Αλλά οι περισσότεροι που κάνουν παιχνίδαι σ'αυτούς εξουσιαστικούς κύκλους είναι αυτολιβανιζόμενες υπάρξεις που σχεδόν αδιαφορούν για την ουσιαστική ευτυχία των άλλων. Κι όταν χρειαστεί να πάρουν θέση, το καλύτερό τους είναι που ως μεγαλόψυχοι μας χαρίζουν αυτονόητες ελευθερίες που όμως εδώ και δεκαετίες είναι ήδη κατεκτημένες. 

Μια σημείωση. Προφανώς κανείς δε διαθέτει εξ αποκλειστικότητας το μαγικό ραβδάκι της ευτυχίας και της απόλαυσης. Το βέβαιο είναι ότι σε μια κοινωνία που θέλει να προχωράει μπροστά, καλυτερεύοντας σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς τους όρους ζωής των μελών της, η ευτυχία και η αδελφή της, η χαρά της ζωής, είναι κάτι που εξαρτάται από τους ανθρώπους και που δεν εξαρτάται ταυτόχρονα.

Οι άνθρωποι, χιλιετίες τώρα, κυνηγάνε αυτές τις δύο αδελφές για να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους, επιδιώκοντας να το κάνουν όσο γίνεται πιο απερίσπατοι, έχοντας δηλαδή καταφέρει να ικανοποιούν τις στοιχειώδεις τουλάχιστον ανάγκες τους. Και η κοινωνία, εκείνη που δε θέλει να βράζει στο ζουμί της και ν'αναμασά τα ίδια και τα ίδια, είναι εκείνη που μάχεται για ν' ανοίγει δρόμους ώστε οι προσωπικοί αγώνες για την ικανοποίηση των αναγκών και των επιθυμιών να γίνονται με τις καλύτερες συνθήκες, αυτές που κάθε φορά επιτρέπουν οι καιροί ή οι παραγωγικές δυνάμεις και σχέσεις και το πολιτισμικό τους εποικοδόμημα, όπως λέγαμε χρόνια πριν ως αριστεροί και αριστερές. 

Να πούμε πάντως ότι οι περισσότερες θέσεις του άρθρου αυτού που είναι αυτονόητες για τον συγγραφέα, υποθέτω ότι για τους περισσότερους συνανθρώπους μας θα είναι απαράδεκτες. Θα ήταν νομίζω, πιο αποτελεσματικό να σκιαγραφούσε ο συγγραφέας το πως κατέκτησε τις απόψεις που υποστήρίζει. Και υπάρχουν βεβαίως βασικά ζητήματα που δεν γνωρίζω πως λύνονται. Π.χ, σε ένα σημείο ο αρθρογράφος λέει "...αρκεί να υπάρχει αγάπη..". Μα το μεγάλο διαχρονικό πρόβλημα του ανθρώπου από τότε που η αγάπη πήρε μια από τις πρώτες θέσεις στην ιεράρχηση των στόχων, τουλάχιστον των χριστιανικών κοινωνιών της δύσης, είναι αυτό ακριβώς. Ότι οι περισσσότεροι άνθρωποι δε μπορούν ν'αγαπήσουν, ή δεν τους παρουσιάζεται η ευκαιρία να δοκιμαστούν. Διευκρινίζω εδώ ότι μιλάω για αγάπη κι όχι για έρωτα. 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ένα άρθρο που το μόνο που κάνει είναι να ανεβάζει τα επιχειρήματα εκεί όπου με ψυχραιμία μπορούμε να τα σκεφτούμε καλύτερα. Να τα σκεφτούμε και να τα απορρίψουμε, να τα εμπλουτίσουμε, ή και να τα υιοθετήσουμε, έστω και με επιφυλάξεις. 

* "Σντουπ - κουμπ", είναι όλοι εκείνοι που μας ταλαιπωρούν ιδίως όταν κατέχουν ένα πόστο της πλάκας και μας ταλαιπωρούν διότι είναι κουμπωμένοι στόκοι.