Και μέρα σαν κι αυτήν επικεντρώθηκα σε όσα έχουν να κάνουν με το δημόσιο τομέα της χώρας. Να όπως, η απαίτηση για δικαιοσύνη και πιο συγκεκριμένα να αποδοθεί δικαιοσύνη για την τραγωδία που συνέβη στα Τέμπη τέτοια μέρα πριν δύο χρόνια. Ή όπως η επιτακτική απαίτηση για Οξυγόνο, αυτό το οξυγόνο που το παράγει με τη δουλειά του και με τη συμβολή του στη διαμόρφωση της κοινής ζωής ο κόσμος. Ένας κόσμος που ζητάει επιτακτικά για πολλοστή φορά να δοθεί αυτό το οξυγόνο στο δημόσιο τομέα και με έναν τρόπο ώστε να πάψει επιτέλους να βρίσκεται η χώρα μονίμως στις τελευταίες θέσεις της Ε.Ε σε όλα σχεδόν τα θέματα που αφορούν τη δημόσια αλλά και την ιδιωτική ζωή μας. Να μας επιστραφεί αυτό το οξυγόνο ώστε να γίνει προσπελάσιμη η ζωή μας σε μια κοινωνία που θα νιώθουμε ζωντανοί και αυτή η περιβόητη ισότητα θα ισχύει για όλους σε όλα τα ζητήματα.    

Όσο για τη διαδήλωση, τι να πω. Έπαθα σοκ. Που από το Μοναστηράκι έως ψηλά στην Ερμού είχα αφεθεί και με πήγαινε το ήρεμο ποτάμι του κόσμου. Τότε ένιωσα σαν να άνθισε μέσα μου ένα σπάνιο μοσχολούλουδο. Το μέγα πλήθος από μόνο του με έκανε να νιώσω ότι υπάρχω χαρούμενος και συγκινημένος ταυτόχρονα, ότι αν και χαμένος μέσα του ήμουν ορατός στο γράψιμο μιας ελπιδοφόρας ιστορίας αυτού του τόπου. Το μέγα πλήθος που το αποτελούσαν, άντρες και γυναίκες, έφηβοι, νέοι, μεσόκοποι και όλες οι επόμενες ηλικίες και ανάμεσά τους αρκετοί νέοι παππούδες σαν κι εμένα και γιαγιάδες περιποιημένες. Που το αποτελούσαν μοναχικοί και ζευγάρια, γονείς με τα παιδιά τους, παρέες και μέλη κάποιων σωματείων και κομμάτων. Άνθρωποι χαλαροί, εκδηλωτικοί και φιλικοί, που συζητούσαν, αστειευόντουσαν, πολύ πιθανό κάποιοι να ονειρευόντουσαν, που άκουγαν τους γύρω τους και τον εαυτό τους, συνηθισμένοι άνθρωποι και που όπως διέκρινα προερχόντουσαν από τα μεσαία στρώματα αλλά και από τα αδύναμα.  

Τι περιμένω τώρα; Να πήρε η κυβέρνηση το μήνυμα "έως εδώ". Που σημαίνει να σταματήσει να ρίχνει λάδι στη φωτιά και να εξοργίζει τον κόσμο, κάτι που το έκανε συστηματικά εδώ και δύο χρόνια. Να σταματήσει να βάζει σ'αυτήν την κρίσιμη στιγμή πάνω από το καλό του τόπου το συμφέρον της, δηλαδή το να κρατήσει με κάθε τρόπο την εξουσία. Κι αυτό μπορεί να το κάνει αν αποφασίσει να επιτρέψει να πέσει άπλετο φως στην τραγωδία των Τεμπών, αν φροντίσει να κάνει απερίσπαστη μια αδέκαστη δικαιοσύνη τη δουλειά της. Ας φροντίσει μαζί με τα άλλα κόμματα να έχουμε επιτέλους μία δικαιοσύνη που να μην εξαρτάται από κυβερνήσεις και ολιγάρχες.

Και αν αποφασίσει να κυκλοφορήσει όλο το οξυγόνο των εργαζομένων στην κοινωνία ώστε σιγά σιγά να γίνουν όλα όσα δημόσια αγαθά αφορούν τη ζωή αντάξια των ανθρώπων που ζουν σ'αυτόν τον τόπο και που προφανώς πολλοί είναι εκείνοι που τα έχουν μεγάλη ανάγκη. Αν με λίγα λόγια φροντίσει και σεβαστεί τον κόσμο αυτόν, που ένα μεγάλο μέρος του την ψήφισε. 

