Η κατάργηση του Οργανισμού Ρυθμιστικού Θεσσαλονίκης (2014) και η ακύρωση του Ρυθμιστικού Σχεδίου οδήγησαν στην εκπόνηση 10 (!) «Ειδικών Πολεοδομικών Σχεδίων», κατακερμάτισαν τον ενιαίο χωροταξικό σχεδιασμό της πόλης, εξυπηρετώντας «ειδικά» συμφέροντα.

Τα σημαντικότατα αρχαία ευρήματα στον σταθμό «Βενιζέλου» του μετρό, που οι πάντες γνώριζαν ότι υπήρχαν και θα αποκαλυφθούν, ξεπατώθηκαν και επανασυγκολλήθηκαν, αποχαιρετώντας τον χαρακτηρισμό τους ως Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Η κατασυκοφαντημένη προσπάθεια της in situ παραμονής τους απέτρεψε τουλάχιστον την απόφαση του τότε ανεκδιήγητου αναπληρωτή υπουργού Πολιτισμού περί μεταφοράς τους στο πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά, όπου θα κείτονταν ακόμη στοιβαγμένα. Και, και, και...

Λαδωμένες πονηριές

Το πονηρό κόλπο να φορτωθούν σε τρίτους, «αντιαναπτυξιακούς», οι ασύγγνωστες ευθύνες των αστοχιών, των αποτυχιών και των καθυστερήσεων όσων χειρίστηκαν τα θέματα της πόλης «ήταν προμελετημένο, καρφωτό και λαδωμένο», σαν το βαπόρι απ’ την Περσία του Τσιτσάνη: Προμελετημένα επιστρατεύτηκαν λαδωμένες πένες και κάρφωναν όσους αντιδρούσαν στα καταστροφικά τους σχέδια ως «γκρινιάρηδες», ως ελάχιστες μειοψηφίες μηδενιστών.

Ενώ επιχειρούσαν να κάνουν μούγκα στα χοντρά σφάλματα του σχεδιασμού. Εθαβαν τις καθυστερήσεις (π.χ. τα ιερά παζάρια του μεταστάντος δεσπότη Θεσσαλονίκης, που πάγωσαν τις εργασίες στον σταθμό «Παπάφη» του μετρό επί δύο χρονάκια), τις ακυρώσεις συμβάσεων, την αναξιοπιστία εργολάβων που παρατούσαν έργα στη μέση ή δεν τα άρχιζαν καν, τις ελλείψεις χρηματοδότησης που παρέτειναν ή ακύρωναν έργα κ.ά. Ακόμη και οι τεκμηριωμένες αντιρρήσεις συλλογικοτήτων της κοινωνίας των πολιτών αλλά και δημόσιων οργανισμών για το εν πολλοίς, όπως διαφαίνεται, άχρηστο έργο του flyover του 1,5 δισ. ευρώ επιχειρήθηκε να αποδοθούν σε «παλαιοχριστιανούς» και «ανθρώπους των σπηλαίων» από τον ορθόδοξο και civilisé υφυπουργό κ. Ταχιάο.

29 κατασκευαστές «ακραίων»

Το έτερο πονηρό κολπάκι των «αναπτυξιακών» της εξουσίας και της παραεξουσίας είναι να επιλέγουν ή να επινοούν «ακραίες φωνές» και να κατασκευάζουν εύκολους, πλην φανταστικούς αντίπαλους, τους οποίους στη συνέχεια αποστομώνουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η περιφερειακή οδός. Κανένας έγκριτος επιστήμονας, καμιά σοβαρή οικολογική οργάνωση, καμιά υπεύθυνη παράταξη δεν ισχυρίστηκαν τότε ότι δεν έπρεπε να κατασκευαστεί. Πρότειναν, όμως, εναλλακτικές λύσεις: την αλλαγή του σχεδιασμού, την επιλογή της κατασκευής με κοιλαδογέφυρες, όπως γίνεται π.χ. στην Ιταλία, ώστε να αποφευχθεί η κοπή μεγάλου αριθμού δέντρων - που τελικά δεν αποφεύχθηκε!

