Λύνουν αρχαία προβλήματα κι αποκτούν δικαιώματα που ποτέ πριν δεν είχαν κι έτσι το ένα μετά το άλλο τα ανδροκρατούμενα κάστρα πέφτουν. Η αλήθεια είναι πως για την πλήρη ισότητα έχει πολύ δρόμος ακόμα να διανυθεί, πολλές περιπέτειες να ζήσουν μόνες τους ή από κοινού με τους άντρες.
Και σίγουρα κανείς και τίποτα δεν μπορεί να μας εγγυηθεί αν αυτή η διεκδικούμενη ισότητα θα μας κάνει όλους, άντρες και γυναίκες, νέους γέρους και παιδιά, καλύτερους κι ευτυχέστερους και τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα, δίκαια και ελεύθερη. Ξέρουμε πια όμως με σιγουριά πως αυτή η φάση διαρκείας έχει προκύψει από μια πραγματική ανάγκη των γυναικών σε όλον τον κόσμο. Κι έχουμε καταλάβει οι περισσότεροι, πως είναι γεγονός αναμφισβήτητο το ότι το σπίτι πια δεν τις χωρά και η κοινωνία όπως είναι τις ζορίζει, αλλού και άλλες πιο βάναυσα κι αλλού πιο εκλεπτυσμένα. Η ίδια κοινωνία που τις προκαλεί να εκφράσουν το είναι τους σε όλη την πληρότητά του. Γι'αυτό μάλλον σε όποιο δημόσιο χώρο κι αν πας, εκτός από τα γήπεδα και τις πολιτικές συγκεντρώσεις, η πλειονότητα των παρευρισκομένων είναι γυναίκες.
Σήμερα, 8 Μαρτίου 2016, γιορτάζεται παγκοσμίως η μέρα της γυναίκας. Με αφορμή αυτήν την μέρα διαλέξαμε μερικά ποιήματα για να τιμήσουμε κι εμείς το άλλο μισό του ουρανού, όπως εύστοχα την αποκαλούν οι Κινέζοι. Και δυο τραγούδια, από τα άπειρα που έχουν γραφτεί εξ αιτίας τους.
Τρία ποιήματα της Μαρίας Λαϊνά από τη συλλογή "Ρόδινος Φόβος", 1992
Φυλάξου απ'αυτή τη σκοτεινή γυναίκα
γιατί μπροστά σου καλπάζει
.........................................................................
Κι ανοίγει η τράπουλα της νύχτας
μ'ένα κομμάτι απ' το στήθος της
ένα τρελλό κομμάτι.
Ακόμα μια φορά την παίρνει ο αέρας
ή μάλλον γλιστρά
οι φτέρνες δε σηκώνονται.
Η πυρά
Η μέθη που καταλαμβάνει τις γυναίκες
και που τα νοσηρά φαινόμενα την ερωτεύτηκαν με πάθος
φρικτά την ήθελε, κι εκείνη μάλιστα της χύμηξε
κι οι δυο με σκέλια ανοιχτά.
Ένα ποίημα του Ivan Goll από τη συλλογή "Μαλαισιακά τραγούδια", Παρίσι,1934.
Ακούγονται οι τρυφερές κληματσίδες που φυτρώνουν
Ακούγεται η γλυκιά ανάσα των φοινικιών
Η γαλάζια βανίλια είναι άγρυπνη
Τα λουλούδια της κανέλας αναδεύουν το άρωμά τους
Κι ο ουρανός βάνει το γιγάντιο αυτί του
Στη γη
Ν'ακούσει αν έρχεσαι
Όταν ζυγώνεις η νύχτα όλη ανατριχιάζει
Οι τοίχοι σαλεύουν
Το γιασεμί μυρίζει πιο έντονα
Η θάλασσα ανασαίνει πιο γρήγορα
Κι ο ανάστατος άνεμος
Σιάζει τα μαλλιά σου
Όπως σ'αρέσουν
Το ποίημα της Κικής Δημουλά
Σημεῖο Ἀναγνωρίσεως, ἄγαλμα γυναίκας μέ δεμένα χέρια
Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,
εγώ σε προσφωνώ γυναίκα κατευθείαν.
Στολίζεις κάποιο πάρκο.
Από μακριά εξαπατάς.
Θαρρεί κανείς πως έχεις ελαφρά ανακαθήσει
να θυμηθείς ένα ωραίο όνειρο που είδες,
πώς παίρνεις φόρα να το ζήσεις.
Από κοντά ξεκαθαρίζει το όνειρο:
δεμένα είναι πισθάγκωνα τα χέρια σου
μ’ ένα σκοινί μαρμάρινο
κι η στάση σου είναι η θέληση σου
κάτι να σε βοηθήσει να ξεφύγεις
την αγωνία του αιχμάλωτου.
Έτσι σε παραγγείλανε στο γλύπτη:
Αιχμάλωτη.
Δεν μπορείς
ούτε μια βροχή να ζυγίσεις στο χέρι σου,
ούτε μια ελαφριά μαργαρίτα.
Δεμένα είναι τα χέρια σου.
Και δεν είν’ το μάρμαρο μόνο ο Άργος.
Αν κάτι πήγαινε ν’ αλλάξει
στην πορεία των μαρμάρων,
αν άρχιζαν τ’ αγάλματα αγώνες
για ελευθερίες και ισότητες,
όπως οι δούλοι,
οι νεκροί
και το αίσθημά μας,
εσύ θα πορευόσουνα μες στην κοσμογονία των μαρμάρων
με δεμένα πάλι τα χέρια, αιχμάλωτη.
Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,
εγώ σε λέω γυναίκα αμέσως.
Όχι γιατί γυναίκα σε παρέδωσε
στο μάρμαρο ο γλύπτης
κι υπόσχονται οι γοφοί σου
ευγονία αγαλμάτων,
καλή σοδειά ακινησίας.
Για τα δεμένα χέρια σου, που έχεις
όσους πολλούς αιώνες σε γνωρίζω,
σε λέω γυναίκα.
Σε λέω γυναίκα
γιατ’ είσ’ αιχμάλωτη.
( Το λίγο του κόσμου,1971)
Τέλος,
το ποίημα του
Χρήστου Ρουμελιωτάκη
Μόνο οι γυναίκες, 2002
Από του Βάρναλη τις μέρες
ως τα μερόνυχτα του Γκόρπα
πολλά αλλάξανε
της γης οι κολασμένοι δεν βρυχώνται,
η καβαλίνα και η ροδακινιά εξοστρακίστηκαν
και το κρασί δεν είναι άρωμα και πτήσις και αφρός,
μόνο οι γυναίκες,
ά, οι γυναίκες δύστυχε Θωμά,
όσο περνούν τα χρόνια γίνονται πιο όμορφες
και πιο φασίστρες
και πράμα φυσικό
μας βασανίζουν περισσότερο.
Και τα δύο τραγούδια....
Σαν της Σφίγγα της ερήμου N.Ξυδάκη - M.Ρασούλη, 1987
Της γυναίκας η καρδιά Α.Χρυσοβέργη - Σ. Γιατράς, με Στράτο Διονυσίου, 1983.
* Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (International Women's Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.
Μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία, η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι έπεισε τον Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτίου ως επίσημη αργία. Γρήγορα, όμως, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας έχασε το πολιτικό της υπόβαθρο και εορτάζεται ως έκφραση συμπαθείας των ανδρών προς τις γυναίκες, με προσφορά λουλουδιών και δώρων.
Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος στη Δύση τη δεκαετία του '60 αναζωογόνησε τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, που από το 1975 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.
Οι γυναίκες στην προσφυγική κρίση Όλοι οι πρόσφυγες αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες στην προσπάθειά τους να φτάσουν στην Ευρώπη, προκειμένου να ζητήσουν προστασία από τον πόλεμο, τις παραβιάσεις ή και την στέρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι γυναίκες και τα κορίτσια όμως, είναι πιο ευάλωτες και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατανοεί ότι χρειάζονται μεγαλύτερη προστασία, καθώς συχνά γίνονται θύματα βίαιων πράξεων. Για αυτό φέτος το ΕΚ αποφάσισε να τιμήσει στις 8 Μαρτίου, Ημέρα της Γυναίκας, τις γυναίκες πρόσφυγες και αιτούσες άσυλο.
