Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2013 00:40

Όπως το κράτος μας έτσι και το ποδόσφαιρο

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Κι όμως το 2004 πήραμε το Ευρωπαϊκό κύπελλο στην Πορτογαλία. Πως έγινε αυτό; Αν πω πως μεγάλο ρόλο έπαιξε η τύχη, ο Γερμανός Ρεχάγκελ και το πολύ καλό κλίμα που είχε φτιαχτεί ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές που τα έδωσαν όλα, μπορεί και να μη διαφωνήσετε.

 

Σημασία έχει όμως τώρα τι γίνεται, πως θα προχωρήσουμε αύριο; Στα ίδια αδιέξοδα μονοπάτια ή υπάρχει ελπίδα ν’αλλάξουν όλα προς το καλύτερο; Για πολλούς λόγους έχουμε ένα πρωτάθλημα χάλια. Τα καλά παιχνίδια είναι μετρημένα στα δάκτυλα, άντε και των δύο χεριών και το συνηθισμένο είναι τα μισοάδεια γήπεδα. Όσο για τον αν υπάρχει εμπιστοσύνη στις αποφάσεις όλων, μα όλων των αθλητικών επιτροπών, αν απαντήσουμε ναι, όλοι δεν θ’αναρωτειθείτε αν είμαστε καλά; Να πούμε και για τη βία τα γνωστά. Λοιπόν, όσο εξακολουθούν να υφίστανται οι οργανωμένοι κι ανεξέλεγκτοι σύνδεσμοι κι αυτές οι αξιοθρήνητες οπαδικές αφημερίδες, θα εξακολουθεί να δίνει εντός και εκτός γηπέδων την επικίνδυνη παράστασή της. Πρέπει να είμαστε μια από τις πρώτες Ευρωπαϊκές χώρα με τις περισσότερες τιμωρίες για αντιαθλητικά και βίαια επεισόδια στα γήπεδα. Θα μας άρεσε πολύ φέτος να έχουμε ένα πρωτάθλημα καλύτερο σε όλα τα επίπεδα, αν και δεν βλέπουμε πως και γιατί να συμβεί αυτό. Το ευχόμαστε όμως. Να πούμε επίσης πως μας λείπει η ΑΕΚ, αν και δεν είμαστε Αεκτζήδες,

Επ’ευκαιρία που χθες 18/8 ξεκίνησε το πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκ, ας δούμε τι λένε δύο Έλληνες ποδοσφαιριστές που έχουν εμπειρίες και από συλλόγους στο εξωτερικό. Τις συνεντεύξεις τις παρεχώρησαν στον Σπύρο Τσάμη, τις εντοπίσαμε στο διαδίχτυο και παρουσιάζουμε αποσπάσματα από αυτές. Μη νομίζετε ότι λένε κάτι διαφορετικό, τα ίδια διαπιστώνουν με όλους όσους αγωνίστηκαν κι αγωνίζονται σε Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Απλώς τα επαναλαμβάνουμε για να φρεσκάρουμε τη μνήμη μας.

Ο πρώτος είναι ο Νίκος Καράμπελας. Είναι 29 ετών, αμυντικός που ξεκίνησε την καριέρα του από τον Πανηλειακό, μετά πήγε στον Άρη, κατόπιν στην ΑΕΚ και από το 2012 είναι ποδοσφαιριστής της Λεβάντε, ομάδα της Βαλένθια που συμμετέχει στην Πριμιέρα Ντιβισιόν. Πέρσι επί συνόλου 20 ομάδων η Λεβάντε κατέκτησε την 11η θέση.

Ο Καράμπελας με θέμα τις διαφορές στις ελληνικές και ισπανικές ομάδες,  είπε πως θα μιλήσει για τις πιο κραυγαλέες. Τόνισε εξ αρχής πως αυτές δεν οφείλονται βασικά σε οικονομικούς λόγους, μιας και οι Ισπανοί περνάνε την ίδια κρίση μ’εμάς.

Η πρώτη διαφορά είναι στους αγωνιστικούς χώρους. Υποδειγματική στην Ισπανία, τα καλά- ακίνδυνα γήπεδα στην Ελλάδα είναι μόλις 4 με 5. Μιλώντας για τα γήπεδα δεν αναφέρεται μόνο στον αγωνιστικό χώρο, αλλά σε όλες τις εγκαταστάσεις του σταδίου. Σύγχρονες και καθαρές, όπου ο θεατής νοιώθει ότι τον σέβονται και όπου εύκολα φτάνει από το σπίτι του με κάθε μέσο. Στην Ελλάδα κανείς δεν σέβεται τον οπαδό – πελάτη. Κι αυτός είναι ένας σημαντικός λόγος που τα φαινόμενα βίας είναι σπάνια στην Ισπανία, μιας και οι φίλαθλοι που τους σέβονται οι ομάδες το ανταποδίδουν με την  αξιοπρεπή συμπεριφορά τους  και το σεβασμό στις εγκαταστάσεις, ενώ σ’εμάς πόσα άραγε πληρώνουν οι διοικήσεις για τις καταστροφές κάθε χρόνο;

