Η καταδίκη της Ρωσικής εισβολής θεωρώ ότι είναι αυτονόητη για κάθε δημοκρατικό άνθρωπο. Αντίθετα θεωρώ ακατανόητη την ανοχή - και ακόμα περισσότερο την υποστήριξη - της εισβολής. Αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο καθώς είναι φανερό εδώ και καιρό πια ότι η Ρωσική εισβολή δεν αποσκοπεί στην προστασία των Ρωσικής καταγωγής και συνείδησης πληθυσμών, αλλά διεξάγεται αδιακρίτως κατά αμάχων και στρατιωτικών ακόμα και στην καρδιά της Ουκρανίας και αποσκοπεί στην προσάρτηση του μεγαλύτερου δυνατού μέρους του Ουκρανικού εδάφους.  

Είναι εξάλλου απολύτως χαρακτηριστικό - και αυτό θα έπρεπε να κλείνει την συζήτηση -  ότι η εισβολή συνοδεύεται από μια ρητορεία της Ρωσικής ηγεσίας που αμφισβητεί την ίδια την ύπαρξη του Ουκρανικού έθνους (αποδίδει δε την κατασκευή της στον Λένιν!).

Ακούω τις ενστάσεις πολλών φίλων που επισημαίνουν ότι τα προβλήματα στην Ουκρανία δεν ξεκινούν με την εισβολή του 2022 και ότι η Ουκρανική ηγεσία βαρύνεται με πολλές παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων των πληθυσμών Ρωσικής καταγωγής και συνείδησης, ακόμα και με εγκλήματα όπως η φρικτή δολοφονία των συνδικαλιστών στην Οδησσό τον Οκτώβριο του 2014 από παραστρατιωτικές νεοναζιστικές Ουκρανικές οργανώσεις. 

Ωστόσο, τα εγκλήματα δεν αντιμετωπίζονται με νέα εγκλήματα, με μονομερείς ενέργειες παραβίασης της διεθνούς νομιμότητας. 

Θα ήθελα να θυμίσω ότι κατά το παρελθόν έχουμε 

(ορθά) διαδηλώσει εναντίον Αμερικανικών εισβολών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν που οι κυβερνήσεις τους δεν ήταν ακριβώς πρότυπα υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Και έχουμε - επίσης σωστά - διαδηλώσει κατά των νατοϊκών επιδρομών στην Σερβία, που έγιναν υπό το πρόσχημα της - υπαρκτής - ανάγκης προστασίας του μειονοτικού Αλβανικού πληθυσμού στο Κόσοβο. 

Δεν κατανοώ λοιπόν γιατί τώρα πρέπει ξαφνικά να σιωπούμε μπροστά σε μια ανάλογη εισβολή της Ρωσίας, που δεν αποτελεί εξάλλου και κάποιο πρότυπο δημοκρατίας, το αντίθετο. 

Την στιγμή που Ρώσοι αριστεροί που καταγγέλλουν την εισβολή στην Ουκρανία βρίσκονται στην φυλακή και πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος Πούτιν κυριολεκτικά εκπαραθυρώνονται, το θεωρώ ντροπιαστικό αριστερές οργανώσεις να δεξιώνονται εκπροσώπους του Ρωσικού καθεστώτος. 

Τέλος, η Ρωσική εισβολή θα πρέπει να καταδικαστεί και για έναν πρόσθετο λόγο. Γιατί αποτελεί το πρόσχημα για τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, την ραγδαία αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, την νέα τρελή ώθηση που δίνεται στους ανά τον κόσμο εμπόρους όπλων. Αντί να σιωπά μπροστά στην εισβολή, η Αριστερά θα έπρεπε να ασχοληθεί με την ανάπτυξη φιλειρηνικών πρωτοβουλιών για την επιβολή μιας ειρηνικής λύσης στην Ουκρανία με σεβασμό των δικαιωμάτων των πληθυσμών Ρωσικής καταγωγής και συνείδησης. 

Κατά τον 20ο αιώνα η Αριστερά υποτίμησε το ζήτημα της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων και το πλήρωσε ακριβά με την υπονόμευση του σοσιαλιστικού σχεδίου, την τραγωδία του υπαρκτού σοσιαλισμού, την θεαματική κατάρρευσή του και την απαξίωσή της στα μάτια εκατομμυρίων εργαζομένων ανά τον κόσμο. 

Αν θέλουμε να λέμε ότι πήραμε κάποια μαθήματα από τον 20ο αιώνα, ας μην κάνουμε το ίδιο λάθος ξανά. 

Φωτογραφία του Reuters από την χθεσινή επίθεση στο Κίεβο.