Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην Ισραηλινή εφημερίδα "Χάαρετζ" στις 8 Ιουλίου του 2014. Ο Νταβίντ Γκρόσμαν είναι συγγραφέας. Αυτό το μόνο που σημαίνει είναι ότι κατάφερε να εκφράσει με όσο μεγαλύτερη ακρίβεια αυτά που αισθάνεται και σκέφτεται. Πέτυχε επίσης να είναι το γραπτό του αυτό μια γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο του Ισραήλ που αντέχει να έχει μια αγωνία για τη ζωή εκεί και στους ανά την υφήλιο αναγνώστες του που νοιάζονται, στο μέτρο της δικιάς τους ζωής, για όσα συμβαίνουν εκεί. 

Του 60χρονου Νταβίντ Γκρόσμαν έχω διαβάσει το βιβλίο του "Στο τέλος της γης". Κεντρική κι αξέχαστη ηρωίδα είναι η Εβραία Όρα που περιμένει μετακινούμενη συνεχώς το γιο της να γυρίσει από μία στρατιωτική επιχείρηση. Το εξαίρετο αυτό βιβλίο κυκλοφόρησε το 2011 και αντλεί από το θάνατο του γιου του το 2006 στις μάχες στα σύνορα με τον Λίβανο.

Ο Νταβίντ Γκρόσμαν γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ από πατέρα Εβραίο, που νέος έφυγε από την Πολωνία και εγκαταστάθηκε στην Παλαιστίνη και από μητέρα Εβραία που γεννήθηκε στην Παλαιστίνη, όταν αυτή ήταν υπό βρεττανική εντολή. Ο Γκρόσμαν σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ φιλοσοφία και θέατρο, πήρε μέρος στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973 και από νέος εργάζεται στην Ιερουσαλήμ, όπου και ζει με την οικογένειά του. Ήταν ο κεντρικός ομιλητής στην μεγάλη συγκέντρωση την ημέρα της πρώτης επετείου της δολοφονίας του Γιτζάκ Ράμπιν.

Ο Γκρόσμαν έχει πάρει μέρος σε πολλές πορείες ενάντια σε ενέργειες του Ισραήλ που το απομακρύνουν από την ειρήνη. Σε μία μάλιστα απ'αυτές, το 2010, που πάλευε ενάντια στην επέκταση των ισραηλινών οικισμών στη δυτική όχθη, κτυπήθηκε άγρια από την αστυνομία. Ο εξαίρετος κύριος Γκρόσμαν, όπως και οι άλλοι δύο ξεχωριστοί Ισραηλινοί συγγραφείς Άμος Όζ και Αβραάμ Γεοσούα, από τη δεκαετία του '80 έχει ταχθεί υπέρ ενός ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους που θα υπάρχει δίπλα στο κράτος του Ισραήλ.

Το 2010 μετά την δολοφονία στα διεθνή ύδατα από Ισραηλινούς στρατιώτες των εννιά Τούρκων ακτιβιστών που προσπαθούσαν να πλησιάσουν τη Γάζα, ο Γκρόσμαν είχε δηλώσει τα εξής: "Καμιά εξήγηση δεν μπορεί να δικαιολογήσει ή να συγκαλύψει το έγκλημα που διέπραξε το Ισραήλ και τη βλακεία τόσο της κυβέρνησής του όσο και του στρατού του [...] Κι όμως, μια μικρή τουρκική οργάνωση, με ιδεολογία φανατική, θρησκευτική και εχθρική προς το Ισραήλ, στρατολόγησε μερικές εκατοντάδες ακτιβιστές και πέτυχε να παρασύρει το εβραϊκό κράτος σε μια παγίδα, ακριβώς επειδή γνώριζε ότι ήταν καταδικασμένο, σαν μαριονέτα, να αντιδράσει με τον τρόπο που αντέδρασε[...]Πόσο ανασφαλές και φοβισμένο πρέπει να αισθάνεται ένα έθνος για να συμπεριφερθεί όπως συμπεριφέρθηκε το Ισραήλ! Προσφεύγοντας σε υπερβολική χρήση βίας, σκότωσε και τραυμάτισε αμάχους έξω από τα χωρικά του ύδατα, συμπεριφερόμενο σαν συμμορία πειρατών. Είναι σαφές ότι ορισμένοι από τους ακτιβιστές δεν ήταν ειρηνιστές με ανθρωπιστικά κίνητρα. Όπως είναι επίσης σαφές ότι οι απόψεις μερικών από αυτούς σχετικά με την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ είναι απαράδεκτες. Αυτή την ώρα, όμως, όλα αυτά είναι άσχετα. Οι απόψεις δεν τιμωρούνται με την ποινή του θανάτου. Η δράση που ανέλαβε το Ισραήλ εναντίον του στολίσκου δεν είναι παρά η συνέχεια του παρατεταμένου και άδικου αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας".(Ελευθεροτυπία-10 Ιουνίου του 2010).

Πατώντας   εδώ  θα σας παρουσιαστεί το άρθρο του Γκρόσμαν όπως δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, στις 2 Αυγούστου του 2014.