Στην Ισπανία με λίγα λόγια οι θεατές χαίρονται το θέαμα και αν κερδίζει η ομάδα τους διπλοχαίρονται. Στην Ελλάδα είναι συνηθισμένο φαινόμενο να κινδυνεύουν οι ποδοσφαιριστές από την επιθετικότητα διαφόρων οργανωμένων οπαδών. Εδώ στην Ισπανία οι ομάδες είναι επιχειρήσεις με όλη τη σημασία της λέξης. Σπάνια θα υπάρξουν περιπτώσεις απλήρωτων ποδοσφαιριστών. Εκεί εφαρμόζεται ο νόμος, όπως έγινε πέρσι με την Λα Κορούνια που έπεσε αμέσως κατηγορία. Όσο για το οικονομικό πρόβλημα δεν εξηγείται με την απουσία ρευστού. Στην Ισπανία κάνουν πολύ καλή διαχείριση και σε δύσκολους καιρούς παίρνουν τα μέτρα τους ώστε να αντεπεξέλθουν. Επιπλέον στην Ισπανία δεν υπάρχει όπως σ’εμάς η κατάρα της κομματικοποίησης των πάντων. Εδώ οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου μιλούν μόνο για ποδόσφαιρο και με αυτό το κριτήριο παίρνονται οι αποφάσεις. Ενώ στην Ελλάδα τα στελέχη των αθλητικών ομοσπονδιών, πιο συχνά τ’ακούς να μιλάνε για όλα τ’άλλα, παρά γι’αυτό που εκπροσωπούν. Κι έκλεισε τη συνέντευξή του ο Καράμπελας λέγοντας πως είναι ευτυχισμένος και λυτρωμένος που παίζει στην Ισπανία και όχι στην Ελλάδα.

Ο άλλος συνεντευξιαζόμενος, είναι ο παλαίμαχος αμυντικός Βασίλης Μπορμπόκης. Ο Μπορμπόκης ξεκίνησε το 1987 από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, το '93 πήγε στην ΑΕΚ όπου έπαιξε μέχρι το ’97, την εποχή που η ΑΕΚ έπαιρνε και πρωταθλήματα. Αγωνίστηκε τρείς σαιζόν σε αγγλικές ομάδες. Το 1997-99 στην Σέφιλντ Γιουνάιτεντ και το 1999-2000 στη Ντέρμπι Κάουντρι, που αγωνιζόταν στην Πρέμιερ Λιγκ. Μετά επέστρεψε στον ΠΑΟΚ, κατόπιν πάλι στην ΑΕΚ κι έκλεισε την καριέρα του το 2009 στην Ανόρθωση Κύπρου.

Ο Μπορμπόκης ξεκίνησε τη συνέντευξή του, λέγοντας πως προβλήματα υπάρχουν παντού. Αλλά αυτό που έβλεπε όσο ήταν στην Αγγλία, ήταν ότι το κάθε πρόβλημα που είχαν οι ομάδες, μεμονωμένα ή γενικότερα στο πρωτάθλημα, το λύνανε αμέσως και συνήθως με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Με υπευθυνότητα, χωρίς να βασιλεύουν οι πελατειακές σχέσεις και να γίνονται χατίρια …στους δικούς μας, όπως συμβαίνει συνεχώς εδώ. Στην Αγγλία χαίρεσαι το πρωτάθλημα είτε ως ποδοσφαιριστής, είτε ως οπαδός. Δεν εξηγείται όλο αυτό επειδή λύσανε επί Θάτσερ τα προβλήματα βίας. Το σημαντικό κι αυτό που βλέπεις παντού γύρω σου είναι οργάνωση κι όλους να τη σέβονται κι όχι να ψάχνουν τον τρόπο πως θα ξεφύγουν από τη νομιμότητα χωρίς να τους πάρουν χαμπάρι, όπως είναι το αγαπημένο σπορ των Ελλήνων όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά σε όλες τις πτυχές της δημόσιας ζωής μας.

Εκτός από το οργανωτικό πνεύμα το άλλο μεγάλο προσόν που το έχουν όλοι, από τον πιο μικρό έως τον πιο μεγάλο, είναι η αθλητική παιδεία. Ένα πρώτο ερέθισμα παίρνουν από το δημοτικό σχολείο. Ξέρουν τους κανονισμούς, εκτιμούν την ανωτερότητα του αντιπάλου, θέλουν να νικάει η ομάδα τους, αλλά όχι με κάθε μέσον όπως συχνά συμβαίνει στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα η γνώση απουσιάζει ακόμα και από προπονητές. Οι περισσότεροι είναι εμπειρικοί και το κακό είναι πως δεν έχουν τη διάθεση να σκεφτούν παραπέρα. Ένα άλλο στοιχείο είναι πως στην Αγγλία όλοι εκτιμούν και εμπιστεύονται τους μικρούς που εκπαιδεύονται από τις  ακαδημίες τους, οι οποίες δουλεύουν σκληρά και βγάζουν συνεχώς νέα ταλέντα.

Όλες αυτές οι διαφορές δεν είναι μόνο διαφορές στα δύο πρωταθλήματα. Ο Μπορμπόκης πιστεύει πως είναι και διαφορές στις κοινωνίες. Εκεί στην Αγγλία υπάρχει εμπιστοσύνη ανάμεσα στις ομάδες, στην Ελλάδα κυριαρχεί η καχυποψία. Εκεί οι ομάδες έχουν οικονομικούς συμβούλους που τις συμβουλεύουν πως να κινηθούν, στην Ελλάδα έχουμε προέδρους που ψάχνουν να βρουν πως μέσα από το ποδόσφαιρο θα παίξουν κι άλλα παιχνίδια ως επιχειρηματίες. Τι άλλο να σας πω; Χρόνια τώρα βλέποντας και μαθαίνοντας του τι συμβαίνει εκεί και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες και τι εδώ, με πιάνει μια μελαγχολία. Κι έκλεισε ο Μπορμπόκης τη συνέντευξή του, λέγοντας για μερικά πρόσωπα της νέας γενιάς που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και που κατά τη γνώμη του είναι υγιείς παρουσίες, ικανές να φέρουν κάτι καλύτερο. Αμήν.   

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2013 14:27

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση