με αποτέλεσμα αρκετοί από το κίνημα «Χριστιανοί για τον σοσιαλισμό», που δημιουργήθηκε αρχικά στη Χιλή και στήριξε τον Αλιέντε, να ενταχθούν και οργανικά στο PCI, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, την Προλεταριακή Δημοκρατία και αργότερα την Κομμουνιστική Επανίδρυση, έχοντας συμμετάσχει οι περισσότεροι ενεργά στο 1968 και τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες που ακολούθησαν.

Στη Χιλή, τη Βενεζουέλα, τον Ισημερινό και τη Βολιβία οι χριστιανοί για το σοσιαλισμό αποτέλεσαν τους προπομπούς της Θεολογίας της Απελευθέρωσης και ορισμένοι πλήρωσαν τις επιλογές τους με τις ζωές τους.

Μιλώντας μια φορά χαλαρά ένα βράδυ στη Ρώμη με την Λουτσιάνα Καστελίνα για τους καθολικούς και τον ΣΥΡΙΖΑ η απρόβλεπτη πάντα Λουτσιάνα μας είχε πει ότι αρκετά φύλλα της «Ελεύθερης Ελλάδας» είχαν τυπωθεί σε τυπογραφείο του Βατικανού, για να καταλάβουμε ότι η χούντα δεν είχε και πολλούς φίλους στην Άγια Έδρα, αρχίζοντας να αναφέρει μια σειρά Χριστιανοδημοκράτες που ήταν ανοικτά κατά των συνταγματαρχών και βοηθούσαν την αντίσταση.

Αυτές τις ημέρες διαβάζαμε αναρτήσεις για την Επανάσταση των Γαρυφάλλων στην Πορτογαλία και τον ύμνο της, το Grandola Villa Morena, που έδωσε από έναν ραδιοφωνικό σταθμό το σύνθημα για την Επανάσταση της 25ης Απριλίου του 1974. Υπάρχει όμως μια σημαντική λεπτομέρεια, γιατί ο ραδιοφωνικός σταθμός που λέγεται Rádio Renascença και υπάρχει ακόμη και σήμερα, ανήκει από το 1934 στην Καθολική Εκκλησία της Πορτογαλίας. Δεν είναι μόνο αυτό. Το Rádio Renascença εκείνη την περίοδο μετέδιδε σχεδόν καθημερινά μηνύματα στους μαοϊκούς και αντιαποικιοκράτες «Λοχαγούς του Απρίλη» και όχι μόνο, γιατί φαίνεται ότι τους προτιμούσε από την φασιστική δικτατορία.

Λίγα χρόνια αργότερα βρέθηκα να σπουδάζω Πολιτικές Επιστήμες στην Περούτζια και να παρακολουθώ μαθήματα καθηγητών που νόμιζα ότι ήταν αριστεροί, σοσιαλιστές ή μετριοπαθείς κομμουνιστές, αλλά ήταν καθολικοί της αριστερής πτέρυγας της Χριστιανοδημοκρατίας. .

Ήταν η εποχή των μεγάλων ειρηνιστικών κινημάτων εναντίον των αμερικανικών Κρουζ και Πέρσινγκ και των σοβιετικών SS20, του Solidarnosc και του πραξικοπήματος του Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία, τα χρόνια του αντιδραστικού Πολωνού Πάπα Βοϊτίλα που στήριζε κάθε αντικομμουνιστική υστερία και ευλογούσε κάθε «δίκαιο πόλεμο» της Δύσης κατά των μουσουλμανικών χωρών της Μέσης Ανατολής και ασφαλώς των άθεων καθεστώτων.

Το να ξεκινάς μια πορεία ειρήνης από την Περούτζια, την κατεξοχήν πόλη του ιταλικού ειρηνιστικού κινήματος και της μη βίας, για να καταλήξεις 18 χιλιόμετρα μακρύτερα έξω από τη βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης για να ακούσεις πύρινους φιλειρηνιστικούς λόγους από τον κομμουνιστή Πιέτρο Ιγκράο και τους φραγκισκανούς ηγουμένους και μοναχούς ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Το να βλέπεις τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ να συμμετέχει σε άλλη πορεία προς την κορυφή του βουνού που είναι χτισμένος ο ναός του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης και να τον περιμένουν να τον χαιρετήσουν και να μιλήσουν μαζί του δημοσίως οι ίδιοι ηγούμενοι και μοναχοί ήταν κάτι φανταστικό.

