Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013 16:23

Μια συνέντευξη του Πειραιώτη μουσικού Kal Drako στο Stage Diver

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ενα μικρό βιογραφικό

Ο Καλλίστρατος Δρακόπουλος είναι από τον Πειραιά. Άρχισε να παίζει κλασσικό πιάνο όταν ήταν 7 χρονών αλλά η rock και τα ντραμς κέρδισαν την ψυχή του... Το 1999 μετακόμισε στοLosAngeles για να σπουδάσει στο L.A.M.A (Los Angeles Music Academy).

 

Οι καθηγητές εκεί άλλαξαν την οπτική του και τις απόψεις του για την μουσική! Επιστρέφοντας έκανε sessions με διάφορους επιτυχημένους καλλιτέχνες και περιόδευσε σε Ευρώπη και Αμερική ενώ έμεινε ενεργός στην Jazz σκηνή και έπαιξε/ηχογράφησε με τους περισσότερους μουσικούς της σκηνής της Αθήνας. Το 2004 επέστρεψε στο  LosAngeles όπου συνεργάστηκε με πολλούς σημαντικούς παραγωγούς. Παρέμεινε ενεργός στο jazz κύκλωμα, παίζοντας με μουσικούς όπως οι: Nick Mancini collective, Mike Laundau, Mike Miller (from ChickCorea's electric band 2),AngusThomas (Miles Davis) και πολλοί άλλοι. Συνέχισε να συνεργάζετε με πολλούς rock/ pop/ funk καλλιτέχνες και μουσικούς, μεταξύ άλλων οι: Philip Bynoe (fromSteve Vai), Chris Roy (Nancy Sinatra), Cory Phillips, Robbie Angellucci, Diego Langtry'sPocket Sized Planets (BMI), Noush Skaugen, Award winning Violinist AntonioPontarelli, John Huldt's Rules Do Not Apply, και είχε την τύχη να παίξει σε χώρους όπως Whisky A gogo, The Roxy, Music Box (LosAngelesMusicAwards), The ViperRoom, Hotel Cafe κτλ.

Επίσης ασχολήθηκε με την διδασκαλία και συνεργάστηκε με το Aimee Hopkins Arts School ως καθηγητής και το LAMA (Los Angeles Music Academy) ως ensembleplayer. Επέστρεψε στην Ελλάδα και αμέσως άρχισε την συνεργασία του με το Modern Music School. Το 2010 κάνει στροφή προς το τραγούδι και την σύνθεση, κυκλοφόρει τον πρώτο του δίσκο «Minimal» ενώ πέρσι ίδρυσε τους Press Esc, Έχει συνεργαστεί με τους: Xρήστο Θηβαίο, Διονύση Σαββόπουλο, Σταύρο Λάντσια, Μιχάλη Χατζηγιάννη, Φοίβο Δεληβοριά, Μίλτο Πασχαλίδη, Θάνο Μικρούτσικο, Κατερίνα Πολέμη, Βάσω Δημητρίου. Τασο Ιωαννίδη, Γιώτη Κιουρτζόγλου, Γιώργο Κοντραφούρη.

Oι Press Esc θα παίξουν στο λόφο του Φιλοπάππου στις 28 Ioυνίου σε ένα "Πάρτυ στον λόφο".

Την συνέντευξη που ακολουθεί την πήρε ο Γιάννης Λυμπέρης.

 

