Σιγά σιγά συνειδητοποιήσαμε πως το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου κάπου μας έπιασε αλλά δεν μας άγγιξε. Για μας τους παλιούς μια εξήγηση είναι πως ήταν σαν το χρήμα που όταν γίνεται πληθωριστικό χάνει την αξία του. Αλλά αυτή είναι η μία πλευρά. Μένει τα επόμενα χρόνια να εκφράσουν τη γνώμη τους και οι νέοι θεατές, που όντως ήταν αρκετοί αυτοί που προσέλκυσε.
Ότι ο καλλιτεχνικός διευθυντής του κ. Θεοδωρόπουλος με το άνοιγμα που έκανε προσπάθησε να δημιουργήσει ένα νέο προφίλ πιο ελκυστικό για τον πολύ τον κόσμο με όλες τις νέες δράσεις που πρόσθεσε. Αλλά για διάφορους λόγους φαίνεται ότι αυτές δεν απέδωσαν τα προσδοκούμενα, δεν κατάφεραν να διαμορφώσουν ένα στίγμα απ'αυτά που αναγνωρίζουμε ότι κερδήθηκε το στοίχημα της καταξίωσής του ως πρώτο φεστιβάλ της χώρας.
Πατώντας εδώ θα σας εμφανιστεί μία συνέντευξη του Βαγγέλη Θεοδωροκάπουλου στην Βένα Γεωργακοπούλου ως ένα πρώτο απολογισμό, που δημοσιεύτηκε στην ΕτΣ στις 20.8
Κι εδώ ένα άρθρο του Γρηγόρη Ιωαννίδη με θέμα το φεστιβάλ που δημοσιεύτηκε στην ΕτΣ στις 21.8 με τίτλο " Άλλο να το βλέπεις ...κι άλλο να νιώθεις μέρος του".