Όταν πήγαμε με το PCI να διαδηλώσουμε στη Γενεύη εναντίον των πυραύλων και υπέρ της επανεκκίνησης των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ για τη μείωση των πυρηνικών κεφαλών είδαμε με μεγάλη μας έκπληξη τους Ελβετούς πολίτες να βρίζουν με την ίδια χυδαιότητα εμάς που κρατήσαμε κόκκινες σημαίες με τα σφυροδρέπανα και τους καθολικούς των ACLI που κρατούσαν τις άσπρες σημαίες τους με τον σταυρό.

Όταν χρόνια αργότερα σαν μεταπτυχιακός φοιτητής στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Μιλάνου ρώτησα κάποιους καθηγητές, δύο ήταν και Ιησουίτες, γιατί διαβάζουν το «Manifesto» που απάντησαν με διάφορες αποχρώσεις γιατί λέει την αλήθεια για τον πόλεμο στο Ιράκ. Εκεί είδα από κοντά ότι η Καθολική Εκκλησία του Μιλάνου για παράδειγμα, και όχι μόνο, ασφυκτιούσε από τον Πολωνό Πάπα, αλλά και ότι έπαθε πραγματικό σοκ από την άφιξη του επίσης αντιδραστικού Ράτσιγκερ, ή «Νάζιγκερ» για πολλούς. Η πρωτοφανής παραίτηση του Ράτσινγκερ δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία, γιατί φαίνεται ότι είχε πραγματοποιηθεί φανερά ή υπογείως μιας μεγάλη κοινωνική αλλαγή στην ηγεσία της Καθολικής Εκκλησίας.

Η εκλογή του Μπεργκόλιο προκάλεσε αρχικά αμηχανία στον προοδευτικό κόσμο, εξαιτίας της αντιφατικής ιστορίας του με την χούντα της Αργεντινής, αλλά η απόφασή του να πάρει το όνομα του Φραγκίσκου έδειξε από την αρχή την στροφή που είχε αποφασίσει να επιβάλλει σε έναν από τους πιο συντηρητικούς θεσμούς της ανθρωπότητας ο νέος Πάπας και αυτοί που τον στήριξαν.

Όταν έφθασε ο Μπερκόλιο διανύαμε ήδη την περίοδο της κρίσης χρέους, των μνημονίων και της λιτότητας, την έκρηξη του μεταναστευτικού και των ανισοτήτων στην Νότια Ευρώπη και σε άλλα μέρη του πλανήτη.

O καθολικός κόσμος και οι οργανώσεις τους στην Ιταλία έδειξαν από την αρχή μεγάλη ευαισθησία για την κατάσταση στην Ελλάδα, συμμετέχοντας στο πρωτοφανές κίνημα αλληλεγγύης σε ότι συλλογικό δημιουργείτο τότε στην Ελλάδα. Η μικρή σχετικά ελληνική Caritas είχε μια δυναμική παρουσία στη στήριξη των προσφύγων στο λιμάνι του Πειραιά και συντόνισε πολλές δράσεις αλληλεγγύης, δείχνοντας ένα μεγάλο ενδιαφέρον για την κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης της Αριστεράς.

Δεν θα σταθώ σε ορισμένα γεγονότα που είναι αρκετά γνωστά για τις σχέσεις του Πάπα Φραγκίσκου με τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά σε δύο άλλα θέματα που προσωπικά με αφορούν άμεσα.

-Το πρώτο αφορά το ενδιαφέρον και την αλληλεγγύη των Ιταλών καθολικών και των οργανώσεων τους απέναντι στον ελληνικό λαό.

