ΦωτεινόΣέπιαΣκοτεινόΜεγέθυνση (+)Σμίκρυνση (-)Χωρίς σχόλιαΜε σχόλιαΠιο στενόΠιο φαρδύ
Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013 15:58

Ποιος μας κουνάει το δαχτυλάκι;

Επιλέγων ή Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

 

Μας κουνάνε το δάχτυλο ποιοι; Και δεν αναφέρομαι στους πολιτικούς, στους εφοπλιστές, στους τραπεζίτες, τις πολυεθνικές και γενικά στη διαπλοκή της εξουσίας.
Αυτοί, άλλωστε, έχουν ίδιον συμφέρον να αποφασίζουν και να επιβάλλουν όσα επιβάλλουν και να τα ντύνουν με το μανδύα του "εθνικού συμφέροντος". Δεν αναφέρομαι σε αυτούς. Αναφέρομαι στον γνωστό και άγνωστο συνάνθρωπο, γείτονα, φίλο. Στον απλό άνθρωπο που εκπαιδεύτηκε, όπως όλοι μας, να είναι δια βίου υποτελής σε μία κεντρική εξουσία, η οποία αποφασίζει για το πλαίσιο της ζωής του, αφήνοντάς του την ψευδαίσθηση ότι έχει τη δυνατότητα σε προσωπικό επίπεδο να καθορίσει ο ίδιος τη ζωή του και τις ανάγκες του.


Μας κουνάει λοιπόν το δάχτυλο ο συνάνθρωπος της διπλανής πόρτας. Μας κουνάει το δάχτυλο αυτός που, όταν κατεβαίναμε σε αντιπολεμικές πορείες ενάντια στην εισβολή στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη, μας χλεύαζε και μας έλεγε: "ωραία, και τι πετύχατε; "


Μας κουνάει το δάχτυλο αυτός που, όταν πηγαίναμε σε εθελοντική δασοπροστασία, για να προστατεύσουμε το περιβάλλον που μας φιλοξενεί, πέρναγε με την κούρσα του και πέταγε τα σκουπίδια του και τα αναμμένα τσιγάρα του από το παράθυρο.


Μας κουνάει το δάχτυλο αυτός που, όταν ταΐζαμε το συνάνθρωπό μας μετανάστη και του δίναμε κάνα ρούχο να ζεσταθεί, μας έλεγε : "Να τον πάρεις στο σπίτι σου και να τον ταΐζεις", γιατί δεν μπορούσε να βλέπει την εξαθλίωση έξω από την πόρτα του. Την ήθελε στην άλλη άκρη του πλανήτη, μακριά του, εκεί που οι σύγχρονοι δούλοι έφτιαχναν τα ρούχα του, τα παιχνίδια του, τα αυτοκίνητά του, τα κινητά του, σε καθεστώς σκλαβιάς και εξαθλίωσης, στις ειδικές οικονομικές ζώνες του καπιταλισμού.


Μας κουνάει το δάχτυλο αυτός που, όταν καταγγέλλαμε τη διαφθορά, το φακελάκι, το αυθαίρετο, το νταβατζιλίκι, την προστασία των μπάτσων, μας έλεγε: "Κάτσε στ' αυγά σου, πού πας να μπλέξεις, θες να σε καθαρίσουμε; "


Μας κουνάει το δάχτυλο αυτός που δεν ξέρει την Ιστορία του. Δεν ξέρει για το αίμα που χύθηκε για να έχει οχτάωρο, δωρεάν παιδεία, υγεία, ασφάλιση, επίδομα γέννας, πολυτέκνου, βαρέως και ανθυγιεινού, αναπηρίας και το θεωρεί αυτονόητο να μην υπάρχουν πλέον αυτά. Αυτός που δεν ήθελε να βλέπει την εξαθλίωση του μετανάστη έξω από την πόρτα του και, σήμερα, ως ανιστόρητος που είναι, υποστηρίζει τη δική του εξαθλίωση και μας κουνάει και το δάχτυλο.


Μας κουνάει το δάχτυλο αυτός που, όταν προ κρίσης μιλούσαμε για την εξαθλίωση που υφίστανται οι λαοί των χωρών που εκμεταλλεύεται η Δύση, όταν μιλούσαμε για την άλλη πλευρά του καπιταλισμού, για τους 180.000 θανάτους καθημερινά από ασιτία σε μια γη που παράγει την τριπλάσια σχεδόν τροφή που χρειάζεται ο πληθυσμός της, μας έλεγε: "Δε βαριέσαι, ρε φίλε, και τι θέλεις, να αλλάξω εγώ τον κόσμο; "


Μας κουνάει το δάχτυλο αυτός που, όταν του εξηγούμε τι σημαίνει εξόρυξη πετρελαίου σε μια κλειστή θάλασσα σαν το Αιγαίο και τι επιπτώσεις θα έχει στις ζωές μας η σχεδόν σίγουρη μόλυνση που θα επιφέρει, μας αναπαράγει την Τρέμη, τον Πρετεντέρη, τον Πορτοσάλτε και τις πληρωμένες "ειδήσεις" τους και μας λέει για ανάπτυξη, πετροδολάρια και διέξοδο από την οικονομική κρίση. Μας κουνάει το δάχτυλο, ο ανίδεος, που, όταν του εξηγείς ότι στις περισσότερες πετρελαιοπαραγωγικές χώρες ο λαός πεινάει, ενώ πλουτίζουν οι πολυεθνικές, ότι γίνονται πόλεμοι και επιβάλλονται χούντες για τον έλεγχο των κοιτασμάτων, κουνάει το κεφάλι του και, με ένα ανιστόρητο λογικό άλμα, κουτοπονηριά και ανυπέρβλητη αφέλεια μας λέει : "Εδώ είναι Ελλάδα, δεν θα γίνει τίποτε από όλα αυτά". Έχουμε Δημοκρατία!


Μας κουνάει το δάχτυλο αυτός που, όταν του εξηγείς πως δεν έχουμε Δημοκρατία, αλλά προεδρευομένη κοινοβουλευτική Δημοκρατία, η οποία έχει καταλύσει το σύνταγμα με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, ατιμωρησία των κοινοβουλευτικών αντιπροσώπων και υφαρπαγή ψήφων με άλλα προεκλογικά προγράμματα και, εν συνεχεία, άλλες κυβερνητικές πολιτικές, απαντάει σαν ποδηγετημένος που είναι :¨" Και τι να κάνουμε τώρα, καλύτερα ήταν στη Σοβιετική Ένωση;".


Όχι, ρε ηλίθιε, δεν ήταν καλύτερα. Και γιατί πρέπει να σου απολογηθώ εγώ για την Σοβιετική Ένωση; Εγώ σήμερα ζω και σου απολογούμαι και προσπαθώ να σε ευαισθητοποιήσω για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις πολιτικές που επιβάλλει με τους συμμάχους της πάνω στους λαούς της γης και σε σένα, παρωπιδικέ και ανιστόρητε φίλε μου. Προσπαθώ να σου εξηγήσω ότι είναι εγγενές χαρακτηριστικό της οποιασδήποτε εξουσίας η εκμετάλλευση του εξουσιαζόμενου από τον εξουσιαστή και ότι θέλω να υπάρξει πραγματική Δημοκρατία, όπου εξουσιαστής και εξουσιαζόμενος θα είναι ένα και το αυτό.


Με λίγα λόγια, μας κουνάνε το δάχτυλο όσοι είναι γύρω μας και δεν ενδιαφέρονται έξω και παραπέρα από το ιδιωτικό τους συμφέρον. Όσοι δεν διαβάζουν ποτέ κάτι άλλο από τα βιβλία που τους υποχρεώνει το σύστημα να διαβάζουν για να γίνουν "σωστοί" πολίτες και "επιτυχημένοι" επαγγελματίες. Όσοι δεν ψάχνουν ποτέ την αλήθεια πίσω από την είδηση. Όσοι μένουν στα παραδεδομένα και δεν τα αμφισβητούν. Όσοι δεν έχουν ανθρωπιστικές αξίες, ισχυρή, συλλογική και αλληλέγγυα συνείδηση. Αυτοί που, ακόμα και σήμερα, που αρχίζουν να αντιλαμβάνονται σιγά σιγά το πραγματικό πρόσωπο του καπιταλισμού, φοβούνται για τη ζωούλα τους, για το βόλεμά τους, για την περιουσία τους, για την καριέρα τους και όχι για το σύνολο και συστρατεύονται πίσω από εκείνους που τους οδήγησαν σταθερά και υπηρέτησαν πιστά ένα σύστημα κανιβαλισμού που επιτρέπει την εκμετάλλευση του συνανθρώπου για να επιτευχθεί η ατομική, η προσωπική "εξέλιξη". Μας κουνάνε το δάχτυλο «Ανυποψίαστα μηδενικά πλάσματα και γι αυτό προνομιούχα (Κ. Καρυωτάκης)».


Σε όλα αυτά τα δαχτυλάκια που κουνιούνται εμείς μπορούμε να απαντάμε με τις πράξεις μας και το λόγο μας και να ελπίζουμε πως θα έρθει η στιγμή που θα αντιληφθούν τις ευθύνες τους, θα συνειδητοποιήσουν το λάθος τους. Η στιγμή που θα δώσουν έμφαση στην ουσία και όχι στην περιουσία, στις ανθρωπιστικές αξίες και όχι στην αξία του χρήματος, στις υποχρεώσεις παράλληλα με τα δικαιώματα. Το δάσος αυτό από δαχτυλάκια δεν μας απογοητεύει, δεν μας αλλοτριώνει, δεν μας αποθαρρύνει. Το τοποθετούμε συναισθηματικά εκεί που ανήκει και δεν μας αγγίζει η ιδιοτέλεια, ο εγωκεντρισμός και η ασυνειδησία του. Εμείς συνεχίζουμε έχοντας συλλογικά, αλληλέγγυα, ανθρωπιστικά, προοδευτικά και ριζοσπαστικά προτάγματα. Οι λέξεις που μας κινητοποιούν δεν είναι προϊόντα τεχνοκρατών, απρόσωπες και ασύνδετες με την κοινωνία, όπως το κέρδος, η "ανάπτυξη", οι οικονομικοί δείκτες, τα ποσοστά, οι αγορές και τα χρηματιστήρια. Οι λέξεις που μας εμπνέουν είναι πολύτιμη συρμαγιά φωτισμένων ανθρώπων για τα θεμέλια ενός άλλου κόσμου και συγκροτούν συνειδησιακές προτάσεις για το κοινό συμφέρον και το κοινωνικό σύνολο, σαν αυτή του Καζαντζάκη που μας παρακινεί και μας καθοδηγεί:


Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω. 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 09 Απριλίου 2013 11:57
Κατηγορία Δημοσιευμένα άρθρα φίλων
Γιώργος Καρυστινός

Τελευταία άρθρα από τον/την Γιώργος Καρυστινός

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Εμπιστοσύνη ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΙ Ή ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ; ΓΙΑ ΤΟ ΩΡΑΡΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ »

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

επιστροφή στην κορυφή