Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015 02:17

Η Ελληνική ιδιαιτερότητα από την Εφημερίδα των Συντακτών

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Το επείγον αυτήν την εποχή το γνωρίζουμε όλοι. Θα μας προκύψει μια λύση από τις διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς και τους εταίρους μας όπου θα υπάρχουν εντός της στοιχεία ικανά να βάλουν μπρος τη μηχανή της ανάπτυξης ή θα πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμα "αμαρτίαις γονέων"; Για τις συζητήσεις που διεξάγονται στας Ευρώπας ότι και να πεις πάντα κάτι περισσεύει, πάντα υπάρχουν νέα δεδομένα και νέες ιδέες κι άλλες αντιπροτάσεις, που τελικά είναι αδύνατον να σταθεροποιηθεί το πλαίσιο για να μπορέσει και να κριθεί επί του παρόντος. Είναι και ελλιπής η ενημέρωση, οπότε δεν έχεις και πολλά να σκεφτείς. 

Υπάρχει όμως ένα άλλο πεδίο που η συζήτηση, αν και σε μεγάλο βαθμό έχει αρχίσει και ανακυκλώνεται, όχι μόνο δεν έχει εξαντληθεί ακόμα, αλλά υπάρχουν και πολλά συγκεκριμένα στοιχεία με τα οποία μπορεί να ξεκινήσει αυτή. Και η συζήτηση αυτή που είναι καίρια και βασική, έχει να κάνει με τα "γιατί" και τα "πως" εκείνα που φωτίζουν τους λόγους για τους οποίους φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και ως εκ τούτου τι είναι καλύτερο να αποφύγουμε, όπως ο διάολος το λιβάνι, από τούδε και στο εξής.

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου " Η τραγωδία των κοινών" του Χαρίδημου Τσούκα, διαβάσαμε την άποψη που ακολουθεί και που μας είπε αυτά που κατά καιρούς έχουμε σκεφτεί: "Είμαστε πραγματολογικά και ηθικά υπόλογοι έναντι των παιδιών μας, που τα καταδικάζουμε να ζήσουν, ή και να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν μία χώρα, που είναι ανήμπορη να υποδεχτεί και να υποστηρίξει τα όνειρά τους και τις εύλογες προσδοκίες τους για μια αυθεντική ζωή. Και όταν θα μας ρωτούν, θα πρέπει να χαμηλώνουμε με ντροπή τα μάτια και να τους λέμε ότι η Ελλάδα χρεοκόπησε γιατί νιαστήκαμε μόνο για την πάρτη μας και όχι για τη χώρα. Η χρεοκοπία είναι το αποτέλεσμα του συνδυασμού πολιτικής φαυλότητας, απαξίωσης των θεσμών και ανεπάρκειας των ηγετών. Η συνειδητοποίηση της συλλογικής αποτυχίας θα μας κάνει να εντρυφήσουμε αναδρομικά στα αίτιά της. αν συνειδητοποιήσουμε τις αιτιακές διεργασίες της η, όχι μόνο οικονομική, καταστροφή θα μας κάνει σοφότερους.

Να διευκρινίσω κάτι. Η φράση " ...νοιαστήκαμε για την πάρτη μας.." πιστεύω ότι στο επίπεδο της καθημερινότητάς μας μάς αφορά όλους. Όχι φυσικά στον ίδιο βαθμό και με τον ίδιο τρόπο. Αλλά ακόμα και στο ότι αφορά τις επιλογές ζωής, τα φαντασιακά που μας είχαν κατακυριεύσει, αυτό που έκανε θραύση από το '85 και μετά ήταν όπως με σαφήνεια το τραγουδά το Σαββοπουλικό " ... ένα όραμα κονόμας / και ευζωίας και ανόδου ήταν το μέτρο ολονών μας. / Αν η ζωή είν’ αυτοσκοπός αν είναι ο βίος φιλοτομάρης...". Να διευκρινίσω εδώ πως δεν υποστηρίζω το ενοχικό Παγκαλικό "μαζί τα φάγαμε". Υποστηρίζω όμως και με βάση τις εμπειρίες μου, πως ένα μερίδιο ευθύνης ( στο ένα άκρο οι περισσότεροι, τεράστιο, και στο άλλο, μια μειοψηφία, ελάχιστο ) το έχουμε όλοι. Ακόμα και όσοι αντισταθήκαμε στη λαίλαπα του δικομματικού καταναλωτισμού και τον πολεμήσαμε και όχι μόνο πολιτικά, εν τούτοις και εμείς με τις ανοχές μας, τις σιωπές μας, τις μικρουποχωρήσεις μας και τις αμηχανίες τους, αλλά και με την άλλα αντ'άλλων προβολή αιτημάτων που δεν είχαν καμία γέφυρα με ότι συνέβαινε γύρω μας, όπως και με τις κατά περιόδους αποσύρσεις μας, συμβάλλαμε έστω κι όσο πατάει η γάτα στα σημερινά χάλια. Αναμάρτητος λοιπόν, δεν θεωρώ ότι είναι κανείς. Θα επιδιώξουμε να βοηθήσουμε στην διαμόρφωση μια κριτικής στάσης, που σημαίνει ότι είμαστε έτοιμοι να κριθούμε και γι'αυτήν. Γι'αυτό θα προσπαθήσουμε να δίνουμε βήμα σε άρθρα και βιβλία που αγωνίζονται να διερευνήσουν το ποιοι, πως και γιατί μας οδήγησαν εδώ, αλλά και το ποιες νοοτροπίες και συμπεριφορές μας έφεραν σ'αυτό το σημείο.

Τα παραπάνω είναι ψηφίδες απ'αυτές που εν δυνάμει φτιάχνουν τον καθρέπτη μας. Άπλετο φως φυσικά είναι απαραίτητο να πέσει και σε ότι διαρθρώνει τη δομή του ευρώ, τη συγκρότηση και τη λειτουργία της Ε.Ε και μέσα σ'αυτά τη σχέση μιας μικρής και αδύναμης χώρας όπως η δικιά μας με τα κέντρα που παίρνονται οι αποφάσεις και όπου εκεί τον πρώτο λόγο τον έχουν οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Σ΄αυτήν την κατεύθυνση διαβάσαμε ένα άρθρο του Γιώργου Γιαννουλόπουλουστη "Εφημερίδα των Συντακτών", που αναρτήθηκε στις 20.6 με τον τίτλο  " Η Ελληνική ιδιαιτερότητα"  Κατά την εκτίμησή μου ο αρθρογράφος ανήκει σ'αυτήν την κατηγορία των συμπολιτών μας που προσπαθούν να ξεκαθαρίσουν μερικά στοιχειώδη πράματα.  Προσωπικά με βοήθησε και γιατί μιλάει συγκεκριμένα για πράματα που ήταν ολοφάνερα στον καθένα που επέτρεπε στον εαυτό του να βλέπει και να ακούει γύρω του τις εποχές που όλα έδειχναν ρόδινα.

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015 07:34

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση