"Τι κάνετε εδώ καλόπαιδα;", ρώτησε ο ένας ασφαλίτης με τα γυαλισμένα από την μπριγιαντίνη μαλλιά και το κοντό σακάκι χωρίς το παραμικρό διακριτικό. "Ποιός είστε;", ρώτησα θρασύτατα. Ο ασφαλίτης είχε οδηγίες να είναι πολιτισμένος. Άλλωστε επίκειντο και οι εκλογές του 1977 και η ΝΔ ήταν προσεκτική. "Έχουμε άδεια", του απάντησα όταν μου έδειξε την ταυτότητά του. Παίρνει την φωτοτυπία και ρωτά το αμίμητο "Ποιός από σας είναι ο Μπριλλάκης;;".
Χρόνια είχα να ξανααντιμετωπίσω, τουλάχιστον σε συνθήκες πολιτισμένης ηρεμίας και χωρίς "έκτροπα", ασφαλίτη με πολιτικά. Μέχρι που σήμερα το βράδυ έπεσα σε δύο παρκαρισμένα αυτοκίνητα μέσα στο πράσινο της Πλατείας Συντάγματος. Το ένα ήταν κλειστό και άδειο και στο άλλο ο οδηγός έπαιζε με το κινητό του. Του χτυπάω το τζάμι, το ανοίγει και τον ρωτάω ευγενικά "γνωρίζετε ότι εδώ δεν παρκάρουν;". Μου απαντάει "κι εσείς ποιός είστε;", λες και χρειαζόταν να είμαι κάποιος από τα ΜΜΕ γιά να επιδείξει την νενομισμένη καλή συμπεριφορά. "Ένας μαλάκας γείτονας", του λέω, "που θέλει να κάνει την βόλτα του στον δημόσιο χώρο χωρίς παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα". "Υπηρεσιακό", μου απαντάει και κλείνει το παράθυρο.
Αγαπητέ κύριε Michalis Chrisochoidis και υπεύθυνε του Δήμου Αθηναίων κύριε Haris Doukas, επειδή αυτή η κατάσταση καταπάτησης του δημόσιου χώρου στην Αθήνα - και μάλιστα στην κεντρικότερη και τουριστικότερη πλατεία της - έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας, τόσο λόγω καθημερινής κατάχρησης όσο και λόγω κοινωνικού συμβιβασμού και αδιαφορίας στην ανομία θα ήθελα να σας ζητήσω τα εξής τρία απλά :
1. Να σέβεστε τους νόμους και τα "υπηρεσιακά" αυτοκίνητα να παρκάρουν καταχρηστικά σε πεζοδρόμια ΜΟΝΟ όταν έχουν διακριτικά της αστυνομίας και φώτα (Άρθρο 104 του ΚΟΚ και Εσωτερικός Κανονισμός της Ελληνικής Αστυνομίας) - που όπως βλέπετε από την φωτογραφία σαφώς δεν έχουν
2. Να σέβεστε τον δημόσιο χώρο και να μη κάνετε καταχρηστική κατάληψη της κεντρικότερης και πιό προβεβλημένης πλατείας της Αθήνας χωρίς σπουδαίο λόγο, όπως σας ορίζει ο νόμος και όχι όποτε βολεύει ή όποτε γουστάρετε, λες και έχετε γενική ασυλία (πράγμα που ο νόμος ρητά σας απαγορεύει)
3. Να αστυνομεύετε την παραβατικότητα (σπάσιμο μαρμάρων και αγαλμάτων, διαρκές μουντζούρωμα με tagging και άλλα σαχλά γκραφίτι, τραπεζοκαθίσματα σε όλα τα πεζοδρόμια και τις διόδους των τυφλών ή παρκάρισμα σε ράμπες, διαβάσεις και πεζόδρομους, κλοπές, βία κλπ) και να μη κάνετε τα στραβά μάτια, βγάζοντας το άχτι σας σε αντιπαραγωγικές δικές σας παρανομίες χωρίς κοινωνικό όφελος - τουναντίον προκαλώντας κοινωνική ζημία
Και να μην απομιμείσθε κι από πάνω τον ασφαλίτη με τον Μπριλλάκη 48 χρόνια μετά. Κάντε τη δουλειά σας και σεβαστείτε τους νόμους. Από τα μικρά ξεκινάνε ΟΛΑ τα μεγάλα, σας διαβεβαιώ.

Κάποτε κολλούσαμε με δύο φίλους αφίσες γιά το Φεστιβάλ ΑΥΓΗΣ στο υπό κατασκευήν Γκαράζ της Κλαυθμώνος. Ήταν νύχτα και τα μουδιασμένα 18χρονα κουβαλούσαμε τους κουβάδες με την κόλλα και τα πινέλα μας και παραμάσχαλα τις αφίσες. Στην τσέπη μας είχαμε φωτοτυπία της άδειας της Αστυνομίας προς τον Αντώνη Μπριλλάκη, τότε διευθυντή της εφημερίδας. Πλάϊ μας οι πιό "ελεύθεροι" ΟΝΝΕΔΙΤΕΣ είχαν και ολόκληρες σκάλες και κολλούσαν τις αφίσες του δικού τους Φεστιβάλ σε σημεία πιό άτρωτα στον πολιτικό ανταγωνισμό της εποχής της Μεταπολίτευσης. Μας φαινόταν φυσιολογικό εκείνοι να είναι οργουελικά "πιό ίσοι" από εμάς. Το διασκεδάζαμε, παρ'όλα αυτά. Αλλά ήμασταν και προσεκτικοί. Στο σημείο που βρισκόμασταν υπήρχαν αφισέτες που ρητά έλεγαν "απαγορεύεται η αφισσοκόλληση" με την σαφή επίκληση κάποιου νόμου. Ξάφνου σταματάει δίπλα μας, πάνω στο πεζοδρόμιο της πλατείας, ένα μαύρο Opel χωρίς διακριτικά. Ανοίγουν θεατρικά και οι τέσσερεις πόρτες και βγαίνουν τέσσερεις ασφαλίτες, σαν από ταινία του Αγγελόπουλου, πετώντας πανομοιότυπα ο καθένας την γόπα του καταγής και πατώντας την με την μύτη του μαύρου παπουτσιού τους. Με πιάσανε τα γέλια, μέσα στον φόβο μου. Από ένστικτο αυτοσυντήρησης κόλλησα αμέσως μιά αφίσσα πάνω στο απαγορευτικό γιά να το παίξω αφελής.