Στον τελικό στο Βόλο οι έφηβοι νίκησαν την Τουρκία με 64-61, επιστρέφοντας μάλιστα στην τελική  νίκη από το -14. Το χρυσό το είχαν σηκώσει πάλι οι έφηβοι πριν εφτά χρόνια στον Πύργο. Τώρα, το χρυσό μετάλλιο που πήρε το συγκρότημα

του Ηλία Παπαθεοδώρου το κέρδισε μετά από έξι σερί νίκες στο τουρνουά και έτσι ανέβηκε

στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου.

Οι δώδεκα Έλληνες του τουρνουά : Η βασική πεντάδα αποτελείτο από τους Χαραλαμπόπουλο, Παπαγιάννη, Λούντζη, Μουράτο και Φλιώνη.

Όχι άδικα, όμως εάν δεν υπήρχαν οι Σκουλίδας, Μιλεντίγιεβιτς, Χρηστίδης, Μιχαλούτσος, Δίπλαρος, Ντουζίδης και Σκορδάς, πολλά πράγματα θα ήταν διαφορετικά.Όπως επίσης και αν δεν είχε τραυματιστεί ο Κόνιαρης. 

Με το βραβείο του MVP του Ευρωμπάσκετ ανταμείφθηκε ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος. 

Μαζί του στην καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης ήταν ο Γιώργος Παπαγιάννης. Οι υπόλοιποι τρεις της καλύτερης πεντάδας ψηφίστηκαν ο Λιθουανός Μαρτίνας Βάρνας, ο Βόσνιος Έντιν Άτιτς και ο Τούρκος Φουρκάν Κορκμάζ.

Ερώτηση. Συμφωνούμε πως ο Γκάλης και η παρέα του άνοιξαν το δρόμο και χιλιάδες Ελληνόπουλα άρχισαν να ονειρεύονται πορείες επιτυχιών και θριάμβων κάτω από τα καλάθια. Φτάνει όμως μόνο αυτό για να εξηγήσει τα πολλά ταλέντα που εμφανίζονται σ'αυτήν την χώρα τριάντα χρόνια τώρα και τις νίκες σε διεθνή τουρνουά που σημειώνουν οι ομάδες μας; Πρέπει να γίνεται καλή και οργανωμένη δουλειά σε όλα τα επίπεδα. Η απορία μου έχει να κάνει με τα υπόλοιπα ομαδικά αθλήματα. Γιατί λοιπόν, τέτοια σε βάθος δουλειά δεν γίνεται και στα άλλα, αν εξαιρέσουμε το πόλο;  

Τα ίδια και με το πόλο. Χαρήκαμε που η εθνική μας υδατοσφαίρισης των ανδρών κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκοσμίο Πρωτάθλημα του Καζάν, επικρατώντας της Ιταλίας με 11-9 στα πέναλτι (7-7 στην κανονική διάρκεια), στον «μικρό» τελικό της διοργάνωσης.

Η ομάδα του Θοδωρή Βλάχου ανεβαίνει για δεύτερη φορά στην ιστορία της στο βάθρο των νικητών, δέκα χρόνια μετά την αντίστοιχη επιτυχία του Μόντρεαλ, ενώ ταυτόχρονα εξασφαλίζει από σήμερα το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες για 13η συνεχόμενη φορά. Οι αγώνες θα πραγματοποιηθούν το 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Υπενθυμίζεται ότι στα προημιτελικά η Ελλάδα είχε αποκλείσει την Αυστραλία στα πέναλτι, ενώ στον ημιτελικό βρήκε απέναντί της την Κροατία η οποία πήρε την πρόκριση στην ίδια διαδικασία. Η εξάδα του μικρού τελικού: Μυλωνάκης, Φουντούλης, Αφρουδάκης, Μουρίκης,  Γούνας, Βλαχόπουλος. 

Στο τελικό η Σερβία νίκησε την Κροατία με 11 - 4 και ανακηρύχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια. Μάλιστα η Σερβία που δεν έχει καθόλου θάλασσα, αλλά που δεκαετίες τώρα στα ομαδικά παιχνίδια είναι πάντοτε καλή, φινετσάτη και κατεβάζει ομάδες με υψηλή τεχνική κατάρτιση. 

