Όσοι μελετούν από κοντά τα μέτρα που παίρνει για την αντιμετώπιση της ακρίβειας η κυβέρνηση, έχουν καταλήξει πως περιορισμένα κάτι έχουν αποδώσει στην τσέπη του καταναλωτή, όμως η ακρίβεια συνεχίζει απτόητη να καλπάζει μέρα με τη μέρα. 

Ένα από τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση είναι τα διοικητικά πρόστιμα που επιβάλλονται σε ελληνικές και ξένες εταιρίες για φαινόμενα αισχροκέρδειας, κάτι που όμως είναι ψίχουλα σε σχέση με τα κέρδη τους. Και όλοι αναρωτιούνται αν τα πρόστιμα αυτά όντως εισπράττονται. Όλοι αυτοί πάντως που το ψάχνουν ζητούν να δημοσιοποιούνται όχι μόνο οι εταιρείες που τους επιβάλλονται πρόστιμα αλλά και τα προϊόντα τους που εμφανίζουν αδικαιολόγητα μεγάλες τιμές. Το θέμα είναι να μπορούν να είναι όσο γίνεται πιο ενημερωμένοι οι καταναλωτές ώστε να μπορούν με τις επιλογές τους να επιβάλλουν το σεβασμό των δικαιωμάτων τους και των οικονομικών τους συμφερόντων. 

Ειδικοί αναλυτές συμφωνούν σε δύο σημεία. Ότι εν όψει εορτών και χειμώνα, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνικής πλειοψηφίας θα πει το ψωμί ψωμάκι. Και το δεύτερο είναι η δημιουργία από την κυβέρνηση το συντομότερο, μόνιμων αποτελεσματικών ελεγκτικών και κανονιστικών θεσμών από την παραγωγή έως την κατανάλωση που θα στηρίζουν τα συμφέροντα των καταναλωτών. Κάτι που με την μέχρι τώρα συμπεριφορά της χλωμό το βλέπουν. 

Αυτό πάντως που είναι σίγουρο είναι πως αν δεν αντιδράσουμε εμείς οι καταναλωτές οργανωμένα και στοχευμένα, ασκώντας συνεχείς πιέσεις, είναι σχεδόν απίθανο να βελτιωθεί η κατάστασή μας. Να σημειώσουμε επίσης πως η ακρίβεια δεν παρατηρείται μόνο στα βασικά αγαθά, αλλά και στη στέγη με τα υψηλά ενοίκια, και στην ενέργεια, που η διαφορά της τιμής της κιλοβατώρας με τις τιμές που ισχύουν στις χώρες της Ε.Ε βγάζει μάτι και προκαλεί θυμό. Και τέλος όλο και μεγαλύτερα ποσά ξοδεύουμε για την συρρικνωμένη δημόσια υγεία μας και εκπαίδευση των παιδιών, αλλά και για τη ασφάλειά μας, τα ενδύματα, την αναψυχή, τα πολιτιστικά και τεχνολογικά αγαθά. Για τα πάντα όλα δηλαδή.

Με λίγα λόγια διάγουμε μία περίοδο κρίσης, αυτής που όλο και περισσότεροι γίνονται φτωχότεροι και όλο και λιγότεροι πλουτίζουν. Πράμα που κάνει τη ζωή απροσπέλαστη και το ευ ζην όλο και πιο δύσκολο για όλο και περισσότερους. Ή, όπως το διατυπώνουν οι κοινωνιολόγοι, οι ανισότητες οξύνονται με γρήγορους ρυθμούς. Και οι φόβοι φουντώνουν και μας παγώνουν. Το που θα μας βγάλει αυτή η φάση, άραγε μπορεί να εξαρτηθεί και από σένα, κι από εμένα, κι από αυτόν εδώ και τώρα; Δεν ξέρω, μόνο αν το επιχειρήσουμε θα μάθουμε αν οι κοινές δράσεις μας μπορούν να γείρουν την πλάστιγγα υπέρ μας.