EΡΩΤΗΣΗ: Σε ποιά χρονική περίοδο θα ήθελες να ζεις και γιατί.
KAL: Σίγουρα στην τωρινή! Μουσικά, ζώ και δημιουργώ στην ίδια περίοδο με τους Nine Inch Nails, U2, Sting, Meshuggah, Mutemath, Chick Corea, John Scofield, Foo Fighters και τόσους άλλους!  Έζησα τις κυκλοφορίες των Nirvana, του Michael Jackson, Queen, Frank Zappa λίγο πριν. Συν την γέννηση του Internet και την αλλαγή που προκάλεσε στην μουσική σκηνή του πλανήτη. Διανύουμε μία φανταστική περίοδο καλλιτεχνικά, έχω την δυνατότητα να ακούσω απο Bach και Mozart, μέχρι τον Ιαπωνέζο φοιτητή Ιατρικής που γράφει Death Metal Reggae για hobby, ανα πάσα στιγμή.
Οικονομικά αυτή η περίοδος είναι πολύ χειρότερη για την μουσική βιομηχανία φυσικά, αλλά καθαρά καλλιτεχνικά αν το δει κανείς, αυτό δεν είναι κακό. 
Χωρίς επενδύσεις, συμβόλαια και εταιρίες, είμαστε πιο ελεύθεροι να κάνουμε την μουσική που πραγματικά θέλουμε!

ΕΡΩΤ.: Η καλύτερη στιγμή έως τώρα. Και η χειρότερη...
KAL: Σαν καλύτερη θα ξεχωρίσω την πρώτη φορά που έπαιξα με την δική μου μπάντα Press Esc στο Six Dogs τον περασμένο Μάρτιο! Παρόλο το μεγάλο βιογραφικό μου σαν session drummer,  αυτό το μικρό live με κοινό 300 περίπου φίλους και μαθητές, ήταν το πιο συγκινητικό και ολοκληρωτικό για μένα. Το ότι η μπάντα ήταν δική μου και εκτελούσα χρέη singer/songwriter μετράει πολύ φυσικά.
Χειρότερη θα έλεγα ήταν η περιοδία με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη το καλοκαίρι του '12, καθώς και μερικές συναυλίες με τον Nick Mancini το 2007 όταν ακόμη ζούσα στο Los Angeles, CA. Οχι για μουσικούς λόγους, όταν είσαι επαγγελματίας μετράνε αλλα πράγματα πολύ περισσότερο απ τις 2 ώρες που θα παίξεις μουσική το βράδυ. Ηταν απλά πολύ δύσκολες συνεργασίες, και δέν μπορώ να πώ οτι το απόλαυσα ιδιαίτερα, παρόλο που ο Χατζηγιάννης έχει μεγάλο κοινό, και ο Nick Mancini μεγάλο όνομα στο Jazz κύκλωμα.  Σίγουρα πάντως, έμαθα και απο τα δύο.

ΕΡΩΤ.: Μόνος ή με μπάντα; Ποιές είναι οι βασικές διαφορές, προβλήματα, πλεονεκτήματα να είσαι σόλο και με παρέα;
KAL: Αυτή την περίοδο μου αρέσει η μπάντα. Εχει χαβαλέ, γελάμε, λέμε απαράδεκτα καφριλίκια και φερόμαστε απαίσια ο ένας στον άλλο και είναι πραγματικά υπέροχα! Μουσικά, είναι μοναδική εμπειρία να ακούς τις συνθέσεις σου παιγμένες με διαφορετικό phrasing και feel απο αυτό που θα διάλεγες εσύ! Καθώς είμαι control freak και παίζω 4 μουσικά όργανα, ήταν δύσκολο στην αρχή να δεχθώ κάτι τέτοιο, αλλα με τον καιρό το συνήθισα. Η μπάντα μου δίνει ενέργεια που ποτέ δεν θα είχα μόνος. Απ την άλλη φυσικά, έχω άλλες πρακτικές υποχρεώσεις ως "διευθυντής" των Press Esc όπως να τους μαζέυω στις πρόβες, να γνωρίζω το πρόγραμμα του καθενός κτλ. Οσο έπαιζα σόλο, μπορούσα να κάνω πρόβα 11-1 το βράδυ με τις South Park πυτζάμες μου και τις παντόφλες-λαγουδάκια, είχα μια αλλη πολυτέλεια χρόνου. Κάνω ακόμη πολλά πράγματα μόνος μου, στις ηχογραφήσεις είμαι ο μόνος παρόν απ την αρχή μέχρι το τέλος, για πρακτικούς λόγους. Θα προτιμούσα να το κάνω με την μπάντα όμως.

