Χρήστος Καλλιμάνης.Όταν ο συρμός, που είχε αρκετό κόσμο, εργαζόμενους, τουρίστες και πολίτες, έφτασε στον σταθμό Αιγάλεω η επανεκκίνησή του άρχισε να καθυστερεί, μέχρι να ακουστεί μήνυμα από τα μεγάφωνα ότι «τα φώτα θα κλείσουν για λίγη ώρα» και να… μην ανησυχούμε.
Εκείνη τη στιγμή μια κοπέλα δίπλα εξηγούσε στον ξένο φίλο της «μόλις έβγαλαν ανακοίνωση ότι τα φώτα θα κλείσουν για λίγο και να μην ανησυχούμε. Και τώρα είναι που πρέπει να αρχίσεις να ανησυχείς». Ευτυχώς τα φώτα επανήλθαν άμεσα, όμως ο συρμός δε ξεκινούσε και κάπου εκεί μας ήρθε η ανακοίνωση πως «λόγω τεχνικού προβλήματος ο συρμός πρέπει να εκκενωθεί». Τελικά είχε δίκιο η νεαρή που ενημέρωσε τον «τουρίστα» φίλο της πως πρέπει να ανησυχεί.
Και τι έγινε μετά; Η γνωστή διαδικασία. Γεμάτη η πλατφόρμα κόσμο ιδρωμένο, εξοργισμένο και απογοητευμένο να περιμένει «το επόμενο». Τουλάχιστον ο επόμενος συρμός ήρθε σχετικά άμεσα και είχε και air condition.
Μπορεί αυτό το περιστατικό να κράτησε πραγματικά λίγη ώρα, όμως, είναι γενικό σε όσους χρησιμοποιούμε καθημερινά αυτά τα μέσα ένα αίσθημα εγκλωβισμού, ένα αίσθημα πως δεν ξέρουμε τι θα αντιμετωπίσουμε στα δρομολόγια που κάνουμε.
Σε αυτά τα απρόοπτα, άλλωστε, πρέπει να προσθέσουμε το γεγονός πως στον ΗΣΑΠ τα βαγόνια σπανίως έχουν σε λειτουργία κλιματισμό, ενώ ακόμη και στο Μετρό μερικές φορές πετυχαίνεις συρμό με air condition μάλλον από τύχη, ενώ, όποιος κυκλοφορεί καθημερινά με τα μέσα αυτά ακούει μονίμως ανακοινώσεις για ασανσέρ ή κυλιόμενες σκάλες «εκτός λειτουργίας» κάπου στο μήκος του δικτύου.
Και το ερώτημα παραμένει. Τι συμβαίνει στα μέσα σταθερής τροχιάς; Μας αξίζει αυτή η σχεδόν καθημερινή κατάσταση; Είπαμε απρόοπτα θα συμβαίνουν, προβλήματα θα υπάρχουν, αλλά όχι κι έτσι ρε παιδιά.
