Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015 23:08

Ο νέος είναι ωραίος...ο παλιός είναι αλλιώς...κι ο μεσαίος είναι τέως αφιλοκερδώς

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η ομορφιά όταν είσαι νέος είναι αυτονόητη. Πάντα όμως εξυψώνει αυτόν που του χαρίζεται και εξορίζει τον άλλον που του αντιστέκεται. Αν μάλιστα αδιαφορεί με την μυτούλα της υψωμένη, τότε είναι σαν ποινή θανάτου γι'αυτόν που τη θέλει όσο τίποτα στον κόσμο. Ο νέος λοιπόν που είναι ωραίος έχει τον κόσμο στα πόδια του.

Η αλήθεια είναι ότι δεν τον έχει, αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι, αφού έτσι το ζει. Ωραίος νέος που φτιάχνει και ωραία πράματα, τότε κι ο θεός ο ίδιος αναρωτιέται από ποιο αυγό βγήκε αυτό το θαύμα. Μια φορά τον αιώνα αυτός ο νέος που φτιάχνει κι ωραία χειροποίητα τραγούδια τυχαίνει να είναι και άγριος. Τότε προσεύχεσαι ο θεός να βάλλει το χέρι του, και να μας προστατέψει απ’αυτήν την απόκοσμη δύναμη. Όταν επιπλέον συμβεί και δεν είναι ένας, αλλά 2 Γαλλίδες 2 Αγγλίδες που ξελογιάζουν δίχως να το επιδιώκουν κόσμο και κοσμάκη…..κυρίες και κύριοι κι αγαπητά μου παιδιά, άσχετο μα επίκαιρο, υποδεχθείτε τις Savages που το δηλώνουν δίχως να ντρέπονται πως είσαι η σοκολάτα τους, ναι You're my chocolate.   

Μετά πέρασες ρυάκια, ανέβηκες και κατέβηκες λοφάκια που σου φάνηκαν βουνά, έβαλες φωτιά σε πηγάδια άλλων, έχανες όταν κέρδιζες, αδιαφόρησες και κλονίστηκες στο καβούκι σου, έβγαλες τον χειρότερο εαυτό σου για το τίποτα, αφέθηκες στα χέρια τους, υπέκυψες στις απαιτήσεις τους, ξεφτίλα, δεν ξέρεις γιατί. Κι όταν θέλησες να ξεχωρίσεις για ένα προγονικό γαμώτο σήκωσες κεφάλι και είδες πίσω μια ζωή αποκαΐδια και κοίταξες μπροστά και φαντάστηκες την έρημο Εδέμ να την χαίρονται όλοι όσους σ'αγάπησαν και τους έφερες στο αμήν να φτύσουν αίμα. Αυτό σε σώζει. Και που όλα σου είναι Μεξικό, δρόμος ματωμένος δρόμος που λάμπει την ώρα που κάθε 4' μια γυναίκα βιάζεται σ'αυτήν τη χώρα που για σένα είναι η ελευθερία τύφλα. Πως γίνεται αυτό; Τι σας βρίσκουν οι Έλληνες; Την απάντηση την έχουν για δευτερόλεπτα οι Galexico στo  Cumbia de DondeΓι'αυτό λικνίσου μαλάκα, τώρα που μπορείς λικνίσου με τα μάτια κλειστά, αφήσου στο άρωμα της μουσικής τους, χάσου μαζί της για να τα ξεχάσεις όλα όσο είναι καιρός.   

Κι ο παλιός; Επιστρέφει στα παλιά λημέρια και ρωτάει όπως Άλλεν, υπάρχει καιρός για μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία; Όλα του ψυθιρίζουν όχι, πες όχι ρε γέρο, την αλήθεια. Ναι, απαντάει στο χάος του θεού, ναι γιατί το πιστεύει. Ναι κι ας είναι λάθος, ναι για να προλάβει να ζητήσει συγγνώμη, ναι κι ας τρεμοσβήνει το καντηλάκι που πας καημένε Καραμίχαλε, ναι ρε πούστη μου για να αλλάξουν τα πράματα. Ή για να μπορεί να είναι ειλικρινής στο ότι έχουν αλλάξει πριν σας τραγουδήσει το τελευταίο του αντίο σαν ένας νέος Ντύλαν που αντέχει αληθινός ακόμα και ας το είχε καταλάβει μια κι έξω πως ο κόσμος είναι αρρωστημένα τρελός ως το μεδούλι του, κι αυτός γιατί να είναι η εξαίρεση;  

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015 19:02

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση