Η γυναίκα μου, θεατρόφιλη από παιδί και με απωθημένα Λαμπέτη, είχαν με τις φίλες της ραντεβού με τον Τσέχωφ. Η μικρή μας, η μουσική κιβωτός της οικογένειας, θα πήγαινε στη Νύχτα Μέρα του Πάρκου Νιάρχου, γιατί o Τάσος ο παιδικός της φίλος, εμφανίζεται εκεί με την Underground Youth Orchestra. Ο θεατράλε ο γιος μας που περιμένει τα αποτελέσματα των πανελληνίων, μας δήλωσε ότι είναι αποφασισμένος να εκτονωθεί απόψε το παιδί στο πάρτι του Ρόμπι Γουίλιαμς, μιας και αυτός ο Εγγλέζος είχε έρθει όπως έλεγε για να μας διασκεδάσει. Και η μεγαλύτερη κόρη μας, που κάνει μεταπτυχιακό στην Αρχιτεκτονική , θα μας εκπροσωπούσε όπως είπε ως οικογένεια, στο Σύνταγμα.

Σφουγγαρίσματα και σιδερώματα τα έχω με τα χρόνια μετατρέψει σε ένα μέσον όπου αδειάζω το μυαλό μου από τα πάντα. Έχω καταφέρει, ενώ κάνω αυτές τις δουλειές, να συντονίζω αναπνοή, σώμα και μυαλό. Με μισόκλειστα μάτια κάνω αυτές τις σπιτικές δουλειές σχεδόν μηχανικά και οδηγώ το μυαλό μου να συντονιστεί αργά σαν χελώνα με το σώμα μου και με την αναπνοή μου. Πολλές φορές αυτή η διαδικασία με έχει φέρει σε μία κατάσταση γαλήνης όπου εναλλάσσονται χρώματα όπως το ροδακινί, το απαλό γαλάζιο και το πράσινο της χλόης, Νομίζω πως αυτή η κατάσταση με βοηθά να γίνουν όλα τα επιμέρους στοιχειά μου ένα πλήρες, πανέμορφο και ολοκληρωμένο σύμπαν, εντελώς δικό μου. Σ’αυτή την κατάσταση έπλεα όταν κτύπησε το τηλέφωνο. Ο γιος μου ήταν.

Πατέρα, το ξέρεις ότι σήμερα γιορτάζεις; Μέρα του πατέρα είπε ο Ρόμπι ότι είναι, κι άκου φάση να δεις. Έβγαλε τον πατέρα του στη σκηνή με ένα παπιγιόν και τραγούδησαν μαζί, έτσι είπε ο γιος τιμάει τον πατέρα. Χρόνια πολλά ρε πατέρα και μου το έκλεισε.

Και αργότερα, την ώρα που έφτιαχνα ένα σάντουιτς, πήρε η μικρή - ρε μπαμπάκα καλά περνάς μόνο σου; Για να μου πει στην συνέχεια πως αυτός ο παππούλης ο κύριος Διονύσης, πολλή ροκ φάση σοφού με παιδάκι των δρόμων και ιεροψάλτης του όρθρου και του άλλου πόθου μαζί είναι. Ωραία μου ακούγονται, αλλά δεν μου λες μικρή, μόνη σου τα σκέφτηκες όλα αυτά; Βρε μπαμπά δε θυμάσαι που εσύ μου τα είχες πει πρόπερσι που είχαμε πάει σε μια συναυλία του και σου είπα πόσο μοιάζετε;  Ξέρεις πια τραγούδια διάλεξε να παίξουν πριν βγει στη σκηνή; Το Danching fool του Ζάπα, το θυμάσαι μια εποχή που μας το έβαζες και χορεύατε με τη μαμά και σκάγαμε όλοι στα γέλια; Μετά είχε σειρά το Girl From The North Country του Ντύλαν, που τις προάλες το άκουγες μόνο σου στο αμάξι, ε; . Και το τελευταίο ήταν Μπήτλς το With a little help from my friends, που της μαμάς της άρεσε πιο πολύ με τον Τζο Κόκερ. Έπρεπε να βάλει και το We love you των Στόουνς και τότε νομίζω ότι θα ήταν όλα τέλεια ως προς τα παγκόσμια ξένα που τον έφτιαξαν. Τραγούδησε πάλι εξαιρετικά το Μη μιλάς άλλο γι'αγάπη, τι γαμάτο τραγούδι είναι αυτό ρε μπαμπά, λες και του το ψιθύρισε ένας φτερωτός θεούλης για να του συμπαρασταθεί. Μπαμπά, είμαι πάρα πολύ χαρούμενη, ο Τάσος μας τα πήγαν πάρα πολύ καλά, καταχειροκροτήθηκαν και το χάρηκαν κι αυτοί πολύ…και πολύ ωραία μυρίζει εδώ ρε μπαμπάκα, να έρθουμε αύριο πάλι μαζί που σ’αρέσουν τόσο τα αρώματα να το φχαριστηθείς κι εσύ. Θ’αργήσω λίγο μπαμπά, ε; Θα κάτσω εδώ με τα παιδιά της ορχήστρας. Φιλιά μπαμπάκα μου, σ’αγαπώ πολύ. Το "κι εγώ μωρό μου" που είπα, δεν είμαι σίγουρος ότι το άκουσε.   

Ο Τυραννόσαυρος ( Πήτερ Μόλαν) του Πάντι Κονσιντάιν στην ΕΡΤ1 με έπιασε και με χτύπησε κάτω σαν χταπόδι, μα στο τέλος μαλάκωσα εντελώς, έτοιμος για τα κάρβουνα σας λέω.  Ένας τίγκα στο θυμό άνεργος Άγγλος της άνω μέσης ηλικίας γυρίζει σαν τρελός σε μια επαρχιακή υγρή και συννεφιασμένη πόλη κι όποιον πάρει ο χάρος. Πρώτο θύμα ο σκύλος του και τελευταίο ο σκύλος ενός επιθετικού γείτονα. Ενδιάμεσα τον βλέπουμε να αρπάζεται με όλους και με όλα, να τρώγεται με τα ρούχα του ξεκλειδώνοντας σιγά σιγά τα στοιχειά που τον βασανίζουν κάνοντας τη ζωή του αφόρητη. Μόνο όταν στάθηκε δίπλα σε μια θρήσκα κακοποιημένη και παντρεμένη γυναίκα και πλήρωσε τα λάθη του άρχισε να γλυκαίνει κάπως. Παράξενη ταινία όπου το κακό κόντευε να γίνει ένα με το καλό. Ευτυχώς πάντως που είχα κάνει πριν ζεν σιδερώματος.  

Όταν ήρθε η γυναίκα μου το πρώτο που με ρώτησε « καλέ τι έπαθες, τσακώθηκες με κανέναν;» και μετά « η μικρή γύρισε;». Ξεντύθηκε, ντύθηκε, έβαλε και ένα ποτήρι κρασί να πιούμε, ανάψαμε και ένα τσιγάρι και άρχισε τα ωραία της, κι ας ήταν υπερβολικά. Αυτό είναι καλέ μου το παντοτινά όμορφο, το αθάνατο, έργα για κάθε εποχή που σπουδαίοι καλλιτέχνες τα ξαναζωντανεύουν, τα κάνουν και μιλάνε στην ψυχή μας και ας έχουν γραφτεί εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια πριν. Έπρεπε να είχες έρθει, υπέροχη παράσταση. Να σκεφτείς ήταν η πρώτη φορά φέτος που συμφωνήσαμε και οι τρεις μας. Και της Νίκης της άρεσε πολύ, της Νίκης τώρα που ξέρεις πόσο απαιτητική είναι με τα θεατρικά και που έχει βάλει τον πήχη δυο φορές το μπόι της και της Βάσως, που δεν της αρέσουν τα αγέλαστα, τα βαριά, αυτά που ξεφεύγουν από το κλασσικό. Υπέροχο. Και με τι έπαιξε ο Μόσχος; Με το εφήμερο, ναι αυτό που περνάει και χάνεται, αυτό το μάταιο που δεν μας βαραίνει όμως, αυτό που δεν νοιάζεται για δόξες και αθανασίες και υψηλούς στόχους και μακρινούς σκοπούς. Τ’ακούς; Όχι, δεν ήταν από τα θεατρικά του. Διηγήματα πήρε ο Μόσχος, τα έκοψε, τα έραψε και έστησε μια παράσταση που λες και όλα γινόντουσαν τώρα, στις μέρες μας και μας αφορούσαν όλους. Πως το λένε; « Διασκεδαστικές ιστορίες περί θνητότητας». Ποιοι έπαιζαν; Ααα, εξαιρετικοί ήταν όλοι. Ο Μυλωνάς, ο Μιχάλης Οικονόμου, η Εύη Σαουλίδου και η δικιά μας η Φωτοπούλου. Ούτε κόλπα πιασάρικα, ούτε ξέρεις αυτόν τον θεατρικό στόμφο. Σε μια στιγμή μου φάνηκε  πως ήταν παρών και ο ίδιος ο Τσέχωφ, πως ήταν κάπου εκεί πίσω και οδηγούσε όλο και πιο ψηλά αυτόν τον θίασο και λες και τους είχε ενώσει μαγικά σε μια φάση πέρα από το εφήμερο της παράστασης για να φανερώσουν….για να μας φανερώσουν, με χιούμορ όμως, την ανθρωπιά και την αθωότητα των ηρώων του που ενσάρκωναν, για την μοναξιά τους, τη φθορά τους, την πλήξη τους, στη ζωή και στη μη ζωή. Σύγχρονα πράματα, ολοζώντανα. Να πάρεις τον φίλο σου τον Ιορδάνη και να πάτε να το δείτε. Μ’ακούς; Να δεις που θα σας αρέσει και θα σας κάνει καλό. Ναι, σιγά μην τρέχω καλοκαιριάτικα στα θέατρα. Στα θερινά σινεμά, αδελφοί μου, στα θερινά. 

Πότε σταμάτησε να μιλάει; Όταν ήρθε ο μικρός. Καλά αυτός ήταν εντελώς ξετρελαμένος. Πέρασα πολύ καλά ρε μάνα. Απίθανος τύπος αυτός ο Ρόμπι. Αυτός τα τραγούδια δεν τα τραγουδάει, τα παίζει. Εσύ που'σαι του θεάτρου να δεις που θα την βρεις μαζί του. Είναι η χρυσή τομή ανάμεσα σε τραγουδιστή και ηθοποιό. Άπαιχτος σας λέω. Και καθόλου απόμακρος. Συνέχεια γινόταν και ξεγινόταν ένα πράμα μαζί μας. Κι έκανε και κάτι νούμερα…σε μια φάση μας έδειξε το βρακί του με έναν τίγρη και αργότερα τον κώλο του. Την έπεσε και στις Ελληνίδες που είπε πως είναι φοβερές γυναίκες…είναι; Πολύ προχό αυτός ο Άγγλος. Κι αυτά τα πολιτικά που είπε δεν ήταν ξεκάρφωτα, για να μας καλοπιάσει, ταίριαζαν με τη φάση, κι ήταν ωραία δεμένα με τα τραγούδια. Ξέρετε τι μας είπε; « Είμαι μαζί σας», « Παλεύουμε όλοι για την Ελλάδα», «Μην το βάζετε κάτω» κι άλλα που δεν τα θυμάμαι. Ρε πατέρα, ξέρεις ποιο τραγούδι είπε πολύ ωραία; Το Bohemian Rhapsody. Το φαντάζεσαι;  Και στη γυναίκα του αφιέρωσε ένα τραγούδι, που δεν ήρθε λέει γιατί είναι σπίτι και φροντίζει το μωρό, αλλά δεν θυμάμαι τώρα ποιο. A, και το My way του Σινάτρα το είπαμε όλοι μαζί, και το Angel και για πάρτι μας ειδικά έπαιξε το Me and my monkey. Λοιπόν σας το δηλώνω, Ρόμπι Γουίλιαμς θέλω να γίνω όταν θα ξαναγίνω παιδί. Η μικρή δε γύρισε ακόμα;

Λίγο πριν πάμε για ύπνο και αφού μαμά και μικρή τηλεφωνήθηκαν και συμφώνησαν να κοιμηθεί στου Τάσου, να σου και η αρχιτεκτόνισσα. Αυτή πεσμένη μου φάνηκε. Τι έγινε ρε πουλί μου; Φάνηκε ότι δεν είχε όρεξη για πολλές κουβέντες. Τι να σας πω; Ότι κατέβηκε κόσμος, κατέβηκε. Και μάλιστα ήταν και διαφορετικοί και απ’όλες τις ηλικίες, πιο πολύ ήταν οι μεγάλοι και από διάφορα στρώματα και συνοικίες κι αυτά όπως σας έχω ξαναπεί εμένα μ’αρέσουν. Αλλά ρε μαμά, όλο το βράδυ ούτε ένα σύνθημα δεν μας βγήκε να φωνάξουμε με την ψυχή μας. Δεν ξέρω, εντάξει στην παρέα μου όλοι λίγο πολύ με την ιδέα της Ευρώπης είμαστε, από αυτήν έχει πιει γάλα το μυαλό μας και έχει πάρει και ανάσες η ψυχή μας…μα αν δεν μας προσφέρουν έναν τρόπο για να αρχίζουμε να σηκωνόμαστε και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μας τιμωρήσουν για να μην τολμήσει κανείς άλλος να σηκώσει κεφάλι και να πάρουν πίσω τα λεφτά τους οι τραπεζίτες τους και τίποτα άλλο, τότε μήπως καλό είναι να το δούμε αλλιώς; Αλλιώς , τι αλλιώς, πως αλλιώς; Ξέρω 'γω; Η Δώρα πάντως είχε άλλη γνώμη. Είπε σε κάποια στιγμή, παιδιά, μας έχουν δεμένους χειροπόδαρα, δηλαδή για να λέμε την αλήθεια τους επιτρέψαμε με τους Χατζηαβάτες μας να μας στήσουν στα έξι μέτρα. Και τώρα; Τώρα τι μπορούμε να κάνουμε; Εγώ λέω να κυνηγήσουμε με το ΣΥΡΙΖΑ το καλύτερο δυνατόν. Καθ’οδόν δεν ξέρω τι θα μας προκύψει. Πρέπει όμως πρώτα απ'όλα να αρχίσουν οι άνθρωποι τώρα που είναι στην εξουσία να λένε τα πράματα με το όνομά τους. Και αν αρχίσουμε και παλεύουμε όλοι μαζί πιέζοντας ταυτόχρονα για καλύτερες μέρες και κάνοντας υπομονή μπορεί κάποια στιγμή να γυρίσει ο τροχός και να φυσήξει κοινωνικός αέρας στην νεοφιλελεύθερη Ευρώπη. Μπας και αλλάξουν στα κέντρα εκεί πάνω οι συσχετισμοί και οι προτεραιότητες και καταφέρουμε να μας μειώσουν το χρέος και βοηθώντας μας επί της ουσίας και δεν λέω, δουλεύοντας κι εμείς σκληρά, καταφέρουμε να βάλουμε μπρος στην κοινωνία. Αυτά πιστεύω εγώ, τώρα, είπε η Δώρα. Καλά ακούγονται, ε; Ναι εντάξει, ωραία τα λέει η Δώρα, αλλά ξέρεις αυτή δεν καίγεται όσο εμείς. Όπως και να το κάνουμε έχει την άνεσή της. Τι άλλο να σκεφτούμε ρε μπαμπά; Μήπως γνωρίζουμε και τι μπορεί να μας βοηθήσει από όλα αυτά τα ευρωπαϊκά κόλπα και τις χιλιάδες επιτροπές και που τι ρόλο παίζει η κάθε μία δεν το καταλαβαίνουμε γρυ. Ξέρετε τι είπα εγώ; Αυτό που μ’απελπίζει ρε παιδιά, αλήθεια σας λέω, είναι πως νομίζω πως όσο και αν δουλέψουμε σκληρά στις δουλειές μας, όσο και αν βρούμε συγκεκριμένους τρόπους στη ζωή μας για να δείχνουμε ότι νοιαζόμαστε στ'αλήθεια και για την χώρα μας, μου φαίνεται ότι μια τρύπα στο νερό τελικά θα κάνουμε. Κι έπεσε μια παγωμάρα… Κάποια στιγμή πετάχτηκε ο Ρένος, βαρύς ήταν κι αυτός σήμερα που συνήθως κελαηδάει σαν πουλάκι, και είπε, καλοί μου φίλοι και συναγωνιστές, εγώ αναρωτιέμαι τι νόημα έχει που ερχόμαστε σ’αυτές τις συγκεντρώσεις. Υπάρχει ελπίδα να βγει κάτι καλό μ'αυτές; Μας ακούει κανείς, μας λογαριάζουν; Πάντως έτσι όπως πάνε τα πράματα, αν δεν σταματήσει αυτή η λιτότητα και δεν ρίξουν πολύ χρήμα στην αγορά και δεν φτιάξουν νόμους που να βοηθάνε τον ιδιωτικό τομέα, μας βλέπω τελικά σε άλλες χώρες να ψάχνουμε για δουλειά και εκεί να φτιάχνουμε τις ζωές μας. Αυτό όλοι οι νέοι το σκεφτόμαστε και αναρωτιόμαστε τι θα κάνει ο Τσίπρας, που το μόνο καλό επί του παρόντος είναι πως έχει κόψει μαχαίρι εκείνες τις τσάμπα μαγκιές και τα κούφια λόγια, γιατί μάλλον πήρε είδηση τη θηλιά που μας έχουν περάσει στο λαιμό. Μπορεί να κάνει κάτι υπέρ μας; Έχει κανένα σχέδιο της προκοπής που να μπορεί να περπατήσει; Αυτός και οι δικοί του θα μάθουν γρήγορα να κυβερνούν καλά; Τι να σας πω, είπε και ο συνήθως λιγομίλητος Βαγγέλης. Εντάξει κι εγώ το βλέπω, ότι τώρα δεν είμαστε έτοιμοι για κάτι άλλο. Έχει σημασία όμως αν αυτό που θα ψηφίσουν - αν θα πάει στη βουλή και αν το ψηφίσουν -  σε λίγες μέρες θα είναι λίγο καλύτερο από τα προηγούμενα των άλλων. Γιατί διαφορετικά το μέλλον μας θα είναι το ίδιο χάλια με το παρόν μας και θα βράζουμε συνεχώς στο ζουμί μας, ώσπου να καρβουνιάσουμε. Αλλά δεν ξέρω... αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση για πολύ, θα αντέξουμε, θα το παλέψουμε ή θα το δούμε ατομικά ψάχνοντας ο καθένας από μόνος του διαφυγές και λύσεις; Σκέφτομαι πως όσο δύσκολο και αν είναι ας βάλλουμε τα δυνατά μας να προσπαθήσουμε και προσωπικά και ομαδικά εννοώ, να φτιάξουμε και να κυνηγήσουμε και κάτι άλλο φίλοι μου αγαπημένοι, κάτι διαφορετικό παλεύοντας διαρκώς όμως, να οδηγούμε αυτόν τον δρόμο που μας έχουν στριμώξει στα όρια του. Και ρε παιδιά, εντάξει την αριστερά του 21ου αιώνα θα την φτιάξουμε από παλιά και νέα υλικά, αλλά τι σόι αριστερά είναι αυτή η δικιά μας που όλα μισά τα κάνει, που ακόμα κι εκεί όπου δεν υπάρχει οικονομικό κόστος πολύ κρατημένους τους βλέπω, και ο κρατισμός τους στάζει από παντού, σαν να τον έχουν βυζάξει από τα γεννοφάσκια τους. Έτσι θα πάμε μπροστά; Δε διδάχτηκαν τίποτα από τα μεγάλα λάθη των πατεράδων μας; Και η ουσία της Ευρώπης, οι μεγάλες κατακτήσεις της, γιατί απουσιάζουν σχεδόν από όλα όσα κάνουν;  Πρώτη φορά ο Βαγγέλης μίλησε τόσο πολύ και μονοκοπανιά, ο Βαγγέλης που πάντα κάπου μέσα του τριγυρίζει και τι να ψάχνει άραγε... Ρε μπαμπά γαμώτο, είμαι σαν την Συνεφούλα σας είμαι στα πολιτικά, αλλά φταίω εγώ, εσείς, μήπως φταίμε όλοι, μήπως η εποχή είναι ένα κουβάρι, μία δίνη, μια ρευστή κατάσταση που μας αναγκάζει συνεχώς να αλλάζουμε γνώμες; Πάντως φάση σαν κι αυτή τη σημερινή, όπου αγανάκτηση, θυμός, ελπίδα, όλα ήταν βουβά δεν θυμάμαι να έχω άλλη φορά ζήσει. Ούτε ένα σύνθημα απ’αυτά που σ’ανεβάζουν δεν μας έβγαινε να φωνάξουμε, ξέρεις απ’αυτά που κάποτε σας έβγαιναν εσάς πηγαία και έκαναν γκελ με την πραγματικότητα και εκτονωνόσασταν μια χαρά. Αυτά λοιπόν τα νέα της Αλεξάνδρας σας. Εσείς καλά περάσατε βλέπω. Ε, και τι μ’αυτό; Τσέχωφ και καλοπροαίρετοι συμπαθητικοί άνθρωποι μα ολίγοι και Ρόμπι με τα εύκολα μην το βάζετε κάτω Έλληνες…. Αύριο όλα αυτά θα έχουν εξανεμιστεί και μόνο το καθημερινό βάρος θα έχει μείνει ίδιο και οι δυσκολίες που θα παλεύονται, δεν θα παλεύονται, ποιος ξέρει; Καλά εντάξει μη γίνομαι και απόλυτη, μια ανάσα πήρατε που σας γλύκανε, κι απ΄ότι βλέπω σας ομόρφυνε όλους. Μμμμ καλές είναι κι αυτές οι έξοδοι δεν λέω, για όσους βεβαίως τις έχουν ανάγκη και τις μπορούν. Πάω για ύπνο τώρα, άντε καληνύχτα σας κι όνειρα γλυκά. Η μικρή είναι μέσα, κοιμάται; 

