Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2026 11:34
Φθηνή ενέργεια; Μπα…του Γιώργου Ιωακειμίδη, Επικεφαλής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στην Περιφέρεια Αττικής, από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Το 2026 με απόφαση του Πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη, θα κλείσει και η τελευταία λιγνιτική μονάδα της χώρας στην Πτολεμαΐδα. Η μονάδα αυτή σχεδιάστηκε το 2007, κατασκευάστηκε το 2015, τέθηκε σε δοκιμαστική λειτουργία το 2022 και σε εμπορική το 2023, για να κλείσει το 2026!
Η «ναυαρχίδα» του λιγνιτικού στόλου της ΔΕΗ κόστισε 1,5 δις για να λειτουργήσει…
μόλις 3 χρόνια.
Ο λόγος που κλείνει η μονάδα δεν είναι άλλος, παρά η υποτιθέμενη προσαρμογή της χώρας μας στις ευρωπαϊκές οδηγίες
για κλείσιμο των μονάδων αυτών, και παραγωγή ενέργειας από LNG (φυσικό αέριο).
Το νέο όμως ενεργειακό και γεωπολιτικό περιβάλλον έχει αλλάξει όλα τα δεδομένα.
Στα σοβαρά κράτη αυτό προκαλεί παράταση στο κλείσιμο αυτών των μονάδων.
Η Γερμανία για παράδειγμα ανακοίνωσε ότι διατηρεί το λιγνίτη έως το 2038 (ναι για αλλά 12 χρόνια),
δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες τους.
Εμείς από την άλλη, θα καλύψουμε τις ανάγκες μας με το πανάκριβο LNG που θα εισάγουμε από τις ΗΠΑ, όπως έχουμε δεσμευτεί.
Καλό;
Όταν σήμερα σε όλον τον κόσμο ο ανταγωνισμός είναι η φθηνότερη ενέργεια,
που σημαίνει φθηνότερα προϊόντα, περισσότερες εξαγωγές, φτηνότερο ρεύμα στις κατοικίες και ο,τι άλλο συνεπάγεται,
εμείς διαλέγουμε ακριβώς το αντίθετο.
Ωραίος τρόπος προστασίας των εθνικών μας συμφερόντων.
Μπράβο τους!
Κατηγορία
Σχολιασμός επικαιρότητας
Λάκης Ιγνατιάδης
Ραβδοσκοπία ατζαμή
Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης
- «Καλύτερα να μου πείτε ότι είμαι ένα πρόσωπο που δεν συμπαθείτε και γι’ αυτό με βάζετε φυλακή»
- Κάποιες σχεδόν στο πόδι σκέψεις για την ΕΡΑ 2 Σπορ που την πληρώνουμε όλοι οι φορολογούμενοι πολίτες
- Στην επικράτεια του «έξι-επτά», της Μαρίας Κατσουνάκη
- "Πρέπει οπωσδήποτε να χάσει, είναι η τελευταία μας ελπίδα", του Κωστή Παπαϊωάννου, από το fb + ένα σταγονίσιο σχόλιο
- «Οι δρόμοι του μεταξιού - μια νέα ιστορία του κόσμου» του Πίτερ Φράνκοπαν (κριτική) + ένα σταγονίσιο σχόλιο
