Επιπλέον ο Πλάτων, που γνώριζε πως ο επικήδειος λόγος πάσχει από την πλατειαστική γενναιοδωρία της υποκρισίας, νομοθέτησε και για το μέγεθος της επιτάφιας στήλης και του επιτυμβίου επιγράμματος: «Λίθινα δε επιστήματα μη μείζω ποιείν ή όσα δέχεσθαι των του τετελευτηκόκος εγκώμια βίου μη πλείω τεσσάρων ηρωικών στίχων». Τέσσερις δακτυλικοί εξάμετροι, στίχοι ταυτισμένοι με τα έπη, αρκούν για το εγκώμιο που θα χαραχτεί πάνω στην πέτρα, χωρίς πάντως η λίθινη πρώτη ύλη να το καθιστά θεαματικά ανθεκτικότερο απ’ ό,τι αν γραφόταν στην άμμο.

Το «rogito», όπως ξαναμάθαμε τώρα με τον θάνατο του Πάπα Φραγκίσκου, είναι μιας μορφής επιτύμβιο επίγραμμα, σε πεζό λόγο βέβαια. Μια επίσημη συνοπτική βιογραφία του νεκρού, γραμμένη στα λατινικά, που τοποθετείται στο φέρετρό του μέσα σε μεταλλικό κύλινδρο, αντίγραφό της δε φυλάσσεται στα αρχεία του Βατικανού. Παρεμπιπτόντως, οι μισές συνωμοσιολογικές θεωρίες ανά τους αιώνες και ανά τον κόσμο έχουν πρωταγωνιστή τους το Βατικανό. Οι άλλες μισές προτιμούν τους Εβραίους. Οι ακροδεξιές φυλλάδες της Ελλάδας, που δεν άλλαξαν τις συνήθειές τους ούτε τώρα, στις μεταθανάτιες μέρες, πρωτοτυπούν σκηνοθετώντας σαν συμπρωταγωνιστές των συνωμοσιολογικών σεναρίων τους το Βατικανό (τους «αιρετικούς») και τους Εβραίους, που δεν παύουν στιγμή να μηχανεύονται τα μύρια όσα κατά του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, όρων ταυτόσημων στην κεφαλή τους. Οπως δα και στις κεφαλές της πολιτείας και της Εκκλησίας μας.

Δεν είναι απίθανο να το συνέταξε ιδιοχείρως το «rogito» του ο Πάπας Φραγκίσκος. Τον φαντάζομαι, λοιπόν, να αυτοβιογραφείται με άκρα λιτότητα. Οχι βέβαια για να υπακούσει στον Πλάτωνα, αλλά επειδή παραδειγματικά λιτός υπήρξε ο βίος του, καίρια δε λιτός ο λόγος του. Και τον σκέφτομαι να σημειώνει, με ένα «συγγνώμη», όχι όσα κατόρθωσε αλλά όσα δεν κατάφερε, από προσωπική αδυναμία ή επειδή δεν μπόρεσε να υπερνικήσει τα κατεστημένα συμφέροντα. Οσα μετατρέπουν τις θρησκείες σε μηχανισμούς στυγνής εξουσίας και τις Εκκλησίες σε επιχειρηματικούς ομίλους που διαθέτουν το σκληρότερο κεφάλαιο: το μεταφυσικό.

«Ηλίθιος… κομμουνιστής…»

Αν ο Φραγκίσκος ήθελε να προσφέρει στους ιστορικούς του μέλλοντος ένα καταπίστευμα καλοσυνάτου σαρκασμού, θα μπορούσε να παραθέσει στο βιογραφικό του «λόγια μεγάλων ανδρών» για το πρόσωπό του. Οσα έλεγε, λ.χ., προεκλογικά ο ακροδεξιότατος πρόεδρος της Αργεντινής Χαβιέρ Μιλέι, ο λατρεμένος του Λευκού Οίκου. «Ηλίθιο» τον ανέβαζε τον Φραγκίσκο, «κομμουνιστή» τον κατέβαζε, επειδή κήρυσσε την κοινωνική δικαιοσύνη, και σαν «ενσάρκωση του Σατανά επί Γης» τον αναθεμάτιζε. Τώρα ο καπηλικός φαρισαϊσμός του αλυσοπριονάτου δικτάτορα διέταξε επταήμερο πένθος.

