθεί όμως σαν θλιβερός τους επίλογος.
Ευρώπη που στηρίζει ο Άνθιμος κι ένα σωρό μεγάλοι Ελληνάρες πλούσιοι παράνομοι, ένα σωρό αδηφάγα πλάσματα που βούλιαζαν το Κράτος και που μάθαιναν και στον κόσμο να το αρμέγει ή να το απεχθάνεται, δεν είναι Ευρώπη. Και θα μας φτάσει ακόμα πολύ - πολύ χαμηλότερα από εκεί που μας είχε συνηθίσει.
Ας ψηφίσουμε ό,τι καταλαβαίνουμε - μην έχουμε όμως αυταπάτες. Εμείς δεν υπάρχει περίπτωση να μη χάσουμε.

03.
«Ακούστε κάτι, είμαι ο κόσμος και ψηφίζω. Γιατί να διχαστώ; Ό,τι βγει, είναι η συνισταμένη. Ό,τι νικήσει, είναι ό,τι θέλουν οι περισσότεροι. Θα μου πεις «είναι σαφές το ερώτημα που μου έθεσε η κυβέρνηση, λέγοντάς μου μάλιστα τι να ψηφίσω»; Μόνο το «ΝΑΙ» είναι σαφές: Κάποιοι άνθρωποι θα ψηφίσουν - οι ίδιοι πια, χωρίς να αναλαμβάνει το βάρος, την ντροπή και την ευθύνη η πολιτική και οι «θεσμοί» που θα το επιβάλουν - ένα φανερά λάθος μνημόνιο. Με το «ΟΧΙ» πάλι, κάποιοι άνθρωποι θα ελπίζουν ότι δεν ψήφισαν ένα μνημόνιο, ενώ θα ψηφίσουν - όπως δείχνει - κι αυτοί ένα μνημόνιο. Ή μια βουτιά σε κάτι άγνωστο, που ούτε μας εξηγείται ούτε μας κατονομάζεται, είναι δε εγκληματικά ασχεδίαστο - και καθόλου παλλαϊκό. Αυτό είναι το διχαστικό. Ότι αν δεν προτείνονται όλα αυτά με επαρκείς εξηγήσεις και ανοιχτό σχέδιο, τότε δεν έχουμε «άμεση δημοκρατία», έχουμε δυο πιστόλια – ένα στον δυνατό και ένα στον αδύνατο-. Κι αν τώρα νικήσει ο δυνατός, νικάει οριστικά. Ένας πολιτικός που ξέρει όλα τα παρασκήνια και λέει σε μένα να πάρω εγώ απόφαση – απληροφόρητος, μαντεύοντας απλώς τα πριν και τα μετά - μου δίνει μισή δημοκρατία. Και δίνει και τεράστιο επιχείρημα στους ολιγάρχες να λένε «ΝΑΙ» στην Ευρώπη, ενώ εννοούν «ΝΑΙ» στα λεφτά τους και «ΟΧΙ» στα δικά μας. Γιατί το μόνο σίγουρο είναι πως Ευρώπη που την θέλει ο Άνθιμος, δεν είναι Ευρώπη. Αλλά και Ελλάδα που την θέλει ο Κασιδιάρης, δεν είναι Ελλάδα.»
Αυτά είπε. Και (εμείς τουλάχιστον) δεν τον ξαναείδαμε.

Το Περιοδικό  

 


 

Νατάσσα Μποφίλιου 

 

«Αυτές τις δυστυχισμένες μέρες παρακολουθώ τις πολιτικές εξελίξεις με αγωνία και πόνο, όπως κάθε Έλληνας. Αυτό είναι ένα κοινό σημείο να πιαστεί κανείς για να ξεκινήσει μια τοποθέτηση. Όλοι επίσης φοβόμαστε για την επόμενη ώρα. Κι αυτό είναι κάτι που έχουμε κοινό ακόμα. Όμως τι κάνει ο καθένας μας αυτήν την αγωνία, τον πόνο, το φόβο, είναι αυτό που μας διαφοροποιεί.

Σκυμμένοι στις ζωές μας ψάχνουμε να βρούμε ένα ανοιχτό παράθυρο που θα μας βγάλει στο ναι ή στο όχι. Την ιδεολογία σου, βέβαια, στη ζωή, τις κόκκινες γραμμές σου, το όραμα για το μέλλον, το διαμορφώνεις από όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις τον εαυτό σου, δουλεύοντάς τον, μέσα από τις σχέσεις σου με τους άλλους, τη στάση σου απέναντι στον κόσμο, αυτά που θα χρειαστεί ενδεχομένως και να γκρεμίσεις για να χτίσεις κάτι πιο δίκαιο. Δε φτάνει ο χρόνος λίγο πριν από ένα αμφιλεγόμενο, κακά τα ψέματα, δημοψήφισμα. Γι' αυτό και θα ' θελα να τα λέγαμε νωρίτερα και να λέγαμε και πιο λίγα και να παλεύαμε νωρίτερα, πολλοί περισσότεροι και πολύ περισσότερο. Θα ήθελα να μπορείς να σέβεσαι τη γνώμη μου κι εγώ τη δική σου, γιατί θα ξέραμε στα αλήθεια τι σημαίνει να κατακτάς κάτι τόσο σπουδαίο μέσα από τους σκληρούς αγώνες που έδωσαν οι άλλοι, οι μεγάλοι, πριν από μας, για μας.

Δεν είμαι αφελής, ούτε ονειροπόλος. Δεν περιμένω, όποια τροπή κι αν πάρουν τα πράγματα, κανένα θεαματικά καλύτερο αύριο να μου χαριστεί. Πόσο μάλλον, από θεσμούς που με εξουσιάζουν βρώμικα, με απαξιώνουν και δε με υπολογίζουν. Η Ευρώπη των λαών που θα “θελα με πάθος κι εγώ να ζω στην καρδιά της, σε μένα είναι άγνωστη. Ο αυτοσεβασμός όμως δε μου είναι. Δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτόν και δε θέλω να τον χαρίσω έτσι…αμαχητί.
Γι” αυτό, ΟΧΙ. Για την τιμή των όπλων και την προσωπική μου ηθική, ΟΧΙ.»

Το Περιοδικό  

Ο πίνακας είναι του Βασίλι Καντίνσκι (Μόσχα, 1866 - Ναντέρ Γαλλία, 1944)  

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 04 Ιουλίου 2015 16:18

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση