Οι Ελληνίδες, σ'αυτό το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου που γίνεται αυτές τις μέρες στο Μόναχο, τα πήγαν καλύτερα σε σχέση με τους άντρες, αφού κέρδισαν τέσσερα μετάλλια. Τα δυο χρυσά της Ντρισμπιώτη στο βάδην, το χρυσό της Τζένγκο στο ακόντιο και το ασημένιο της Στεφανίδη στο επί κοντώ. Το μόνο μετάλλιο που κέρδισαν οι Έλληνες ήταν το χρυσό του Τεντόγλου στο μήκος. 

Στο ακόντιο πάντως φαίνεται ότι από όλα τα αγωνίσματα των ρίψεων έχουμε άτυπα δημιουργήσει κάτι σαν παράδοση που το μείον της είναι ότι δεν έχει γίνει σχολή. Στο ακόντιο λοιπόν, έχουν προηγηθεί χρυσά μετάλλια σε μεγάλους αγώνες και παγκόσμια ρεκόρ από τις Μιρέλα Μανιάνι, Άννα Βερούλη και Σοφία Σακοράφα. 

Το χρυσό η 20χρονη Ελίνα Τζένγκο το κέρδισε με την 2η προσπάθειά της όταν κάρφωσε το ακόντιο στα 65,81μ, βελτιώνοντας έτσι και το ατομικό της ρεκόρ και «σφραγίζοντας» το χρυσό μετάλλιο στην παρθενική παρουσία της σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στίβου! 

Η καλή μέρα πάντως φάνηκε από την πρώτη της βολή, και όχι επειδή ήταν 60,82μ., αλλά επειδή καμία δεν την πέρασε. Η Τζένγκο δεν εκτέλεσε την τρίτη βολή της, η πέμπτη ήταν άκυρη, ενώ η τέταρτη ήταν στα 59,40μ. και η έκτη στα 64,57μ.

Δεύτερη βγήκε η 18χρονη Σέρβα Αντριάνα Βιλάγκο με 62,01 και τρίτη η 41χρονη Τσέχα Μπάρμπορα Σποτάκοβα με 60,68. Η Σποτάκοβα είναι η κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ που το κατέχει από το 2008 και είναι 72,28 μ.

Η Τζένγκο γεννήθηκε στην Ελλάδα το 2002 και μεγάλωσε στη Νέα Καλλικράτεια Χαλκιδικής . Οι γονείς της είναι Αλβανοί  μετανάστες που ζουν πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Η ίδια επέλεξε  να αγωνίζεται με τα χρώματα της Ελληνικής εθνικής ομάδας.

Ούσα ακόμη μαθήτρια στο δημοτικό σχολείο, εντάχθηκε στον αθλητικό σύλλογο, Α.Σ. Κένταυρος Χαλκιδικής. Αρχικά ξεκίνησε να προπονείται στα αγωνίσματα του στίβου, και είχε ως καθοδηγητή - προπονητή τον Γιώργο Μποτσκαρίωβ που αυτός την κατηύθυνε στο αγώνισμα του ακοντισμού.

Το 2018, έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Σχολικό Πρωτάθλημα που έγινε στο Μαρόκο. Τον ίδιο χρόνο αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 18 ετών (Κ18) στην Ουγγαρία, και εκεί κατέλαβε την 7η θέση. Εξασφάλισε έτσι μελλοντική συμμετοχή στους επερχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες των Νέων που έγινε στην Αργεντινή (Μπουένος Άιρες). Εκεί έλαβε την υψηλότερη διάκριση κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο (63,34 μ.). Έτσι, για τον μήνα Οκτώβριο 2018, επελέγη ως η κορυφαία νέα αθλήτρια της Ευρώπης.

Τον Αύγουστο 2021 η Ελίνα Τζένγκο, με βολή στα 59,60 μ., κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20, δηλαδή κάτω των 20 ετών, στο Ναϊρόμπι.

Το βίντεο της χρυσής βολής της Τζένγκο   στο Μόναχο. 

Και η εξιστόρηση της οικογενειακής κατάστασης της Τζένγκο από την ίδια.