ΕΡΩΤ.: Ποιά και πότε ήταν η στιγμή που αποφάσισες πως η αγάπη σου για τη μουσική θα είναι το επάγγελμά σου
KAL: Στα 15 γύρισα απ το ωδείο, μπήκα σπίτι και είπα "Μάνα, θα γίνω ντράμερ". Εκείνη απάντησε "δεν πειράζει, θα σου περάσει!". Αλλα είχα αποφασίσει ήδη. Ημουν βαθειά ερωτευμένος, σκεφτόμουν τα ντραμς όλη την ημέρα. Δεν με σταματούσε τίποτα. ‘Η θα το έκανα ή θα πέθαινα προσπαθώντας!

ΕΡΩΤ.: Αν γυρνούσες 10 χρόνια πίσω, θα άλλαζες κάποια απόφασή σου ή δεν θα πείραζες το παραμικρό;
KAL: Προπαθώ να μην κοιτάω πίσω γενικά, η μετάνοια είναι η άρνηση του εγωισμού να παραδεχθεί οτι δεν ελέγχει τα πάντα. Εχω κάνει λάθη, μερικά με ταλαιπώρησαν (ειδικά ένα ληγμένο breakfast burrito που έφαγα από λαιμαργία...) , αλλα δεν έχει σημασία. Κοιτάω μπροστά, ειδικά αυτή την περίοδο δοκιμάζω πολλά καινούρια πράγματα, ανυπομονώ για τα νέα μου λάθη!

 

ΕΡΩΤ.: Το μεγαλύτερο πρόβλημα να είσαι επαγγελματίας μουσικός σήμερα στην Ελλάδα
KAL: Σίγουρα οι συνθήκες εργασίας. Τσιγάρο-ποτό-ξενύχτι δεν μου πάει καθόλου! Εχω ακυρώσει μία ολόκληρη μερίδα εργασίας, κυρίως για αυτούς τους λόγους. Υπάρχει βέβαια και η γνωστή μαζική δυσλειτουργικότητα που διέπει πολούς τομείς, αλλα αυτό διαφέρει ανάλογα με τους συνεργάτες μου. Ξέρω ας πούμε οτι αν δουλέψω με την Βάσω Δημητρίου, το Modern Music School ή τον Στάυρο Λάντσια θα έχω μία πολύ καλή μέρα. Μου αρέσει ο χαβαλές φυσικά, αλλα προσφέρω υψηλότατο επίπεδο επαγγελματισμού στην δουλειά μου, και απαιτώ το ίδιο και απ τους άλλους. Διαφορετικά δεν αξίζει τον πονοκέφαλο.

ΕΡΩΤ.: Τελικά, η κρίση μπορεί να βοηθήσει στην καλλιτεχνική δημιουργία;
KAL: Ναι, αυτό είναι ένα απ΄τα καλά της κρίσης! Εχω φίλο που άφησε την λογιστική για να φτιάχνει κεριά! Πιστεύω ότι το μυστικό της επιτυχίας είναι να κάνεις αυτό που αγαπάς. Αν είχες μία δουλειά που δεν αγαπούσες, και την έχασες η την άφησες επειδή δεν σου πρόσφερε πολλά, τώρα είναι η ευκαιρία να κάνεις κάτι που πραγματικά αγαπάς! Αν αγαπάς αυτό που κάνεις, θα το κάνεις περισσότερο, θα γίνεις καλύτερος απ τον ανταγωνισμό, και θα μπορέσεις να διεκδικήσεις καλύτερη αμοιβή. Είναι μια πολύ απλή εξίσωση που ο κόσμος φαίνεται να ξεχνάει. Κάνε αυτό που αγαπάς, και πρόσφερε το στους γύρω σου. Αν δεν κάνεις άλλους ανθρώπους χαρούμενους, πραγματικά χάνεις τον χρόνο σου.

ΕΡΩΤ.: Μέχρι που θα έφτανες για να «διαφημίσεις» το όνομά σου είτε της μπάντας σου. Σε επίπεδο media, συνεργασιών, μουσικής κατεύθυνσης...
KAL: Εχω προηγούμενα με αυτό το θέμα! Ενα από τα λάθη που έχω κάνει, είναι να μην είμαι ο εαυτός μου, προκειμένου να εξασφαλίσω κάτι που νόμιζα οτι θα με κάνει χαρούμενο. Κατέληξα στο ότι αυτή η νοοτροπία είναι μία ψευδαίσθηση και συνταγή για επαγγελματική και προσωπική αποτυχία. 
ΠΡΩΤΟΝ, όταν δεν πιστέυεις πραγματικά και με όλη σου την ύπαρξη σε αυτό που κάνεις, ο κόσμος το μυρίζεται, ΠΑΝΤΑ, και δεν θα σου δώσει αυτό που θες. 
ΔΕΥΤΕΡΟΝ, η επιτυχία δεν είναι προορισμός, είναι η συναρπαστική διαδρομή! Αν θυσιάσεις τον εαυτό σου, η διαδρομή θα μετατραπεί σε ένα σύνολο ευθυνών που δεν θες να αναλάβεις. Οσο “καλύτερα” θα τα πηγαίνεις, τόσο περισσότερες και οι ευθύνες και οι δυσάρεστες απαιτήσεις. Στο τέλος δεν θα θες καν να φτάσεις κάπου! Εχεις φτάσει σε μία αξιοζήλευτη θέση, περνώντας απαίσια; Την έχω πατήσει έτσι.
Η μουσική είναι τέχνη, είναι ανώτερη δύναμη και νόμος της φύσης, και εγώ απλός υπηρέτης, εργαλείο. Απλά υπακούω όσο μπορώ καλύτερα, δεν είναι στο χέρι μου να την αλλάξω ούτε να την εκμεταλλευτώ για να εξυπηρετήσει της ανάγκες του youtube η μίας σχεδόν χρεωκοπημένης εταιρίας. Κάνω την μουσική που μπορώ να κάνω, αυτή είναι η υποχρέωσή μου και ο λόγος της καλλιτεχνικής μου ύπαρξης. Αν αυτό στα αυτιά άλλου ακούγεται ανυπόφορο, μπορεί απλά να μην ακούσει PressEsc.

ΕΡΩΤ.: Καλλιτέχνες που θα «πέθαινες» για να συνεργαστείς μαζί τους. Με την ευκαιρία, δώσε τα μέλη της «καλύτερης ροκ μπάντας του πλανήτη»
KAL: Είμαι τυχερός καθώς έχω συνεργαστεί ήδη με πολλούς καλλιτέχνες που μεγάλωσα ακούγωντας όπως Mike Tacci, Phil Bynoe, Mike Miller, Γιώργο Κοντραφούρη, Σταύρο Λάντσια, Richie Garcia κ.α. Λατρεύω τους Nine Inch Nails, οπότε θα ήθελα να δουλέψω με τον Trent Reznor.
ΚαλύτερηΡοκμπάντα; Trent Reznor - Keys, Thomas Haake - Drums, Dave Grohl-Guitar, Paul Meany - Vox, Flea -Bass.. Αυτό απλά θα είχε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΛΑΚΑ να το δεις live!

ΕΡΩΤ.: Ποιά είναι η ιδανική συναυλία. Είτε σαν μουσικός πάνω στη σκηνή είτε ως ακροατής.
KAL: Σαν ακροατής Mutemath την πρώτη φορά που τους είδα στο Los Angeles. Το καλύτερο live που έχω δει μέχρι σήμερα απο όλες τις απόψεις. Σαν μουσικός, οποιαδήποτε συναυλία με φίλους στο κοινό! 300 φίλοι σε αγγίζουν πολύ περισσότερο απο 30.000 ξένους. Τα έχω ζήσει και τα δύο, δεν υπάρχει σύγκριση!


 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013 16:42

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση