Σα να ήξερε όλα τα κόλπα του παιχνιδιού και παρ’ όλα αυτά να χανόταν στην πρώτη παρτίδα. 

Αυτό είναι που με γοητεύει.

Δεν προσπάθησε να κρύψει ποτέ την ήττα της. Δεν έντυσε το χάλι της με ψεύτικη γκλαμουριά, δεν έπαιξε το ατσαλάκωτο είδωλο. Το μόνο που υπερασπίστηκε σταθερά ήταν πως «ναι, έφαγα τα μούτρα μου». Και πως ο έρωτας είναι ξεφτίλα. Δεν έχει αξιοπρέπεια. Σε σέρνει, σε γονατίζει, και όσο πιο πολύ ξέρεις τη δύναμή του, τόσο πιο πολύ σε ξεφτιλίζει.

Κι όμως, εκεί ακριβώς ήταν κι η δύναμή της. Γιατί ενώ τα λόγια της ήταν όπλα, οι πράξεις της ήταν πληγές. Και τα ένωσε. Μας αφησε να δούμε πώς είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να διαλύεται και να ξαναστέκεται όρθιος, με μόνη ασπίδα το χιούμορ και το κοφτερό μυαλό του.

Η Μαλβίνα δεν ήταν ποτέ «ανατρεπτική» με την εύκολη έννοια. Ήταν ανατρεπτική επειδή έζησε την αντίφαση και την ξεγύμνωσε. Επειδή έγινε η απόδειξη ότι τα πιο λαμπρά λόγια γράφονται από ανθρώπους που δεν μπόρεσαν να τα κάνουν πράξη. Επειδή μας έκανε να αγαπάμε εξίσου  την αδυναμία μαζί με τη δύναμή της.

Γι’ αυτό την αγαπώ. Γιατί ήταν ταυτόχρονα θύμα και θύτης του εαυτού της. Γιατί αυτοαναιρέθηκε με χάρη. Γιατί ήταν κοφτερή σαν ξυράφι και τσακισμένη σαν πορσελάνη. Γιατί με όλη της τη στάση μας έδειξε πόσο σπουδαίο είναι να μην είσαι σαν τους άλλους. Να είσαι μόνο εσύ κι αν το κέφι σου είναι να πέσεις στη φωτιά, απλά να πέσεις να καείς.

Είμαι σίγουρη πως πολλά μάτσο αρσενικά απ’ αυτά που διάλεγε την ποδοπάτησαν, την χλεύασαν, την ειρωνεύτηκαν. 

Είμαι σίγουρη πως πολλά αντράκια ένιωσαν πανίσχυρα μέσα από την εξουσία που νόμιζαν πως είχαν πάνω της.

Μόνο που δεν κατάλαβαν ποτέ ότι η δύναμη δεν ήταν δική τους. Εκείνη τους την χάριζε. Ετσι για πλάκα, για αρχοντιά, για την ελεύθερη μέσα στη δέσμευση ψυχή της.