Τι με κοιτάς έτσι απορημένος, κι εσύ στην ηλικία της νομίζεις ότι ήσουν διαφορετικός; Φτυστός...και δεν ήταν τα πράματα τόσο άγρια όσο είναι σήμερα.

Ακολουθούν τα τραγούδια με συνοδεία ενός άρθρου.  

Η Underground Youth Orchestra  στο "Μια πόλη μαγική" του Μάνου Χατζιδάκι.

Danching Fool  του Φράνκ Ζάπα

Girl from north country   του Μπόμπ Ντύλαν 

With a little help from my friends  των Μπήτλς 

We love you  των Ρόλινγκ Στόουνς 

Μη μιλάς άλλο γι'αγάπη του Διονύση Σαββόπουλου

Bohemian Rhaphody  των Queen 

My way  του Φράνκ Σινάτρα 

Angel  του Robbie Williams 

Me and my monkey  του Robbie Williams

και  

Το πάρκο με τις μυρωδιές  της Βένας Γεωργακοπούλου, αφιερωμένο εξαιρετικά στις υπηρεσίες πρασίνου των δήμων μας με την παράκληση να μην ξεκινήσουν λέγοντας, "ναι ας είχαμε κι εμείς τα λεφτά του Νιάρχου και θα έβλεπες τι παπάδες θα κάναμε". Διότι δε θα κάνατε παιδιά, εκτός εξαιρέσεων πάντοτε, και το ξέρουμε όλοι. Δυστυχώς ελάχιστα θα κάνατε.