Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2023 09:52

Γάζα, του Yorgos Kyriakopoulos, από το fb

Επιλέγων ή Συντάκτης 

gaza3

Σ.Δ. Μία μέρα εκεί προς τα τέλη της δεκαετίας του '70 ταξιδεύαμε με κάτι φίλους για Θεσ/νίκη. Μια ευφορία μοιραζόμασταν που την ανέβαζε η προσδοκία μας από αυτήν την εκδρομή. Το βράδυ στο μπαρ του τρένου γίναμε ένα με μια παρέα συνομήλικων Παλαιστινίων που σπούδαζαν εδώ. Πολλά είπαμε και όλα ήταν  σαν το μέλι που ρέει όταν έρχεσαι σε επαφή με ξένους που τους νιώθεις σαν δικούς σου ανθρώπους. Κάποια στιγμή φτάσαμε στο κρίσιμο θέμα του Παλαιστινιακού και εκεί προέκυψε μία διαφωνία που φάνηκε ότι ήταν αξεπέραστη. Ξύδι σκέτο.

Αυτοί που είχαν δεχτεί την βία του Ισραηλινού στρατού πολλές φορές στη ζωή τους υποστήριζαν με πάθος ότι στην Παλαιστίνη για ένα μόνο κράτος υπάρχει χώρος και αυτό είναι το Παλαιστινιακό. Κι εμείς, που ούτε μία γρατζουνιά δεν είχαμε πάθει, υποστηρίζαμε για διάφορους λόγους ότι δικαίωμα στο κράτος τους είχαν και οι Ισραηλίτες. Αυτή η καθοριστική διαφωνία πάγωσε τις καρδιές μας και δεν αποχαιρετιστήκαμε σαν φίλοι. Ούτε όμως και σαν εχθροί. Το καλό ήταν ότι μετά η παρέα έβαλε στο τραπέζι της το θέμα της Παλαιστίνης. 

Στο δια ταύτα. Μετά τις σκέψεις και τις συζητήσεις κατέληξα να συνεχίζω να υποστηρίζω ότι είναι δικαίωμα και των δύο λαών να έχουν το κράτος τους, κι αυτό γιατί ο χώρος αυτός είναι πατρίδα και για τους δυο. Το θέμα είναι πως οι Ισραηλίτες που έχουν φτιάξει το πάνοπλο κράτος τους, αρνούνται με όλα τα μέσα που διαθέτουν κράτος για τους Παλαιστίνιους που και αυτοί εξακολουθούν να αρνούνται το κράτος του Ισραήλ. Από αυτή την διπλή άρνηση προκύπτει το δράμα, που από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου το δυστυχώς είναι ότι για την τέλος του αγωνίζονται και οι δύο με την αλόγιστη χρήση μιας ακραίας βίας.

Μια μόνο εξαίρεση, τις συμφωνίες στο Όσλο '93-'95 μεταξύ του επικεφαλής της PLO Γιάσερ Αραφάτ και του πρωθυπουργού του Ισραήλ προέδρου του Εργατικού κόμματος Γιτζάκ Ράμπιν, συμφωνίες που προωθούσαν την ειρήνη για την λύση του προβλήματος. Τότε ο Αραφάτ αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ και το Ισραήλ παραχώρησε περιορισμένη αυτονομία στη λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική όχθη. Το 1995 ο Ράμπιν δολοφονήθηκε από έναν Ισραηλίτη. 

Το 2000, ξέσπασε η δεύτερη ιντιφάντα (εξέγερση) της PLO, και ο Γιάσερ Αραφάτ πρότεινε ξανά τη λύση των δύο κρατών: οι Παλαιστίνιοι θα αναγνώριζαν το Ισραήλ, με αντάλλαγμα τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στα εδάφη που είχαν καταληφθεί το 1967 από το Ισραήλ. Το 2004 ο Αραφάτ πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία στο Παρίσι. 

Η Χαμάς είναι μία παλαιστινιακή σουνιτική παραστρατιωτική οργάνωση και πολιτικό κόμμα που κέρδισε τις εκλογές το 2006 στη Λωρίδα της Γάζας. Από τότε δεν ξαναέγιναν άλλες εκλογές. 

Yorgos Kyriakopoulos. Δεν θα προσθέσω την δική μου ασχετοσύνη στις πολλές άσχετες (συχνά φαιδρές ή επικίνδυνες) απόψεις που εκφράζονται στα ελληνικά μέσα (έντυπα, ηλεκτρονικά και κοινωνικά). Ούτε θα εκμεταλλευτώ εικόνες φρίκης, που και από τις δύο πλευρές κυκλοφορούν άφθονες (τόσο αληθινές όσο και κατασκευασμένες). Δεν έχω άποψη για το πώς μπορεί να λυθεί ένα από τα χειρότερα και μακροβιότερα ανθρωπιστικά δράματα της εποχής μας. Θα ήθελα όμως να καταθέσω ως πολίτης (και γείτονας) τις προσωπικές μου σκέψεις, απορίες και ερωτηματικά - γιά όποια αξία κι αν έχουν.

1. Όταν σε καταπιέζει το Ισραήλ, επιτίθεσαι στους μηχανισμούς καταστολής του, όχι σε ανυποψίαστους άμαχους, αφαιρώντας ζωές και εξευτελίζοντας αιχμαλώτους. 