Να σημειώσουμε εδώ πως αυτές οι νίκες των ελληνικών ομάδων μέχρι την πρόκληση προσωπικής χαρά φτάνουν. Τώρα, όλα τα άλλα περι εθνικής υπερηφάνειας και οι βαρετές κορώνες των πολιτικών με αφήνουν αδιάφορο. Όχι μόνο γιατί προέρχονται από τους πολιτικούς, αλλά και διότι δε μου έχει προκύψει ποτέ παρόμοιο συναίσθημα. 

Να γράψουμε και για τη λύπη. Όσοι παρακολουθούν τα αθλητικά, ιδιαίτερα τα ολυμπιακά αγωνίσματα και δεν είναι σίγουροι πως το ντόπινγκ κάνει θραύση στους αθλητές υψηλών επιδόσεων που συμμετέχουν στους αγώνες αυτούς, είναι ...γίδια; Είναι. Ή μπορεί να είναι η αποθέωση της ψευδής συνείδησης λόγω βασικά προσωπικών συμφερόντων ή είναι... νέοι και αθώοι.

Το ντόπινγκ φυσικά δεν μπορεί να σου βγάλει από την Ινδία ή την Τζαμάικα πρωταθλητές στους δρόμους μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων. Από τις χώρες της Κένυας, Αιθιοπίας, Σομαλίας, Μαρόκου και Αλγερίας θα προκύψουν τα χρυσά μετάλλια. Αθλητές λοιπόν από αυτές τις χώρες είναι οι ντοπαρισμένοι. Το ίδιο ισχύει για άλλα αγωνίσματα. Δηλαδή το ντόπινγκ δε μπορεί να σου βγάλει πρωταθλητή στο ακόντιο από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Αλλά οι 8 στους 10 ακοντιστές που διεκδικούν μετάλλια είναι ντοπαρισμένοι. Η ίδια αναλογία πάνω κάτω ισχύει για όλα τα αθλήματα. Πιθανόν όχι όλοι, αλλά σίγουρα οι περισσότεροι. Αλλά άντε εσύ ο θεατής να ξεχωρίσεις την ήρα από το στάρι. Έτσι στις συνειδήσεις των φιλάθλων μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Αυτά ισχυρίζονται κάποιοι δημοσιογράφοι που δουλεύουν σε εφημερίδες και κανάλια και βρίσκουν ανταπόκριση στην κοινή γνώμη, τουλάχιστον της δύσης.

Ο Βίκτορ Κόντε, ένας Αμερικανός από τους κορυφαίους που διακινούσε αναβολικά μέχρι τις αρχές της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, οπότε και συνελήφθη, δήλωσε πρόσφατα ότι τέσσερις στους πέντε αθλητές κορυφαίου επιπέδου χρησιμοποιούν απαγορευμένες ουσίες. Η παρέμβασή του αυτή έγινε πριν δυο εβδομάδες εξ αιτίας των αποκαλύψεων της βρετανικής "Σάντεϊ Τάιμς" που ισχυρίζεται ότι έχει αποκομίσει μυστικά δεδομένα από την Παγκόσμια Αρχή Κλασσικού Αθλητισμού ( IAAF), που δείχνουν ότι πολλοί αθλητές που έχουν κατακτήσει μετάλλια σε Ολυμπιακούς αγώνες και σε παγκόσμια πρωταθλήματα είναι ύποπτοι για χρήση ουσιών.

Τότε παρενέβη ο Κόντε και δήλωσε πως πολλά θετικά τεστ ντόπινγκ μέσα στα χρόνια, που αυτός τα γνωρίζει, έχουν συγκαλυφθεί. Κι αυτοί διότι αυτή η αρνητική δημοσιότητα κάνει κακό στον αθλητισμό ως επιχείρηση. Και έκλεισε την παρέμβασή του λέγοντας πως η απάτη στον αθλητισμό είναι πολύ εκτεταμένη και παρά τους βελτιωμένους ελέγχους που έχουν προκύψει. Στην ουσία υπάρχει απουσία αληθινού ενδιαφέροντος από την πλευρά της IAAF, να ελέγχει το ντοπάρισμα και να αποκαλύπτει ακόμα κα περιπτώσεις αθλητών με ύποπτες ενδείξεις στο αίμα τους. Πολλές χώρες της ανατολικής Ευρώπης και της Αφρικής κινούνται με κεντρικό σχέδιο σε σχέση με τους αθλητές τους, έχοντας ως υπόδειγμα την Ανατολική Γερμανία της δεκαετίας του '70.