Με τη δημιουργία της “Άλλης Ευρώπης με τον Τσίπρα” ήρθαν να ενταχθούν ή να βοηθήσουν αρκετοί καθολικοί ανοίγοντας τις πόρτες των οργανώσεων τους σε όλους μας. Αρκετοί καθολικοί συμμετείχαν και στα διάφορα όργανα που είχε αποκτήσει η Άλλη Ευρώπη ή συμμετείχαν στις διαδικασίες της προτιμώντας την οργανική αυτονομία τους. Όσοι είχαν έρθει στην Ελλάδα για να μας στηρίξουν πολιτικά στις διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις ήταν πολύ ευχαριστημένοι γιατί το προεκλογικό περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν πάντα στην Πλατεία Κλαυθμώνος, δυο βήματα από την καθολική εκκλησία του Αγίου Διονυσίου του Αεροπαγίτη στην Πανεπιστημίου. 

Με τον Μάρκο Ρεβέλι τρέχαμε σε διάφορά σημεία στην Ιταλία για να συμμετάσχουμε σε εκδηλώσεις της καθολικών οργανώσεων, όπως του «Κινήματος της Εστίας» στην Τοσκάνη και αλλού.

Συμμετείχα σε πολλές εκδηλώσεις της Caritas για την Ελλάδα, όπως τις διαδοχικές εκδηλώσεις στο Πιεμόντε – Τορίνο, αφού μόνο στο Κούνεο είχα πάει δύο φορές σε κατάμεστες εκδηλώσεις και συζητήσεις που κράτησαν μέχρι αργά το βράδυ.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν δείξει και οι καθολικές οργανώσεις που διαχειρίζονταν εστιατόρια για άπορους, κυρίως στη Ρώμη και το Μιλάνο, που ήθελαν να μάθουν πως οργανώνουμε στην Ελλάδα τα Κοινωνικά Ιατρεία και Φαρμακεία, τη συγκέντρωση και διανομή τροφίμων και πως ο κόσμος είχε σταματήσει να ψάχνει τρόφιμα στα σκουπίδια.   

Τη μεγαλύτερη όμως έκπληξη μου την είχε επιφυλάξει ο ντον Μίμο Μασάρο, ο επικεφαλής της Caritas της Άντρια, μιας πόλης περίπου 100.000 κατοίκων κοντά στο Μπάρι. Ο ντον Μίμο είχε βρει το τηλέφωνό μου και με κάλεσε να πάω να μιλήσω σε μια συγκέντρωση πιστών για την κατάσταση στην Ελλάδα. Βρέθηκα σε μια μεγάλη υπόγεια αίθουσα κάτω από τη μεγάλη εκκλησία που είχε χειροτονηθεί, να μιλάμε μέχρι αργά το βράδυ με καμιά διακοσαριά πιστούς και άλλους περίπου εκατό πενήντα διαδικτυακά για την πορεία της κυβέρνησης της αριστεράς στην Ελλάδα και την πολιτική της για την Ευρώπη. 

Ο ντον Μίμο και οι άλλοι δύο ιερείς με τους οποίους πήγαμε σε μια πιτσαρία μετά το τέλος της εκδήλωσης ήταν ενθουσιασμένοι από τις ερωτήσεις των πιστών τους και ανοίχτηκαν περισσότερο σε μια συζήτηση που σου έδινε την αίσθηση ότι μιλούσες με στελέχη μιας βαθιά κοινωνικής αριστεράς.

Στην Ιταλία η Θεανώ Φωτίου είχε μετατραπεί σε ένα είδος ειδώλου για τους καθολικούς, εξαιτίας της κοινωνικής πολιτικής που δρομολόγησε, και πολλοί από αυτούς ήθελαν να περάσουν σε ένα είδος προσκυνήματος από το γραφείο της, γιατί είχαν μάθε ότι η πόρτα του ήταν πάντα ανοικτή. Πράγμα ανήκουστο για τα ιταλικά δεδομένα.

Όταν μια φορά σε μια διαδήλωση στην Αθήνα πέρασε από δίπλα μας ο Νίκος Βούτσης και είπα στους δημοσιογράφους του ελεγχόμενου από τους καθολικούς RAI 1 ότι ήταν υπουργός Εσωτερικών δεν με πιστεύανε στην αρχή γιατί δεν είχε συνοδεία. Όταν τελικά σιγουρεύτηκαν ότι όντως κυκλοφορούσε χωρίς συνοδεία ένας από αυτούς διερωτήθηκε ασυναίσθητα εάν θα μπορούσαμε να φανταστούμε τον Άλντο Μόρο να τριγυρίζει μόνος του σε μια διαδήλωση.

-Το δεύτερο θέμα αφορά περισσότερο άμεσα τον Πάπα Φραγκίσκο και λιγότερο την Καθολική Εκκλησία, περισσότερο άμεσα την αριστερά των κινημάτων και της ανυπακοής.

Για πολλούς από εμάς ήταν μια αναμενόμενη έκπληξη να δούμε τον Πάπα Φραγκίσκο να εκθειάζει τη δουλειά του Λούκα Καζαρίνι, που αποτελεί κόκκινο πανί για όλη την αντιδραστική Ιταλία. Ο Πάπας δέχθηκε μια τρομερή επίθεση από όλα τα φασιστοειδή, αντιδραστικά και συντηρητικά μέσα και τα φερέφωνά τους γιατί συνάντησε κάποιον με ένα «τεράστιο ποινικό μητρώο», «που αντί για το ευαγγέλιο μαζί με το τσούρμο του κηρύσσει την επανάσταση», για να αναφερθώ σε ένα μόνο δημοσίευμα που δεν ήταν το χειρότερο.

Μέσα στο «τσούρμο» του φίλου και συντρόφου μας Λούκα είναι κάποιος Ιάσονας Αποστολόπουλος, ο επικεφαλής διασώσεων πολλών επιχειρήσεων του Mar Ionio, του σκάφους της Mediterranea Saving Humans, που διευθύνουν ο Κασαρίνι μαζί με ένα άλλο «τσούρμο» αριστερών συντρόφων από τα Κοινωνικά Κέντρα του «τριγώνου της Βενετίας» και τα Κοινωνικά Φόρουμ της Φλωρεντίας, της Γένοβας, αλλά και της Θεσσαλονίκης.

Ένας από αυτούς είναι ο Μπέπε Κάτσια, γνωστός «τρομοκράτης» από τη Βενετία, του οποίου η δεξιά και οι ακροδεξιά ζητούσαν το κεφάλι ή τουλάχιστον πολυετείς καταδίκες, γιατί ήταν από τους διοργανωτές του μπλόκου των κρουαζιερόπλοιων για να μην μπαίνουν στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας.

Αν θέλουμε να κάνουμε και κάποιες συγκρίσεις ας μην ξεχνάμε ότι τη στιγμή που ο Πάπας στήριζε το «τσούρμο» του Λούκα, γιατί έσωζε ζωές, στη θάλασσα τρεις μητροπολίτες περιοχών του Έβρου ευλογούσαν αυτούς που είχαν βγάλει τις καραμπίνες τους για να κυνηγήσουν στα χωράφια τους αλλόθρησκους μετανάστες που έρχονται να πατήσουν την χριστιανοσύνη και την εθνική μας καθαρότητα.

Ο Πάπας συναντήθηκε πολλές φορές με το Λούκα, τον οποίο προσκάλεσε στις δύο τελευταίες συνόδους των καθολικών επισκόπων που συνεδρίασαν περίπου για ένα μήνα με κλειστές τις πόρτες στο Βατικανό.