Ιδού λοιπόν, η χρυσή ευκαιρία της κυβέρνησης που άλλη τέτοια πολύ δύσκολα να της ξανατύχει για να δείξει με έργα ότι είναι κυβέρνηση των πολλών και όχι στην ουσία των λίγων. Κυβέρνηση του εργαζόμενου κόσμου που αντιστέκεται στη φαυλότητα, στην αναλγησία, στα πάσης φύσεως ρουσφέτια, την αναξιοκρατία και στη λούφα και των ανθρώπων που επιθυμούν να ζήσουν μια ζωή που θα τους βοηθάει να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι και πολίτες, μια ζωή που οι γονείς θα μπορούν να μεγαλώσουν με ασφάλεια και άνετα τα παιδιά τους, σε μια εκπαίδευση που η μάθηση θα προκαλεί χαρά. Μιλάω για πολίτες που έχουν μία αγωνία για όσα συμβαίνουν γύρω τους και ψάχνουν αν το δικό τους καλό και η δική τους ακεραιότητα θα μπορεί να συνεισφέρει στο καλό της κοινωνίας, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που τους αναλογούν. Κυβέρνηση φυσικά και των ανέργων, αλλά και των μεταναστών που η ζωή τους σ'αυτήν την χώρα που με τον σπουδαίο πολιτισμό είναι ανεπίτρεπτο να θυμίζει κόλαση. 

Όλοι μεγαλώνοντας μαθαίνουμε ότι από χέρι η ζωή από μόνη της είναι δύσκολη και άδικη, γι'αυτό έχουμε ανάγκη από κυβερνήσεις που θα εργάζονται να διαμορφώσουν μια κοινωνία με λιγότερα εμπόδια και αδικίες, που μέσα από τη δημοκρατία θα διαμορφώνουν συνθήκες για να αποκτά νόημα η ισότητα αλλά και η ελευθερία, τόσο η έξω μας όσο και η μέσα μας.

Και εννοείται ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη η αντιπολίτευση να ανέβει και μια και δυο να μην πω και τρεις κατηγορίες. Να μεταμορφωθεί σε μία αντιπολίτευση που έχοντας αρχές και συγκεκριμένες προτάσεις και λέγοντας αλήθειες θα υπερασπίζεται τα συμφέροντα του κόσμου και της χώρας και όχι των κομμάτων της που την αποτελούν, να όπως τώρα που προσπάθησε να εργαλειοποιήσει την τραγωδία των Τεμπών. Που θα μπορεί να εμπνέει τον κόσμο, ώστε ίσως κάποτε όταν χρειαστεί ανταποκριθεί στο κάλεσμά της ένα παρόμοιο με το σημερινό πλήθος και όχι αυτό το μικρό και σπανίως μέτριο, που εδώ και μισό αιώνα ανταποκρίνεται. Μια αντιπολίτευση που θα εμπλουτίζει με τις πράξεις της τη δημοκρατία και μέσα στο κόμμα τους και έξω στην πολιτική ζωή, ιδιαίτερα τώρα που είναι δημοφιλής ο αυταρχισμός και πληθαίνουν οι επίδοξοι μεσσίες που θέλουν να μας σώσουν. Κάτι δηλαδή, από το οποίο αν επικρατήσουν θα βγουν κερδισμένοι αυθαιρετώντας συστηματικά σε κάθε επίπεδο όλοι αυτοί και χαμένοι όλοι εμείς οι υπόλοιποι. 

Και βεβαίως σ'αυτή τη φάση υπάρχει το διαχρονικό ζητούμενο, αυτό που αναρωτιόνται όσοι ενδιαφέρονται πως η ποσότητα θα αποκτήσει και την επιθυμητή ποιότητα. Όλοι γνωρίζουν ότι αυτό το "πως" εξαρτάται πάντα από τους ανθρώπους και τις σχέσεις τους και πως πάντα παίζουν χίλιοι δυο απρόβλεπτοι και ανεξέλεκτοι παράγοντες. 

Έριξα μια ματιά σε αυτά που έγραψα. Φαντάζομαι λοιπόν ότι το ξέρετε κι εσείς αυτό που συμβαίνει συνήθως. 'Οτι σε έντονες φάσεις έρχονται στον αφρό κάποια από όσα μας απασχολούν και μας φτιάχνουν κατά διαστήματα. Αυτό έπαθα κι εγώ σήμερα Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2025.

Συμπληρωματικά στοιχεία: Σ'αυτήν την χωρίς προηγούμενο ιστορική συγκέντρωση από ένα μεγαλειώδες κοινωνικό σώμα  χωρίς ταξικά, ηλικιακά, κομματικά χαρακτηριστικά, που απαιτεί Δικαιοσύνη και ασφαλείς μεταφορές πόσοι άραγε συμμετείχαν;

Οι εκτιμήσεις της ΕΛΑΣ, η οποία πάντα έχει την τάση να παρουσιάζει συρρικνωμένα τα ποσοστά συμμετοχής, μιλούν για 150 με 180 χιλιάδες άτομα. Συνδικαλιστές υπολογίζουν ότι συγκεντρώθηκε ένα πλήθος που ξεπερνάει τα 700 χιλιάδες άτομα, ενώ πιο μετριοπαθείς υπολογίζουν ότι ο κόσμος που κατέβηκε κάτω, «σίγουρα προσεγγίζει τους 500 χιλιάδες».