Μετά από 21 μήνες πολέμου, η Γάζα βιώνει μία από τις χειρότερες ανθρωπιστικές κρίσεις της εποχής μας. Οι πιο ευάλωτοι —τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι, οι άρρωστοι— πεθαίνουν από πείνα. Γιατροί δηλώνουν ότι δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα πέρα από γλυκόζη και το προσωπικό αντιμετωπίζει το ίδιο φάσμα υποσιτισμού μαζί με τους ασθενείς. «Δεν υπάρχει κανείς στη Γάζα που να μην είναι εκτεθειμένος στον λιμό — ούτε εγώ», λέει ο επικεφαλής παιδιατρικής στο νοσοκομείο Νάσερ.
Το Υπουργείο Υγείας αναφέρει 111 θανάτους από την πείνα, εκ των οποίων οι 81 είναι παιδιά.
Οι ουρές στα φιλανθρωπικά μαγειρεία είναι ατελείωτες. Οικογένειες στήνονται μπροστά από καζάνια με φαΐ, περιμένοντας μια μερίδα. Η πρόσβαση σε νερό και βασικά είδη έχει καταρρεύσει. Μητέρες λένε ότι δεν έχουν να δώσουν στα παιδιά τους γάλα ούτε πάνες. Κάποιοι δεν τρώνε για μέρες.
Η κατάσταση είναι αποτέλεσμα συνειδητών πολιτικών επιλογών. Όπως επισημαίνει ο Economist, η στρατιωτική επιχείρηση του Ισραήλ στη Γάζα δεν έχει πια στρατηγική λογική.
Η Χαμάς έχει ουσιαστικά ηττηθεί: οι περισσότεροι ηγέτες της είναι νεκροί, η στρατιωτική της ισχύς έχει περιοριστεί στο 10–20% της Γάζας, και ο έλεγχος της περιοχής βρίσκεται κατά 70% στα χέρια του ισραηλινού στρατού. Το Ιράν, που τη στήριζε, έχει αποδυναμωθεί. Οι επιχειρήσεις των Ισραηλινών Δυνάμεων δεν αποδίδουν πλέον στρατιωτικά.
Ωστόσο, ο πόλεμος συνεχίζεται — με κόστος που δεν μπορούν να αντέξουν οι άμαχοι.
Η ανεπαρκής παροχή βοήθειας σε πληθυσμό υπό κατοχή αποτελεί έγκλημα πολέμου. Το σχέδιο ορισμένων ακραίων κύκλων στην ισραηλινή κυβέρνηση για δημιουργία «ανθρωπιστικής πόλης» στη Γάζα ισοδυναμεί, σύμφωνα με το Economist, με εθνοκάθαρση.
Οι αριθμοί δείχνουν και κάτι ακόμη: και εντός του Ισραήλ, η στήριξη στον πόλεμο φθίνει. Πάνω από το 70% των πολιτών ζητούν κατάπαυση πυρός και την επιστροφή των ομήρων. Στρατηγοί διαφωνούν με την κυβέρνηση. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει χαθεί. Ο ίδιος διατηρεί τον πόλεμο για να κρατήσει ενωμένο έναν εύθραυστο κυβερνητικό συνασπισμό ακροδεξιών. Αλλά η στρατηγική αυτή έχει εξαντληθεί.
Την ίδια στιγμή, η Χαμάς είναι εξασθενημένη και πολιτικά εκτεθειμένη. Το κενό μπορεί να καλυφθεί με τη δημιουργία νέας διοίκησης υπό την Παλαιστινιακή Αρχή, με τη στήριξη δυτικών και αραβικών χωρών. Ο Economist υπογραμμίζει πως μεγάλο μέρος των Παλαιστινίων θα δεχόταν αυτή τη λύση, καθώς η ηγεσία της Χαμάς έχει αποδειχθεί ανίκανη, κυνική και αδιάφορη για τη ζωή των πολιτών της.
Το ζητούμενο είναι πλέον πολιτική βούληση. Το Κατάρ πρέπει να πιέσει την ηγεσία της Χαμάς στην Ντόχα να υπογράψει συμφωνία εκεχειρίας. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες, με όλη τους την επιρροή, να σταματήσουν τον πόλεμο του Νετανιάχου.
Γιατί όσο παρατείνεται αυτή η τραγωδία, δεν πληρώνουν μόνο οι Παλαιστίνιοι — πληρώνει και το ίδιο το Ισραήλ. Το διεθνές κύμα αγανάκτησης δεν στρέφεται μόνο κατά της κυβέρνησης. Τρέφει τον αντισημιτισμό, τον επαναφέρει παντού: στους δρόμους, στα μέσα ενημέρωσης, στα γήπεδα.
Ενισχύει προκαταλήψεις, νομιμοποιεί ρητορική μίσους, διχάζει...
Σε αυτό το πλαίσιο, οι μόνοι που πληρώνουν το τίμημα, ένθεν και ένθεν, είναι οι αθώοι. Οι άμαχοι στη Γάζα και οι Εβραίοι σε όλον τον κόσμο που γίνονται αποδέκτες μίσους για εγκλήματα που δεν διέπραξαν.
Αυτός ο πόλεμος δεν γίνεται να συνεχιστεί άλλο. Το δράμα αυτό πρέπει να τελειώσει άμεσα.
Κι ένα σχόλιο στο άρθρο από το fb.
Barbara Papadopoulou
Δεν νομίζω ότι η επιχείρηση του Ισραηλινού στρατού στη Γάζα συνεχίζεται μόνο για λόγους επιβίωσης του ακροδεξιού συνασπισμού. Είναι ολοφάνερη στρατηγική επιλογή η ολοσχερής πάταξη του παλαιστινιακού πληθυσμού -ο θάνατός σου η ζωή μου. Νομιμοποιείται από την ανασφάλεια των Ισραηλινών, απόρροια όχι μόνο της συνεχούς έντασης και των συρράξεων από ιδρύσεως Ισραήλ αλλά και του συνδρόμου του κυνηγημένου που σφραγίζει τη συλλογική ψυχολογία Ισραηλινών και Ισραηλιτών. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι τόσο βαθύ αυτό το τραυματικό σύνδρομο που φτάνει να μπορεί να δικαιολογεί ακόμη και τη σημερινή θηριωδία στη Γάζα. Η λύση ήταν πάντα μία: η δημιουργία ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους. Εάν η παγκόσμια κοινότητα δεν βροντοφωνάξει να τελειώσει τώρα αυτό το έγκλημα που συντελείται στη Γάζα, θα μας κοπεί η λαλιά όταν, πια, μια μέρα θα μπουν δημοσιογράφοι και διεθνείς παρατηρητές και καταγράψουν βήμα βήμα την ανηλεή κτηνωδία του Ισραηλινού στρατού. Και τότε, όσοι Ισραηλινοί κάνανε τουρισμό στα ελληνικά νησιά και σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες όταν ακριβώς συνέβαινε αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας από τη δική τους κυβέρνηση θα χρειαστεί να λογοδοτήσουν στη συνείδηση τους και στην παγκόσμια κοινότητα.