Μερίδα των κηνσόρων και θεραπόντων της 4ης εξουσίας επιστρατεύεται και σήμερα για το μείζον θέμα της πόλης, το παρόν και το μέλλον της ΔΕΘ. Αφ’ ενός, για να συκοφαντήσουν όσους διατυπώνουν τεκμηριωμένα εναλλακτική πρόταση ως νεολουδιστές, νιχιλιστές, ναΐφ βολονταριστές και γενικώς αρνητές κάθε έργου στην πόλη. Αφε’ τέρου, για να θολώσουν το τοπίο και να βάλουν πλάτη στην εξουσία, αφού αυτήν ξέρουν, αυτήν εμπιστεύονται.

Η πραγματική εξουσία για τις αποφάσεις σχετικά με τη ΔΕΘ είναι στα χέρια της κυβέρνησης και του υπερταμείου, με την αγαστή συναίνεση της διοίκησης της ΔΕΘ και του δημάρχου Θεσσαλονίκης. Αυτοί, λοιπόν, λένε τα δικά τους παραμύθια.

Χωρίς ολοκληρωμένη αρχιτεκτονική μελέτη, χωρίς σχέδιο βιωσιμότητας, χωρίς υπολογισμό του ύψους της δαπάνης, χωρίς οικονομικό πλάνο, ισχυρίζονται ψευδώς και ανενδοιάστως ότι τα τερατώδη κτίρια που σχεδιάζουν να χτίσουν -δεκαώροφο ξενοδοχείο, ευμέγεθες εμπορικό κέντρο, υπερμέγεθες πάρκινγκ- δεν αποτελούν καθαρόαιμο real estate, ευγενή προσφορά σε ιδιωτικά συμφέροντα με τα χρήματα των φορολογουμένων. Αποτελούν, τάχα, «αναπτυξιακά έργα», που θα συμβιούν αρμονικά με ένα «πάρκο», που άλλοτε το κάνουν λάστιχο μεταξύ μεγαλαυχούς «μητροπολιτικού» και ταπεινού «αστικού», άλλοτε το φαντασιώνονται ως «όραμα», που κι αυτό λαστιχάρει μεταξύ 110, 200 και 350 στρεμμάτων! Ενώ, στην ωμή πραγματικότητα, ακόμη και των δικών τους σχεδίων, το φοβερό και τρομερό «πάρκο» καταλαμβάνει έκταση μόλις 23 στρεμμάτων, κι αυτών διαιρεμένων στα δύο! Κάτι σαν «πάρκο τσέπης», της τσέπης των εργολάβων.

Το δημοψήφισμα-εφιάλτης

Αυτό το διάστημα βρίσκεται σε εξέλιξη το εγχείρημα δημοτικών παρατάξεων και κινήσεων, επιστημονικών σωματείων και δεκάδων συλλογικοτήτων της κοινωνίας των πολιτών. Ενημερώνοντας τους Θεσσαλονικείς, συγκεντρώνουν χιλιάδες υπογραφές για τη διενέργεια τοπικού δημοψηφίσματος (Νόμος 4555/18) προκειμένου να κρίνουν και να αποφασίσουν οι κατ’ εξοχήν αρμόδιοι, οι δημότες της Θεσσαλονίκης, για ένα διαφορετικό μέλλον της ΔΕΘ και της εξουθενωμένης πόλης τους.

Οι συγκεντρωθείσες μέχρι σήμερα άνω των 12.000 υπογραφές (το 50% των απαιτούμενων ±25.000) έγιναν εφιάλτης για την κεντρική και τις τοπικές εξουσίες αλλά και για τις πρόθυμες γραφίδες των (με τιμητικές εξαιρέσεις) κολαούζων τους στην αγωνιώδη προσπάθειά τους να αποφύγουν την ετυμηγορία των Θεσσαλονικέων. Δεν θα την αποφύγουν, όμως. Και θα τσούξει!

*Τέως αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης

Πηγή: efsyn.gr/stiles/apopseis