Σε όλες τις χώρες είναι αδύνατον οι μεγάλοι να μην ευνοήσουν το αίμα τους, οι υψηλόβαθμοι να αδιαφορήσουν για τους ομοΐδεάτες τους, οι μαφιόζοι να μην προκρίνουν τα μαφιοζάκια τους, οι πλούσιοι να αφήνουν τον πλούτο τους στην τύχη. Μόνο που όλα αυτά είναι οι εξαιρέσεις. Η μεγάλη πλειονότητα δέχεται, υποστηρίζει και εγκρίνει αξιολογήσεις που δεν αποκλίνουν από την κοινή λογική και το κοινό περί δικαίου αίσθημα, που δεν παραβιάζουν τους κανόνες. Στα δημόσια πράματα της πατρίδας μας αυτή η βασική επιλογή είναι η εξαίρεση. Για πολλούς λόγους που αλληλοτροφοδοτούνται χρόνια και ζαμάνια. Έχει γίνει φανερό στον καθένα πως οι νεοδημοκράτες και οι πασόκες είναι απίθανο να αλλάξουν αυτό το σαρξ εκ της σαρκός τους πανάθλιο σύστημα επιλογής. Αυτό που έχει απελπίσει γενιές και γενιές ανθρώπων που μοχθούν για να κατακτήσουν μια θέση, δίχως να χρωστούν χάρη σε κανέναν. 

Σε μια κυβέρνηση της αριστεράς για πρώτη φορά, μπορούμε να ελπίζουμε βάσιμα πως θα τελειώνουμε με το προπατορικό μας αμάρτημα; Όχι, υποστηρίζω εγώ, βλέποντας και κρίνοντας τα γύρω μου. Αυτό όμως που τουλάχιστον είναι απαραίτητο να γίνει είναι να δοθεί η μάχη, που αν κερδηθεί θα είναι μία από τις 500 αναγκαίες επαναστάσεις που πρέπει να κάνουμε αν θέλουμε να κυκλοφορούμε ως χώρα στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα. Και για να συμβεί αυτό, θα πρέπει οι αριστεροί που διεκδικούν την εξουσία να το έχουν αναγνωρίσει ως πρόβλημα και να έχουν διαμορφώσει προτάσεις για την αντιμετώπισή του. Ως συστατικό στοιχείο τους προϋποθέτει την ανοιχτοσύνη τους στον κόσμο. Διαφορετικά θα επιλέξουν, καλοπροαίρετα φυσικά αλλά και μονοδρομικά, αυτούς με τους οποίους έχουν κάποια σχέση. Θα δώσουν δηλαδή, ένα προβάδισμα σε αυτούς που εμπιστεύονται και όχι στους πιο αξιόλογους, στα ικανά ξεφτέρια της πιάτσας που θα έχουν το θάρρος της γνώμης τους.

Αυτό το πρόβλημα τα έχουν διαπιστώσει αρκετοί συμπατριώτες μας. Όσοι καίγονται από την επιθυμία να ξεφύγουμε από την καθυστέρησή μας και να περιορίσουμε τις ανωμαλίες μας, προσπαθούν να το υψώσουν σε περίοπτη θέση έτσι ώστε να βρίσκεται σε κοινή θέα. Μπας και...

Ένας απ'αυτούς είναι ο Δημήτρης Σεβαστάκης, ζωγράφος και καθηγητής στη σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ. Πατώντας εδώ  θα σας εμφανιστεί ένα δυνατό άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 9.11.14 με τον τίτλο "Η κλειστή πόρτα".