2. Όταν σε καταπιέζει το Ισραήλ, συνεννοείσαι με τους υπόλοιπους ομοεθνείς σου Παλαιστίνιους και προσπαθείς να χτίσεις ένα εθνικό (και όχι θρησκευτικό, γιατί τότε φωνάζεις ότι δεν θέλεις να συνεννοηθείς) μέτωπο. Συμμετέχεις σε εκλογές (και δεν εδραιώνεσαι σχεδόν 20 χρόνια χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση) και κυνηγάς την διεθνή βοήθεια. Δεν τορπιλίζεις το Όσλο και όποια άλλη ειρηνευτική προσπάθεια, χρηματοδοτούμενος μόνο από ύποπτους φίλους (Τουρκία και Κατάρ), ενώ ΟΛΟΙ οι άλλοι σε θεωρούν τρομοκράτη, επειδή η πολιτική σου βασίζεται αποκλειστικά στο αίμα και η νομιμοποίησή σου τροφοδοτείται αποκλειστικά από αυτό.

3. Όσα ιστορικά δίκια κι αν έχεις, άλλα τόσα έχει και το Ισραήλ. Γεννήθηκε από την παγκόσμια συμπάθεια γιά το Ολοκαύτωμα, είχε ήδη πιά ένα πληθυσμιακό έρεισμα στην Παλαιστίνη, κέρδισε όλους τους πολέμους που του έκανες από την ημέρα της γέννησης του. Συμβίωσε μαζί του. Εκτός αν το πρόβλημα της συμβίωσης είναι μεταφυσικό ή ρατσιστικό ή αρχέγονο, οπότε θα υποστείς ίδιας ποιότητας αντίποινα.

4. Όταν είσαι το Ισραήλ, δέξου το αδιαχώρητο των (πολλών) υποχωρήσεων του αντιπάλου σου. Μη βασίζεσαι στον τσαμπουκά της στρατιωτικής σου ισχύος και την ανωτερότητα των υποδομών σου (και την ανοχή των ισχυρών συμμάχων σου) παρά μόνο γιά να υπερασπιστείς το δικαίωμά σου στην ύπαρξη και την φυσιολογική ειρηνική ζωή και πρόοδο. Μην εποικίζεις αενάως, βοήθησε τον αντίπαλό σου να απομονώσει τους τρομοκράτες (ναι, υπάρχουν τρόποι), ψήφιζε μετριοπαθείς πολιτικούς, όχι επικίνδυνους εθνικιστές, μοιράσου την οικονομική σου ευμάρεια με τους αποκλεισμένους (το παράδειγμα του Λιβάνου στα κοινά κοιτάσματα φυσικού αερίου είναι ένα υπόδειγμα), σκέψου μακροπρόθεσμα πώς θα γκρεμίσεις τείχη, όχι πώς θα υψώσεις περισσότερα. Όταν μπορέσεις, αλλά προετοιμάσου να μπορέσεις.

5. Όταν είσαι Έλληνας παρατηρητής, προσπάθησε να τιθασεύσεις την υπεροχή του "ιστορικού" κριτηρίου (φιλοαραβική πολιτική που σωστά εξυπηρετούσε τα εθνικά μας συμφέροντα κάποτε) υπέρ του ρεαλισμού των σημερινών γεωστρατηγικών συμφερόντων της χώρας μας. Προσπάθησε να απεκδυθείς του υποδόριου αντισημιτισμού που ενδεχομένως επιβιώνει μέσα σου (γιά χίλιους φριχτούς λόγους που δεν είναι της παρούσης) ή/και το να θεωρείς τους μουσουλμάνους πιθήκους, ταυτίζοντας το θρήσκευμα με την τρομοκρατία του ισλαμισμού. Και σκέψου τα προηγούμενα 4 σημεία ως μιά αρχή γιά ορθολογική σκέψη. 

Με συγχωρείτε που έχω το θράσος να εκφέρω δημόσια την γνώμη μου γιά ένα θέμα γιά το οποίο έχω λίγες γνώσεις, αλλά με ταλαιπωρεί εδώ πολύ το να βλέπω την ανθρωπιά και την απανθρωπιά σε ίσες δόσεις και στις δύο πλευρές. Και μάλιστα πασπαλισμένη με τόσο μονομερή συναισθήματα, που οδηγούν σε τόσο αντιπαραγωγικό φανατισμό, που φέρνει κι άλλο αίμα πάνω στο αίμα.

Και μία σχετική ανάρτηση του Nicolas Sevastaki.

Η λογική της αδιάκριτης και σαρωτικής αντεπίθεσης είναι πάντα λάθος. Θα πει κανείς υπάρχει 'αναλογική απάντηση' σε καποιον που αμφισβητεί την ύπαρξή σου και όχι απλώς την πολιτική σου; Ναι. Ή αυτό πρέπει να είναι το μέλημα κάθε πολιτείας που οφείλει να αμύνεται σθεναρά κατά της τρομοκρατίας δίχως να γίνεται η ίδια φορέας τρόμου. Ονοματίζουμε τα δεινά και η ιδεολογία, η πρακτική και το μοντέλο Χαμάς είναι απεχθές. Ξερουμε ομως ότι ιστορικά και ηθικά ποτέ η δικαιοσύνη δεν ταυτίζεται με την εκδίκηση. Η δικαιοσύνη είναι ζόρικη και σύνθετη υπόθεση.

Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση