Εικαστικές δημιουργίες-διακόσμηση (121)
Και το πεζό του Χρήστου Μποκόρου είναι σκέτο ποίημα και ο πίνακάς του, από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Πόσο μακριά απ’ τα ιδεώδη και τα ιδανικά μας πλέκει η ζωή την ομορφιά της! Απρόβλεπτη η αρμονία της και αφανής η αλήθεια, ισορροπεί η χάρη της μετέωρη σ’ αβυσσαλέα χάη και γκρεμνά φρικτά, τα γεφυρώνει και τα προσπερνά, αδιαφορεί σε γκρίνιες και παράπονα, σε ζήτω κι απαιτήσεις, δήθεν αμέριμνη η μεριμνούσα το όλον, μ’ ένα χαμόγελο εύκαιρο η πάσχουσα τα πάνδεινα, ακινητεί αόρατη η γρηγορούσα εν καιρώ, ανέκφραστη η χαρά του κόσμου, η ελεούσα, κι εκεί στο παρά τρίχα που λες “πάει, θα χαθεί” ματαιώνει τις προβλέψεις και νάτη πάλι σώα και αβλαβής, θαρρείς αναστημένη, άπειρη κι ανεξάντλητη
Δεκάδες νέες γκαλερί στην Αθήνα, τρεις απ'αυτές στον Πειραιά – Πού οφείλεται το booming της τέχνης;
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Μ.Hulot. Ξεκινώντας να ψάχνω τον αριθμό των νέων γκαλερί και art spaces που έχουν ανοίξει τα τελευταία τρία χρόνια στην Αθήνα, και έχοντας στο μυαλό μου να φτιάξω έναν οδηγό με όλους τους νέους χώρους τέχνης, διαπίστωσα με έκπληξη ότι είναι περισσότεροι από τριάντα!
Από την έναρξη της πανδημίας μέχρι τα Χριστούγεννα του 2021, πάνω από είκοσι χώροι εμφανίστηκαν στο ευρύτερο κέντρο της Αθήνας, αριθμός τεράστιος για μια πόλη που δεν είχε συνηθίσει σε αυτό το art booming. Από μεγάλες διεθνείς γκαλερί που συνεργάζονται με γκαλερί του εξωτερικού ή είναι παράρτημά τους, μέχρι αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και artist spaces ή urban galleries, που μπορεί να μην είναι του ίδιου μεγέθους και της ίδιας εμβέλειας, ούτε να απευθύνονται στο ίδιο κοινό, αλλά όλοι προωθούν με κάποιον τρόπο την τέχνη.
Ναι, σε χωριό, ναι, στην Ιαπωνία, ναι, ζωγράφισαν τη Μόνα Λίζα στα ριζοχώραφά τους, ναι αλλά πως και γιατί;
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Σ.Δ. Είναι απίστευτο ζώο ό άνθρωπος, απίστευτο για όσα μπορεί να επινοήσει αν βρεθεί σε ανάγκη ή αν οι επιθυμίες του κτυπούν κόκκινο. Να διευκρινίσουμε όμως πως αυτά που επιλέγει ως άτομο ή ως ομάδα να κάνει, ποτέ δεν ξέρουμε εκ των προτέρων αν θα προκαλέσουν καλό ή κακό σ'αυτούς που το αποφασίζουν και εκτελούν το έργο ή τις ποικίλες δράσεις και στους λοιπούς εν δυνάμει αποδέκτες. Η κοινωνία μέσα στα χρόνια είναι ο κριτής και η Ιστορία μέσα στους αιώνες. Ευχαριστώ τη φίλη Πέπη Π. που μου το έστειλε.
Χριστίνα Τσατσαράγκου. Το χωριό Inakadate στην επαρχία Aomori στη βόρεια Ιαπωνία είναι διάσημο για δύο λόγους. Ο ένας είναι οι αχανείς ορυζώνες του και ο άλλος είναι τα εκπληκτικά έργα τέχνης που “ζωγραφίζουν” οι καλλιεργητές πάνω στα χωράφια.
Ψάχνοντας ένα τρόπο να αυξήσουν τον τουρισμό τους, οι κάτοικοι του Inakadate σκέφτηκαν να συνδυάσουν τις δύο μεγάλες τους αγάπες. Την καλλιέργεια ρυζιού - μία γνώση που έχουν κληρονομήσει από τους προγόνους τους - και την τέχνη. Κάθε χρόνο από το 1993, στο Inakadate μεταμορφώνουν τα ρυζοχώραφα σε ζωντανά έργα τέχνης.
Tόσο κουλό, που καθίσταται ενδιαφέρον! Του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ πήγαμε σε μια γκαλερί της μόδας με έναν φίλο. Η φάση ήταν φρεσκαδούρα, ο φίλος μου (της παραδοσιακής σχολής) λιγάκι τσατίστηκε. Τα έργα ήταν τόσο κουλά, που καθίσταντο ενδιαφέροντα. Σε ένα μπαράκι του Κέντρου πήγαμε να κουτσοπιούμε και ο διάβολος της ορθότητας δεν τον άφηνε να ησυχάσει όλο το βράδυ. «Μα, τι μαλακίες ήταν αυτές!» έλεγε και ξανάλεγε.
Εγώ δεν του απαντούσα. Ό,τι θέμα κι αν ανοίγαμε, το πήγαινε στην «απίστευτη μπλόφα που λέγεται Σύγχρονοι Έλληνες Καλλιτέχνες, αυτό το συμμοριάκι που αλληλογλείφεται εκστασιασμένο και τ' αγχωμένα έργα τους είναι η αργοπορημένη μίμηση πραγμάτων που έξω έληξαν πριν καν τα σφυρίξουν κ.ο.κ.».
«Καλό μου παιδί», του είπα στο τέλος, «το γεγονός ότι όλο το βράδυ κοπανιέσαι και ψάχνεις τις σωστές λέξεις για να κατατροπώσεις έναν "μαλάκα", ειδικά σ' εμένα που βλέπεις ότι βαριέμαι, σημαίνει ότι σκάλωσες big time με όσα είδες – σχεδόν οιστρηλατήθηκες!! Αυτό κάτι σημαίνει για τη μικροτέχνη που είδες».
Η εντυπωσιακή τοιχογραφία από την ταινία 'Σινεμά ο Παράδεισος" του Γιάννη Πέτρου για τον Ένιο Μορικόνε στα Λαδάδικα
Επιλέγων ή Συντάκτης Administrator
Ο εικαστικός Γιάννης Πέτρου μιλάει στην Ευτέρπη Μουζακίτη για την τοιχογραφία που φιλοτέχνησε στη Θεσσαλονίκη, αφιερωμένο στον Ένιο Μορικόνε από την ταινία «Cinema Paradiso»
Περπατώντας στα Άνω Λαδάδικα, αν σηκώσεις ψηλά τα μάτια σου, το βλέμμα σου θα συναντήσει τα μάτια του μικρού Σαλβατόρε, σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της εμβληματικής ταινίας «Cinema Paradiso». Μιας ταινίας του Τζουζέπε Τορνατόρε, που συμβολίζει την απόλυτη ωδή στην έβδομη τέχνη, την μουσική της οποίας υπογράφει ο σπουδαίος ιταλός συνθέτης Ένιο Μορικόνε, στους οποίους και είναι αφιερωμένη η τοιχογραφία.
Ο Παρθένης και... η μία λίρα, του Yorgos Kyriakopoulos, από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Το καλοκαίρι του1943 η μάνα μου ήταν μιά πολύ όμορφη κοπέλα 17 χρονών. Την είδε ο Παρθένης ( Αλεξάνδρεια 1878 - Αθήνα, 1976) και ζήτησε από τον παππού μου, με την μεσολάβηση ενός κοινού τους φίλου τραπεζικού, μία λίρα γιά να την ζωγραφίσει, ποσό μάλλον εξευτελιστικό γιά την αξία του ζωγράφου. Η μάνα μου, όπως θα ήταν φυσικό γιά ένα κορίτσι της ηλικίας της, ενθουσιάστηκε. Αλλά πού θα βρισκόταν η λίρα? Φαίνεται πως ο Παρθένης επέμεινε πολύ, γιατί η μάνα μου όποτε έβλεπε έργο του στην Πινακοθήκη ή αλλού, πάντα αναστέναζε γιά την χαμένη ευκαιρία. Όμως η μία λίρα?... Αφιέρωμα στον Γιάννη Τσαρούχη, έναν από τους στυλοβάτες της σύγχρονης ελληνικής τέχνης
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Ο Γιάννης Τσαρούχης (Πειραιάς, 13 Ιανουαρίου 1910 – Αθήνα, 20 Ιουλίου 1989) ήταν Έλληνας ζωγράφος και σκηνογράφος, όντας ο δεύτερος υιός του εμπόρου εξ Αρκαδίας Αθανασίου Τσαρούχη και της Μαρίας Μοναρχίδη με καταγωγή από τα Ψαρά . Τα πρώτα του έργα τα εξέθεσε το 1929 στο Άσυλο Τέχνης. Η επιτυχία που σημείωσε τον οδήγησε στη συνέχεια να φοιτήσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου κατά τα έτη 1929–1935, με καθηγητές τους Ιακωβίδη, Βικάτο και Παρθένη. Παράλληλα, κατά το διάστημα 1931–1934, μαθήτευσε κοντά στον Φώτη Κόντογλου, ο οποίος τον μύησε στη βυζαντινή αγιογραφία, ενώ μελέτησε την λαϊκή αρχιτεκτονική και ενδυμασία. Μαζί με τους Δημήτρη Πικιώνη, Φώτη Κόντογλου και Αγγελική Χατζημιχάλη πρωτοστάτησε στο αίτημα της εποχής για την ελληνικότητα της τέχνης.
Paula Rego (26/1/1935 – 8/6/2022) Η ζωγράφος που βοήθησε να αλλάξει ο κόσμος, της Έφης Φρυδά
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ελένη Ε. Νανοπούλου
Πριν μερικές ημέρες, στις 8 Ιουνίου, έφυγε από τη ζωή μία από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης εικαστικής τέχνης. Ήταν 87 ετών.
Η σειρά μας «Γυναίκα και τέχνη» δεν θα μπορούσε να μην ασχοληθεί με την ιδιαίτερη αυτή καλλιτέχνη που, με το ξεχωριστό, ακραίο συχνά, ύφος της αποτύπωσε και σχολίασε καυστικά και άφοβα τη θέση της γυναίκας στην εποχή μας, σημαδεύοντάς την με την τόλμη της.
Η Paula Rego ζωγράφος, χαράκτρια γεννήθηκε στη Λισαβώνα το 1935, τρία χρόνια μετά την άνοδο του σκληρού δικτάτορα Σαλαζάρ στην εξουσία. Ο πατέρας της ηλεκτρολόγος μηχανολόγος, που εργαζόταν στην εταιρεία Marconi και ορκισμένος αντιφασίστας, την έστειλε νωρίς, από τα δεκαπέντε της χρόνια, στην Αγγλία για να τελειώσει εκεί το γυμνάσιο. Στη συνέχεια η νεαρή Paula, που ζωγράφιζε από τα τέσσερα χρόνια της, σπούδασε ζωγραφική στο Slade School of Fine Arts του Λονδίνου. Έκτοτε και για όλη της τη ζωή πηγαινοέρχεται από την Πορτογαλία στη δεύτερη πατρίδα της, την Αγγλία.
Δείτε τις 20 καινούργιες τοιχογραφίες σε πολυκατοικίες της Αθήνας
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Ενώ η δημιουργική street art μικρών διαστάσεων έχει σχεδόν χαθεί από τους δρόμους της Αθήνας και το old school γκράφιτι επιστρέφει, τα μεγάλα έργα είναι πιο δημιουργικά και όμορφα από ποτέ.
Από τον M.Hulot
Πατώντας lifo.gr/tropos-zois/urban θα εμφανιστεί το άρθρο με τα 20 αυτά μεγάλα γκράφιτι
12 μοναδικά έργα Τέχνης "ζωντανεύουν" με χρώματα τον ρόλο της μητέρας
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Χριστίνα Τσατσαράγκου. 12 σπουδαίοι πίνακες ζωγραφικής που απεικονίζουν τη μορφή της μητέρας και η ιστορία τους...
Γιορτή της μητέρας σήμερα και ναι, μπορεί πολλοί να μην πιστεύουν σε παγκόσμιες ημέρες και τέτοιου είδους τιμές, όμως, κακά τα ψέματα, η ημέρα αυτή έχει ιδιαίτερη χροιά. Η μορφή της μάνας, ο ζωογόνος και νευραλγικός ρόλος της δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως αντίστοιχες εορτές προς τιμήν της μητρότητας γίνονταν ακόμη και στον αρχαίο κόσμο. Η μητέρα Γη ήταν για τους αρχαίους Έλληνες η προσωποποίηση της φύσης και μητέρα των πάντων, ενώ η Ρέα, λατρευόταν ως θεά της γης, της άγριας φύσης και της γονιμότητας. Σύμφωνα με τη ελληνική μυθολογία ήταν η πρώτη γυναίκα που γέννησε με τοκετό και μεγάλωσε με το μητρικό της γάλα τα παιδιά της.