Ο Ράιτ, ο Γκίλμουρ, οι φωνές, οι μουσικές τους είναι μέρος της φωτεινής κληρονομιάς και γι αυτό δεν ''περνούν'' αλλά επιμένουν να υπάρχουν κάπου στο πολιτισμικό μας σύμπαν, ακόμα και για όσους-ες δεν έχουν ίχνος αναμνηστικής οικειότητας με την συνθήκη που τους γέννησε.
David Gilmour: Το ιστορικό του νέου άλμπουμ του Luck and Strange και ο δίσκος https://youtu.be/It5QFxLjc2k?si=MU2myJg5PIvLkPav
2ο) Αυτό με τους βομβητές και τους ακρωτηριασμούς στο Λίβανο - μέσω χακαρίσματος εκ μέρους των ισραηλιν;vν υπηρεσιών- είναι μια στιγμή περαιτέρω φρίκης. Μαζί με τις άλλες εκδοχές σύγχρονης πολεμο-τρομοκρατίας, είτε από ιδιώτες και ένοπλες οργανώσεις είτε από υπηρεσίες, πρόκειται για μαρτυρία ενός κόσμου ανομικού και απίστευτα κυνικού στον πυρήνα του. Και είναι για λύπηση όσοι-ες χειροκροτούν, επιχαίρουν, θαυμάζουν αυτές τις τεχνολογίες θαν;aτου ή 'ασφάλειας'. Να αγαλλιάς μαθαίνοντας για βαρύτατους τραυματισμούς είναι ήδη τόσο απεχθές που εγώ τουλάχιστον δεν θέλω καμιά σχέση με τέτοια υποκείμενα. Που δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι νομιμοποιείται μαζική χρήση εξωδικαστικών φόνων, οικογενειακές προγραφές και εκκαθαρίσεις.
Είναι αδύνατη κάθε συμφωνία με ανθρώπους που θεωρούν την εξαγωγή πολέμου και την χρήση όλων των μέσων κατά ενός εχθρού θεμιτή. Που αδιαφορούν επίσης για τις συνέπειες ενός γενικευμένου πολέμου σε μια περιοχή με τεράστια προβλήματα. Και που θα φωνάζουν υπέρ του ερμητικού κλεισίματος των συνόρων όταν θα προκύψουν ξανά οι 'ροές' από αυτή την καταστροφική σειρά βίας και καταστροφής.
2ο) Αυτό τον καιρό οι boomers παίρνουν την εκδίκησή τους με το νούμερο ένα στα τσαρτς του νέου άλμπουμ του Ντέιβιντ Γκίλμουρ. Ο πιο στενός του άνθρωπος στους Floyd, o Ρίτσαρντ (Ρικ) Ράιτ έχει πεθάνει από το 2008 και αυτή ήταν μια από τις τελευταίες τους κοινές εμφανίσεις. Ο Ρίτσαρντ Ράιτ έβγαζε μια συγκινητική αύρα Βρετανού, από τη στόφα καλλιεργημένων πολυτάλαντων νέων της ανθηρής δεκαετίας του ΄60 που αγαπούσαν τα νησιά μας, τους Μαχαρίσι, τη ζωγραφική, προς αναζήτηση ενός εγκόσμιου μυστικισμού. Ήταν μια εικόνα της πιο δημιουργικής εποχής για τη δυτική 'μεσαία τάξη', εποχή που έχει κλείσει εδώ και καιρό και τώρα στεκόμαστε επανεκτιμώντας τα υπέροχα και τα απαράδεκτα, τα φωτεινά και τα σκοτεινά της σημάδια. Ο Ράιτ, ο Γκίλμουρ, οι φωνές, οι μουσικές τους είναι μέρος της φωτεινής κληρονομιάς και γι αυτό δεν ''περνούν'' αλλά επιμένουν να υπάρχουν κάπου στο πολιτισμικό μας σύμπαν, ακόμα και για όσους-ες δεν έχουν ίχνος αναμνηστικής οικειότητας με την συνθήκη που τους γέννησε.
3ο) Σε παλαιότερες εποχές, το πρόβλημα της πολιτικής ήταν στα στελέχη της, στις κομματικές γραφειοκρατίες. Λεγόταν πως υπήρχε μια καλή βάση και μια 'σάπια' κορυφή, ένας κόσμος αγνών οπαδών και οι γραφειοκρατικές κάστες που είχαν το άδικο με το μέρος τους. Κάπως έτσι έκριναν πολλοί τα λάθη ή τις πολιτικές τραγωδίες του κομμουνιστικού κινήματος ως μοιραίες αποφάσεις κακών ή ανεπαρκών γραμματέων, καθοδηγητών κλπ.
Τώρα, διαβάζοντας σχόλια και εισπράττοντας γνώμες της 'βάσης', αντιλαμβάνεται κανείς πως ένα από τα μεγάλα (ίσως το μεγαλύτερο) πρόβλημα που διογκώθηκε στον χώρο του Σύριζα ήταν η ανάδυση ενός κόσμου με σχεδόν ακροδεξιά σύνδρομα. Αυτός ο κόσμος είναι πολύ χειρότερος ηθικά και πολιτικά από τα όποια ελαττώματα των ανθρώπων του πολιτικού Συριζα. Αντανακλά και παράγει με τη σειρά του μεταλλάξεις που εμφανίστηκαν από χρόνια, δεν πολεμήθηκαν, δεν ελέγχθηκαν και δημιούργησαν ένα τύπο ''αριστερού'' εκλογέα (δεν λέω πολίτη) που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και σε ένα θολό, ψευδοαγανακτισμένο κόμμα της λαϊκιστικής δεξιάς. Μπορεί το θέμα της πολιτικής εναλλακτικής στην παρούσα διακυβέρνηση να είναι σημαντικό (και άρα θεματα πολιτικής κουλτούρας να φαντάζουν πολυτέλεια), αλλά οι τερατογενέσεις σε επίπεδο κοινής γνώμης και λαϊκού ήθους, κι αυτές δεν προοιωνίζονται τίποτα καλό. Η ρήξη πρέπει πια να είναι όχι μόνο πολιτική ή στο στιλ αλλά κυρίως στην οργάνωση του συλλογικού φαντασιακού. Αυτό που συνδέει πια τη ριζοσπαστική κοινωνική ιδέα με μια αντι-ολοκληρωτική παιδεία (η οποία δεν είναι απαραίτητα 'φιλελεύθερη', μπορεί κάλλιστα να είναι σοσιαλιστική).