Ο Λούκα Καζαρίνι θεωρεί ότι Πάπας Φραγκίσκος «ήταν μια επαναστατική φωνή, γιατί έδινε κεντρική θέση στη φωνή του Ευαγγελίου. Τώρα θα προσπαθήσουν να πουν ότι ο Πάπας Φραγκίσκος ήταν μια ανωμαλία, ότι ήταν ένας μετεωρίτης που πέρασε από μέσα μας, από εκείνους που τον αγαπούσαν και από εκείνους που τον μισούσαν, αλλά αυτό δεν ισχύει. Έδωσε φωνή στην αληθινή επαναστατική εμβέλεια του Χριστιανισμού και σε αυτό ήταν πραγματικά μαθητής του Ιησού. Και ο θάνατός του δεν είναι τυχαίος, πρώτα πήγε στη φυλακή, μετά έδωσε την ευλογία urbi et orbi εναντίον των όπλων, και αργότερα ήρθε ο θάνατός του μετά το Πάσχα, που είναι επίσης μια μεταφορά, γιατί πήγε προς τον σταυρό, δεν πήγε προς την ηρεμία. Αυτή η επιστροφή του να δώσει φωνή στην επαναστατική γλώσσα του Ευαγγελίου ήταν ανατρεπτική, γιατί επηρέασε μια Εκκλησία που πολύ συχνά ήταν υποταγμένη στην εξουσία παρά στο Ευαγγέλιο».

Σε ότι αφορά τα μηνύματα για την απώλεια του Πάπα Φραγκίσκου ο Καζαρίνι έχει ξεκάθαρες απόψεις: «Αυτά τα μηνύματα που εκπέμπουν αυτοί οι άνθρωποι ή αυτές οι δομές εξουσίας, που ανέκαθεν ήταν αντίπαλοι του μηνύματος του Μπεργκόλιο, ήλπιζαν πάντα ότι αυτό το μήνυμα θα τελείωνε. Σήμερα μας ρίχνουν το γάντι της πρόσκλησης. Απευθύνονται στον λαό του Πάπα, σε εκείνους τους Χριστιανούς που ξαναέμαθαν το Ευαγγέλιο μαζί του, αλλά απευθύνονται και σε μη πιστούς που αποτελούν την πλειοψηφία εκείνων που σήμερα λυπούνται για τον θάνατό του. Αυτή ήταν μια ακόμη μεγάλη επαναστατική πράξη του Πάπα Φραγκίσκου, που έσπασε τα στεγανά και, ως εκ τούτου, μας δίδαξε να ξεπερνάμε κόσμους και να μιλάμε γλώσσες, οι οποίες αποτελούν επίσης πρακτικές, οι οποίες είναι καθολικές, οι οποίες υπερβαίνουν κάθε θρησκεία, κάθε δόγμα και κάθε τελετουργία.

Αναζητούσε την ουσία του Ευαγγελίου, αυτό είναι το άλλο επαναστατικό γεγονός. Αυτά τα μηνύματα από εκείνους που πάντα τον μισούσαν και τώρα λυπούνται τυπικά μας ρίχνουν το γάντι των προκλήσεων, γιατί είναι σαφές ότι για να τον σκοτώσουν πραγματικά, θα πρέπει να τελειώσουν με όλα όσα ξεκίνησε. Και αυτή είναι η πρόκλησή μας, δεν θα τον αφήσουμε να πεθάνει. Υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που οργανώνονται, γιατί για να κάνουμε τον Πάπα Φραγκίσκο να ζήσει, πρέπει να τον κάνουμε να ζήσει μέσα από αυτό που κάνουμε.

Το ξέρει, το ήξερε. Είχα πολλές συζητήσεις μαζί του σχετικά με την έννοια του θανάτου, το θέμα είναι ακριβώς πώς θα νικήσουμε τον θάνατο, αλλά τον νικάμε μόνο αν το κάνουμε με αυτόν τον τρόπο. Νομίζω ότι πρέπει να αποδεχθούμε αυτή την πρόκληση που μας ρίχνουν οι ισχυροί της Γης όταν ειρωνικά λυπούνται με κροκοδείλια δάκρυα για την απώλεια του Πάπα Φραγκίσκου. Σήμερα συνεχίζουμε στο μονοπάτι του, ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός».

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο φιλόξενο  www.kamini.gr του Νίκου Σερβετά. 

https://www.kamini.gr/%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bf-%cf.../