Παγκοσμίως τα Νόμπελ θεωρούνται τα πιο διάσημα και αξιόπιστα βραβεία και εν πολλοίς είναι έγκυρα και δίκαια. Για τα περισσότερα Νόμπελ είναι δύσκολο εμείς οι κοινοί θνητοί να έχουμε γνώμη, αλλά για τα Νόμπελ λογοτεχνίας και ειρήνης ο καθένας μας μπορεί να έχει την άποψή του.

Φέτος το Νόμπελ ειρήνης δόθηκε στον 60χρονο Ινδό Κάιλας Σατιάρτι και την 17χρονη Πακιστανή Μαλάλα Γιουσαφζάι. Ο Ινδός, που πριν τριάντα χρόνια εγκατέλειψε το επάγγελμα του μηχανολόγου ηλεκτρολόγου και έκτοτε έχει δώσει πολλούς αγώνες με αξιόλογα αποτελέσματα εναντίον της παιδικής εργασίας και της εμπορίας παιδιών στην Ινδία. 

Το βραβείο του το αφιέρωσε στα παιδιά που εξακολουθούν να ζουν σε συνθήκες δουλείας. «Είναι μια τιμή προς όλα αυτά τα παιδιά που εξακολουθούν να υποφέρουν σε συνθήκες δουλείας, καταναγκαστικής εργασίας και τράφικινγκ», δήλωσε ο Σατιάρτι μετά την ανακοίνωση του βραβείου. Ο Κάιλας Σατιάρτι ίδρυσε το 1980 την ΜΚΟ οργάνωση "Μπατσπάν Μπατσάο Αντολάν -Κίνημα Σώστε την Παιδική Ηλικία" και έχει αναλάβει δράση για την προστασία των δικαιωμάτων 80.000 παιδιών. «Είναι μια τιμή προς τους συμπατριώτες μου Ινδούς. Ευχαριστώ όλους αυτούς που υποστηρίζουν τον αγώνα μου τα τελευταία 30 χρόνια τουλάχιστον», δήλωσε.

Η επιτροπή του Νόμπελ Ειρήνης υπογράμμισε τις σημαντικές προόδους που έχουν επιτευχθεί στη μάχη εναντίον της παιδικής εργασίας, επισημαίνοντας το γεγονός ότι ο παγκόσμιος αριθμός των παιδιών που εργάζονται μειώθηκε από 246 εκατ. το 2000 σε 168 εκατ. σήμερα.

Η μικρή Πακιστανή - που επιβίωσε μετά από απόπειρα δολοφονίας της από τους Ταλιμπάν την ώρα που πήγαινε σχολείο, παρόλες τις απειλές που είχε δεχτεί -  έχει γίνει σύμβολο κι όχι μόνο στην χώρα της. Έγινε γνωστή παγκοσμίως για τις μάχες που συνέχισε να δίνει, μετά την απόπειρα δολοφονίας της όταν ήταν 14 χρονών, υπέρ του δικαιώματος των κοριτσιών να πηγαίνουν σχολείο.

Ο Νορβηγός πρόεδρος της επιτροπής Θ.Γιάκλαντ, τόνισε πως όλα τα παιδιά σε όλα τα μέρη του κόσμου πρέπει να πηγαίνουν σχολείο και να μη γίνονται αντικείμενα οικονομικής εκμετάλλευσης. Και η επιτροπή επισήμανε τον συμβολισμό της απονομής του βραβείου "σε έναν ινδουιστή και μία μουσουλμάνα, σε έναν Ινδό και μία Πακιστανή, στον κοινό αγώνα για την εκπαίδευση και εναντίον του εξτρεμισμού και υπέρ των δικαιωμάτων των παιδιών". 

Μας άρεσε αυτή η βράβευση. Παρόλο που έχει να κάνει με θέματα που ως ένα μεγάλο βαθμό είναι λυμένα στη Δύση, εν τούτοις αναδεικνύουν έναν άλλο σημαντικό παράγοντα. Η βράβευση αυτή έχει ένα ουσιαστικό μήνυμα που στέλνει η Ανατολή στον εαυτό της, αλλά και σε όλο τον κόσμο. Ότι δηλαδή, ο αγώνας για την βελτίωση των συνθηκών ζωής, ιδιαίτερα των φτωχών ανθρώπων, δεν είναι υπόθεση μόνο των κυβερνήσεων, των οργανισμών, των κομμάτων και των κινημάτων, αλλά μπορεί να γίνει προσωπική υπόθεση όσων αναλάβουν αυτοβούλως αυτήν την ευθύνη. Αυτοί οι κοινοί άνθρωποι, που νοιώθουν την ανάγκη να σταθούν στο πλάι συνανθρώπων τους που βρίσκονται σε μια δύσκολη θέση, μας παραδίδουν ένα σπουδαίο μάθημα. Μας λένε λοιπόν με το παράδειγμά τους, ότι ο τυχαίος άνθρωπος μπορεί να ξεφύγει από τον προδιαγεγραμμένο ρόλο του και ένας λόγος για να το κάνει αυτό είναι οι άλλοι, οι άγνωστοι, αυτοί που συνήθως δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Πρόκειται λοιπόν για μια πράξη, που γίνεται με προσωπικό κόστος και όπου δεν τίθεται ζήτημα ανταμοιβής, μιας και πρόκειται για εσωτερική ανάγκη. Ναι, αναμφίβολα είναι από τις πράξεις εκείνες που δεν εμπίπτουν στη σφαίρα του ζωικού βασιλείου.

Το βραβείο της Ειρήνης είναι ένα βραβείο που υπάρχει περίπτωση να δοθεί σε κάποιον συμπατριώτης μας. Διότι τα άλλα (Φυσικής, Χημείας, Οικονομικών Επιστημών και Ιατρικής) για να τα πάρουμε, θα πρέπει η Παναγιά να βάλει και τα δύο χέρια της και να έχει ψήσει και τον Θεό. Όσο για της Λογοτεχνίας, που από το 1901 που δόθηκαν για πρώτη φορά τα Νόμπελ, ήδη το έχουμε πάρει δύο φορές. Γ. Σεφέρης (1963), Ο. Ελύτης (1979), δεν είναι τελείως απίθανο να πάρουμε κι άλλα.

Αμήν.