Το έργο αποτυπώνει τη νοητική και ψυχική εργασία της αναζήτησης του δημιουργού γύρω από την αυτογνωσία, το πένθος, την αβεβαιότητα και το σώμα. Ο Παπαϊωάννου είναι ένας κατεξοχήν εικαστικός δημιουργός και ένας βαθιά συναισθηματικός ανατροπέας, που επανεπεξεργάζεται το αρχικό έργο με ενσυναίσθηση, αψεγάδιαστη ακρίβεια και καλλιτεχνική δύναμη, μέσα από το σώμα και την κίνηση. Οι καλλιτεχνικές του αναφορές – από το κρεβάτι του Joseph Beuys έως τη θρησκευτική ανάταση και τον πόνο που αποτυπώνονται στις Πιετά– συγκροτούν μια παθιασμένη κατανόηση και αντανάκλαση της σύγχρονης ανθρώπινης οδύνης. Ένας κόσμος που βιώνεται μέσα στην αβεβαιότητα, σε ελεύθερη πτώση.  

Πρόκειται για έναν πολυεπίπεδο μονόλογο για τον θάνατο, την αντίσταση, τη χαρά της φιλίας, τον έρωτα, τη συντροφικότητα και την αφοσίωση. Αφοσίωση στον άγνωστο εραστή, στον φίλο, στον σύντροφο που έχασε τη ζωή του από την επιδημία του AIDS· στη μάζα των σωμάτων που μετατρέπονται σε αριθμούς και στατιστικές· στις ατελείωτες νύχτες μοναξιάς και στον θάνατο πάνω σε ένα κρεβάτι, μόνος. 

Η δράση ξεκινά με μια χειραψία· ένα σύμφωνο σφραγισμένο με αίμα. Το χέρι που ανταμώνει, καλωσορίζει και αποχαιρετά. Η δεξίωση, όπως ονομάζεται αυτή η χειραψία που συνδέει τον νεκρό με τον ζωντανό και τη συναντάμε σε επιταφικά ανάγλυφα της αρχαιότητας. 

Η συγκίνηση συνδέεται άμεσα με τη σωματικότητα και ο δημιουργός αξιοποιεί τα σώματα σε ελεύθερη πτώση, ως μια πολιτικοποιημένη χειρονομία που στοχάζεται τα γεγονότα, τα σώματα ως απλούς αριθμούς. Στην πρόβα για να τους αφυπνίσει λέει στους ερμηνευτές: «Η στατιστική μπλέκεται με το συναίσθημα». 

Το έργο αποτελεί ένα ρέκβιεμ για τα αμέτρητα μέλη της γκέι κοινότητας που χάθηκαν από το AIDS – θύματα όχι μόνο της ασθένειας αλλά και του στιγματισμού και της δίωξης των ομοφυλόφιλων ανδρών. Η φαντασία του Παπαϊωάννου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την επαφή του με το πραγματικό. Παρουσιάζοντας αυτό το έργο, ο Παπαϊωάννου διεκδικεί την ταυτότητα τη δική του και των άλλων, μέσα σε έναν κόσμο που, με βία, άγνοια και σιωπή, προσπάθησε να την εξαλείψει. 

Μια συζήτηση με την Ελίνα Κουντούρη, Διευθύντρια του Οργανισμού ΝΕΟΝ, για τη φιλία, την απόγνωση, τον έρωτα και τελικά την αφύπνιση στην τέχνη.

Ο Παπαϊωάννου, με χειμαρρώδη τρόπο, περιγράφει εκείνη την εποχή, τις φιλίες που μοιράστηκε και χάθηκαν, την αρχή μιας πορείας και το ρίσκο να είσαι ο πρώτος δημιουργός στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1990 που μίλησε για το AIDS. Συγκρατώ μια φράση του: υπάρχει παρέα στην ανθρωπότητα.

Πατώντας  lifo.gr/culture/theatro/ Δημήτρης Παπαϊωάννου: «Υπάρχει παρέα στην ανθρωπότητα»  θα εμφανιστεί ολόκληρη η συνέντευξη με πολλές φωτογραφίες