Το χειρότερο από όλα στην υπόθεση αυτή είναι η κόντρα IAAF και WADA ( Παγκόσμιος Οργανισμός κατά του ντόπινγκ). Το χειρότερο, αλλά από μια άλλη πλευρά και το καλύτερο. Ο πρόεδρος της WADA σερ Κρεκ Ρίντι, έκανε λόγο για βαθιά ενόχληση και υποσχέθηκε ενδελεχή έρευνα σε σχέση με τη στάση συγκάλυψης που κρατεί η IAAF και την απροθυμία που δείχνει για την καθιέρωση αποτελεσματικού αντιντόπινγκ κοντρόλ. Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και ο Γερμανός πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής επιτροπής Τόμας Μπαχ. Η ανακοίνωση πάντως της IAAF κατακεραυνώνει τα ΜΜΕ που ανάδειξαν το θέμα και εκφράζει την έκπληξή της για τη στάση της WADA. 

Εμείς, που εκτός το ποδόσφαιρο μας αρέσει να παρακολουθούμε και κλασικό αθλητισμό, η επιθυμία μας δεν είναι έντονη όπως παλιά. Ένας φανερός λόγος είναι η συνειδητοποίηση της εκτεταμένης χρήσης αναβολικών. Και μπορεί την ώρα των αγώνων να απωθείς αυτή τη γνώση, αλλά την ώρα των πανηγυρισμών και της βράβευσης αναρωτιέσαι για τα όρια του θεάτρου των νικητών πιο πολύ. Είναι πια σχεδόν αδύνατο να τους θαυμάσεις για τις επιδόσεις τους και να συγκινηθείς από τις προσπάθειές τους.

Αν είχα παιδί που θα ήθελε να ασχοληθεί με κάποιο άθλημα με προδιαγραφές για υψηλούς στόχους, πέρα από το αρρωστημένο ενός θεσμοποιημένου ανταγωνισμού που επικρατεί στα περισσότερα αθλήματα, θα το απέτρεπα εξ αιτίας της εκτεταμένης χρήσης αναβολικών. Αυτό που είναι καθεστώς και όλοι το ξέρουν ότι είναι επικίνδυνο για την υγεία τους. Είναι όμως και μια συνειδητή παραπλάνηση του κοινού με στόχο τα μεγαλύτερα κέρδη, αθλητών, χορηγών, εταιρειών και κρατών.

Είμαστε λοιπόν ένα τίποτα μπροστά στη δύναμή τους και είναι απίθανο κάποτε να περιοριστεί αυτή η διαφθορά, αυτή η πλαστογράφηση; Πες μας λοιπόν κι εσύ τη γνώμη σου, πες μας τι μπορούμε να κάνουμε όσοι θέλουμε να πολεμήσουμε τους αθλητικούς αγώνες ανάμεσα στις φαρμακευτικές εταιρείες; Τι μπορούν να κάνουν στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στις εκκλησίες, τι μπορούν να κάνουν, οι δήμοι, τα υπουργεία και τα ΜΜΕ, η Ακαδημία τι μπορεί να κάνει, οι καλλιτέχνες; Και ο καθένας μας τι μπορεί να κάνει και για να ξεπλύνει την ντροπή με τη Θάνου και τον Κεντέρη και αργότερα με την ομάδα της άρσης βαρών; Και πέρα από αυτά. Εξ αιτίας του ότι εδώ γεννήθηκε ο Ολυμπισμός, μήπως έχουμε περισσότερες ευθύνες να συνεισφέρουμε για έναν αθλητισμό δίχως αναβολικά σε μια ζωή δίχως ντόπινγκ; Μήπως όλα αυτά μπορούμε να τα κάνουμε να μην είναι όνειρο θερινής νυχτός;