Γεγο­νός εί­ναι ότι τα μέ­τρα προ­στα­τευ­τι­σμού εί­ναι πρω­το­φα­νή -ένα­ντι χω­ρών με μι­κρούς ή και σχε­δόν μη­δε­νι­κούς δα­σμούς. Η σταθ­μι­σμέ­νη μέση δα­σμο­λο­γι­κή επι­βά­ρυν­ση των αμε­ρι­κα­νι­κών ει­σα­γω­γών ήταν 1,5% το 2017, ανέ­βη­κε στο 2,5% πέ­ρυ­σι και τώρα, εφό­σον δια­τη­ρη­θούν οι νέοι δα­σμοί, θα εκτο­ξευ­τεί στο 21-22%, σε ύψος δη­λα­δή που δεν έχει υπάρ­ξει παρά μόνο στις αρ­χές του πε­ρα­σμέ­νου αιώ­να, το 1910. 

Έχο­ντας την κυ­ριαρ­χία στον χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό το­μέα και με Αμε­ρι­κα­νούς τους γί­γα­ντες της τε­χνο­λο­γί­ας, τώρα οι Η­ΠΑ επι­διώ­κουν -με τε­λεί­ως ανορ­θό­δο­ξο τρό­πο- την ενί­σχυ­ση της πα­ρα­γω­γής τους. Οι προ­βλέ­ψεις δεν συ­νη­γο­ρούν ότι θα το πε­τύ­χουν: Εν όψει των δα­σμών, η Goldman Sachs αύ­ξη­σε σε 30% από 15% τις πι­θα­νό­τη­τες ύφε­σης, η JP Morgan από 30% σε 40% και η Moody’s από 15% σε 35%.

Ο στα­σι­μο­πλη­θω­ρι­σμός εί­ναι ορα­τή απει­λή, έρ­χε­ται πιο κο­ντά με την κα­τάρ­ρευ­ση των με­το­χών στα αμε­ρι­κα­νι­κά χρη­μα­τι­στή­ρια, στα οποία νοι­κο­κυ­ριά και μη κερ­δο­σκο­πι­κοί φο­ρείς έχουν επεν­δύ­σει 38 τρισ. δολ. –που ισο­δυ­να­μούν με 1,7 φο­ρές το δια­θέ­σι­μο ει­σό­δη­μα όλων των νοι­κο­κυ­ριών. Αν αυτό συ­νε­χι­στεί, οι οιω­νοί για την τρι­πλέ­τα των στό­χων που έχει ο Ντ. Τραμπ, επα­να­πα­τρι­σμό της πα­ρα­γω­γής, ανα­ζω­ο­γό­νη­ση της βιο­μη­χα­νί­ας και εί­σπρα­ξη τε­λω­νεια­κών εσό­δων 1,5 τρισ. δολ. σε βά­θος 10ε­τί­ας ώστε να υπο­κα­τα­στή­σει φό­ρους, δεν εί­ναι κα­λοί.

Η αμε­ρι­κα­νι­κή ηγε­μο­νία που δια­φύ­λα­ξε τον κό­σμο από την αναρ­χία μετά το 1945, προ­κα­λεί πρω­το­φα­νή ανα­στά­τω­ση σή­με­ρα. Αν το κα­θε­στώς Τραμπ δεν υπο­χρε­ω­θεί σε ανα­δί­πλω­ση, οι Η­ΠΑ θα με­τα­τρα­πούν σε έναν απρό­βλε­πτο πα­ρά­γο­ντα πολ­λα­πλών κιν­δύ­νων. Σε αυ­τήν την πε­ρί­πτω­ση, κα­νέ­να μο­ντέ­λο δεν μπο­ρεί να προ­βλέ­ψει το μέ­γε­θος των κα­τα­στρο­φών.

Να στα­θού­με στο πα­ρόν: Σήμα κιν­δύ­νου ύφε­σης στην πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μία εκ­πέ­μπουν ΔΝΤ και Ο­Ο­ΣΑ­. Καμιά γω­νιά του πλα­νή­τη δεν μέ­νει ανε­πη­ρέ­α­στη, ούτε, βέ­βαια, η Ευρω­παϊ­κή Ένωση. Πόσο θα επη­ρε­α­στεί, εξαρ­τά­ται κυ­ρί­ως από τη διάρ­κεια και το βά­θος των ανα­τρο­πών αλλά και από το εύ­ρος, την αλ­λη­λεγ­γύη και τον διε­θνή ορί­ζο­ντα της ευ­ρω­παϊ­κής αντί­δρα­σης. Τα πρώ­τα δείγ­μα­τα, η μυω­πι­κή άρ­νη­ση κοι­νού δα­νει­σμού, η ατολ­μία της Κομι­σιόν και η εξώ­θη­ση των κρα­τών σε δα­νει­σμό κατά μό­νας με κα­ρα­μέ­λα τη ρή­τρα δια­φυ­γής, δεν εμπνέ­ουν αι­σιο­δο­ξία.

Επη­ρε­ά­ζουν αυ­τές οι εξε­λί­ξεις την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία;

Σε πρώ­τη ανά­γνω­ση φαί­νε­ται ότι οι συ­νέ­πειες εί­ναι σχε­τι­κά πε­ριο­ρι­σμέ­νες και θα προ­έλ­θουν όχι τόσο άμε­σα όσο έμ­με­σα, ως δευ­τε­ρο­γε­νείς συ­νέ­πειες της αρ­νη­τι­κής επί­δρα­σης που θα έχουν οι αμε­ρι­κα­νι­κοί δα­σμοί στις ανε­πτυγ­μέ­νες οι­κο­νο­μί­ες της Ευρω­ζώ­νης. Στο μέ­τρο που αυ­τές θα πλήτ­το­νται, θα επη­ρε­ά­ζο­νται οι εμπο­ρι­κές συ­ναλ­λα­γές μας και, ει­δι­κά, ο του­ρι­σμός μας.

Ωστό­σο, υπάρ­χουν κι άλ­λες συ­νέ­πειες, πολύ σο­βα­ρές για να αγνοη­θούν: Εξαι­τί­ας του πο­λέ­μου των δα­σμών, στο ήδη βαρύ κλί­μα από την κα­τάρ­ρευ­ση της εμπι­στο­σύ­νης στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα, τη με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή αβου­λία και τη δια­χει­ρι­στι­κή ανε­πάρ­κεια της κυ­βέρ­νη­σης, προ­στί­θε­νται με­γά­λες αβε­βαιό­τη­τες, με απο­τέ­λε­σμα να ανα­βάλ­λο­νται μέ­χρι νε­ω­τέ­ρας επι­χει­ρη­μα­τι­κές δρά­σεις και ώρι­μα επεν­δυ­τι­κά σχέ­δια που ήταν έτοι­μα να ξε­κι­νή­σουν. Ενώ θα πρέπει να τρέξουμε καίμε χρόνο. Αυτό ίσως εί­ναι το πιο με­γά­λο άμε­σο κό­στος.

Πηγή: ananeotiki.gr/el

Economist για δασμούς Τραμπ: Η Αμερική επιστρέφει στον 19ο αιώνα  «Συνυπολογίζοντας άλλους δασμούς που ανακοίνωσε από την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο, το αποτέλεσμα είναι ότι, μέσα σε δέκα εβδομάδες, ο Τραμπ έχει υψώσει ένα τείχος προστασίας γύρω από την αμερικανική οικονομία που μοιάζει με εκείνο των τελών του 1800», σημειώνεται στο δημοσίευμα.