Πρώτος έφυγε ο πατέρας μου, όταν η μητέρα μου ήταν έγκυος στη μεγάλη μου αδερφή. Έφτασε πεζός από την Αλβανία στη Χαλκιδική κι όταν βρήκε δουλειά ως οικοδόμος ακολούθησε η μητέρα μου. Η προσαρμογή τους στην Ελλάδα δεν ήταν εύκολη. Είχαν εγκαταλείψει τις δουλειές τους, δεν γνώριζαν κανέναν, δεν μιλούσαν την γλώσσα, κι όταν γεννήθηκε η αδερφή μου έμεναν σ’ ένα δωμάτιο στο οποίο υπήρχαν μόνο τα απαραίτητα. Ένα στρώμα, ένα τραπέζι, μερικά σερβίτσια… Ποτέ δεν γκρίνιαξαν…

 Σταδιακά  κατάφεραν να βρουν τους ρυθμούς τους και σύντομα απέκτησαν μια ήρεμη ζωή. Μέχρι που ξέσπασε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Τότε τα πράγματα άρχισαν να γίνονται πολύ πιο δύσκολα. Στο μεταξύ είχαμε γεννηθεί η μεσαία αδερφή μου κι εγώ, και οι ανάγκες της οικογένειάς μας είχαν γίνει μεγαλύτερες. Τότε η μητέρα μου αποφάσισε να δουλέψει, για να βοηθήσει τον πατέρα μου ώστε να μη μας λείψει τίποτα. Άρχισε να καθαρίζει σπίτια. Ακόμα καθαρίζει… Έχω υποσχεθεί ότι δεν θα ξανακάνει αυτή τη δουλειά. Ότι θα φτάσω στο σημείο με τις επιδόσεις μου να έχω αρκετά λεφτά και να μην ξαναδουλέψουν.

 Το μόνο πρόβλημα που είχαμε, το οποίο επηρέασε αρκετά τη ζωή μας, ήταν το θέμα της υπηκοότητας. Ενώ και τα τρία κορίτσια έχουμε γεννηθεί στην Ελλάδα, ταλαιπωρηθήκαμε, κυρίως ψυχολογικά, μέχρι να πάρουμε τα χαρτιά μας. Εγώ τα πήρα μόλις πριν δύο χρόνια. Η μεσαία αδερφή μου, ακόμα περιμένει. Η μεγάλη δε, η οποία ήταν αθλήτρια στην σφαιροβολία, πάλευε χρόνια! Τόσο, που λόγω της κατάστασης, στο τέλος παράτησε τον αθλητισμό! Δεν άντεχε άλλο. Είχε επηρεαστεί πολύ από το γεγονός που δεν μπορούσε να αγωνιστεί σε καμία διοργάνωση εκτός από αυτές που διεξάγονταν στην Ελλάδα. Το 2018, έφτασα κι εγώ στα όρια μου! Δυο χρόνια πριν είχα κάνει πανελλήνιο ρεκόρ, όμως, στη συνέχεια έμεινα «κολλημένη» στην ίδια κατάσταση. Δεν μπορούσα να αγωνιστώ σε καμία διοργάνωση εκτός Ελλάδας γιατί δεν είχα την υπηκοότητα. Κάθε μέρα έκλαιγα και στεναχωριόμουν. Ξεσπούσα στους γονείς μου και εκείνοι με άκουγαν υπομονετικά. Ήταν δύσκολο γι’ αυτούς να το αντιμετωπίσουν. Σήμερα που το σκέφτομαι, μετανιώνω που τους δυσκόλεψα τόσο τη ζωή. Τους ευχαριστώ πολύ για την υπομονή και την στήριξή τους εκείνη την περίοδο.

Τότε, δεν υπήρχε χειρότερο συναίσθημα από αυτό που ένιωθα. Να γεννιέσαι στην Ελλάδα, να μεγαλώνεις σ’ αυτήν και να αισθάνεσαι ξένος. Ναι, οι γονείς μου είναι από την Αλβανία. Δεν θα το αρνηθώ, ούτε θα νιώσω ντροπή να το πω. Ούτε θα κρύψω ότι νιώθω και Αλβανίδα. Γεννήθηκα, όμως, στην Ελλάδα. Και την Ελλάδα την αγαπώ!