Γεννήθηκε στον Πειραιά (Πειραιωτάκι δηλαδή), το 1938. Επτά χρονών μόλις, μήνυσε στη μάνα του, πως μόνο η μουσική τον ενδιαφέρει. Ανοιχτόμυαλη η μάνα του, όχι μόνο δεν έφερε καμία αντίρρηση, αλλά έσπευσε να τον γράψει στον Πειραϊκό Σύνδεσμο. Σύνδεσμο πολύ οικείο και αγαπητό για μας τους Πειραιώτες. Έτσι λοιπόν από μικρός καταπιάστηκε με την μουσική, μάλιστα σε έναν διαγωνισμό στο βιολί, στα είκοσι, εικοσιένα χρόνια του, πήρε το πρώτο του βραβείο και μάλιστα παμψηφεί . Στην δισκογραφία ξεκίνησε με κάποια μεμονωμένα τραγούδια μέχρι να καταθέσει το μεγάλο ταλέντο του αποτυπωμένο στα παρακάτω L.P.
1968 Κάποιο καλοκαίρι. Σε στίχους Νίκου Γκάτσου, με διάφορους ερμηνευτές.
1969 Ένα χαμόγελο. Σε στίχους Νίκου Γκάτσου και ερμηνείες από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, Δήμητρα Γαλάνη και Σταμάτη Κόκοτα.
1972 Άγιος Φεβρουάριος. Σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου.
1972 Συνοικισμός Α. Με ερμηνευτές την Βίκυ Μοσχολιού και τον Α. Καλογιάννη.
1973 Στροφές. Με ερμηνεύτρια την Βίκυ Μοσχολιού.
1974 Μαρτυρίες. Σε στίχους Μάνου Ελευθερίου Γιώργου Χρονά, Γιάννη Λογοθέτη, Βαρβάρας Τσιμπούλη και του ίδιου.
1975 Τετραλογία Σε ποίηση Καβάφη, Καρυωτάκη, Σεφέρη, Ρίτσου και ερμηνευτές τον Μανώλη Μητσιά, την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και τον πρωτοεμφανιζόμενο Χρήστο Λεττονό.
1976 Εργατική συμφωνία. Σε στίχους Γιώργου Σκούρτη με ερμηνευτές τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη.
1979 Το δρομολόγιο. Σε στίχους Νίκου Γκάτσου και ερμηνευτή τον Μανώλη Μητσιά.
1981 Φράγμα Σε στίχους Κώστα Τριπολίτη, σε ερμηνεία του ίδιου και της Σωτηρίας Μπέλλου.
1983 Ενέχυρο. Εδώ τα κάνει όλα μόνος του. Με τέτοια πληρότητα, που όλοι απορούσαμε πως το ακούσαμε να τραγουδάει τόσο αργοπορημένα!
1987 Να! Κι εδώ.
1990 Ταξιδιώτης. Εδώ ερμηνεύει η Νανά Μούσχουρη. Από εδώ και μετά δεν ξαναδίνει τραγούδια σε τραγουδιστές, ότι συνθέτει το τραγουδάει ο ίδιος.
1994 Για πούλημα. Εδώ ξέμπαρκα τραγούδια από όλα τα L.P του κι από κάποια σαρανταπεντάρια.
Κοντολογίς η αξία των έργων του δεν είχε την αναγνώριση που δικαιούταν. Ακόμα, ούτε ο ίδιος είχε την καταξίωση που του έπρεπε. Θαρρώ πως οι θιασώτες της μουσικής, της όποιας μουσικής, περί άλλων τυρβάζουν.
Πέθανε λέει, ο Δήμος Μούτσης.
Από τα πρώτα του τραγούδια μέχρι τα τελευταία υπάρχει μια προσαρμοστικότητα μες στις εποχές που τα κάνουν επίκαιρα και της μόδας. Θα έλεγα πως είναι από τους λίγους διαχρονικά μουσικούς που σε καμία εποχή δεν σε άφηναν να βαρεθείς τα τραγούδια του.
Προσωπικά πάντως έχω μια πίκρα κι ένα έλλειμμα, αλλά έφυγες τόσο ξαφνικά, που ξέχασες τι
συνεννοηθήκαμε και την κοπάνησες απροειδοποίητα. Και ήμουν κατηγορηματικός. Πρόσεξε
Δήμο: "Nα θυμηθείς πριν φύγεις να σου δώσω, κόκκινο γαρύφαλλο κι ένα γλυκό φιλί."
Και τρία από τα πολλά όμορφα τραγούδια του.
Δε λες κουβέντα-Φωτεινή Βελεσιώτου- Μανώλης Μητσιάς