Για την παγκόσμια Δεξιά και Ακροδεξιά, που λόγω και του γενικευμένου τραμπισμού έχουν πάψει να είναι δύο σαφώς διακριτοί πολιτικοί χώροι, ο Φραγκίσκος ήταν ένας εξαιρετικά ενοχλητικός κληρικός, ένας επικίνδυνος κοσμοπολίτης, με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης. Ενας πολίτης του κόσμου, που ο έμπρακτος λόγος του συγκρουόταν απερίφραστα με τον δικό τους λόγο, το δικό τους «όραμα» για τον κόσμο. Τον φοβούνταν, επειδή κατέβηκε από τον θρόνο του για να μάθει τον κόσμο, τον πραγματικό κόσμο, και να σταθεί δίπλα του.

Εξ ου και ο πόλεμος φθοράς εναντίον του. «Μην τον ακούτε. Ενας λαϊκιστής είναι. Ενας άθλιος κομμουνιστής…». Στις 8.11.2020, όταν ο Φραγκίσκος δήλωνε πως «η ελεύθερη αγορά είναι ανίκανη να θεραπεύσει τις πιο δεινές ανάγκες της ανθρωπότητας, όπως απέδειξε η πανδημία», έγραφα εδώ, υπό τον τίτλο «Ο ιός, οι Κιβωτοί και ένας αναρχοκομμουνιστής Πάπας»: «Οχι, δεν είναι απόσπασμα από άγνωστη, προφητική εκδοχή του “Κομμουνιστικού Μανιφέστου” του Καρλ Μαρξ. Ο Πάπας Φραγκίσκος τα λέει αυτά, στην πρόσφατη εγκύκλιό του “Fratelli Tutti”. Και κάτι αναρχοκομμουνιστικότερο, επίσης δικό του: “Η χριστιανική παράδοση δεν αναγνώρισε ποτέ ως απόλυτο ή απαραβίαστο το δικαίωμα στην ιδιωτική περιουσία”. Μα τι διαβάζει;».

Περίπου ένα χρόνο αργότερα, στις 12.12.2021, όταν στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης κήρυξαν ανεπιθύμητο τον Πάπα στη Λέσβο, επειδή τάχα συνωμοτούσε υπέρ του Ισλάμ, σημείωνα υπό τον τίτλο «Ενας “λαϊκιστής” λοιπόν και ο Πάπας;»: «Δεν φτάνει που είναι αιρετικός ο Πάπας, όπως και κάθε Πάπας άλλωστε, και κάθε μη ορθόδοξος. Είναι και λαϊκιστής. Τα περί της αιρετικής παποσύνης τα ξέρουμε από παλιά, στις μέρες μας πάντως ακούγονται μόνο από τους πλέον φονταμενταλιστές της Ορθοδοξίας. Αντίθετα, τα περί λαϊκιστή Πάπα πρωτακούστηκαν τώρα, με αφορμή τη δεύτερη επίσκεψη του ποντίφικα στην Ελλάδα και τη Λέσβο. Κάπως δειλά είναι η αλήθεια, ή και κομψεπίκομψα, ο Φραγκίσκος επικρίθηκε σαν δημαγωγός, σαν άκριτος αναπαραγωγός της ρητορικής των κατηραμένων μη κυβερνητικών οργανώσεων. Η επιμονή του στο χρέος της αλληλεγγύης, της ανοιχτής αγκαλιάς και του καθαρού βλέμματος απέναντι στους ξεριζωμένους από τους πολέμους και τη φτώχεια, αλλά πλέον και από την κλιματική κρίση, εισέπραξε τον ψόγο της δημοκοπίας. Το δε πάθος με το οποίο καταγγέλλει τα τείχη και τους φράχτες, που μετατρέπουν την “αθώα” Ευρώπη σε φρούριο με εγκατεσπαρμένους δεκάδες καστρόπυργους, θεωρήθηκε ασύγγνωστη συναισθηματική επιπολαιότητα».

Πηγή: kathimerini.gr/opinion

Κλαίγοντας τον Πάπα του Άρη Αλεξανδρή ,Ο απόηχος του θανάτου του Πάπα Φραγκίσκου δείχνει ακριβώς αυτό: η προσωπικότητα ξεπέρασε το δογματικό πλαίσιο δράσης της, χωρίς όμως να το απαρνηθεί, και κάπως έτσι πέτυχε κάτι που κάθε ηγέτης προσδοκά: οικουμενικότητα. Από τις αντιδράσεις που καταγράφηκαν στον διεθνή Tύπο γίνεται σαφές ότι ο Αργεντινός Ποντίφικας υπήρξε περισσότερο συμπαθής απ’ όσο ενδεχομένως είχαμε υποψιαστεί. Μεγάλα Μέσα παρακάμπτουν το πνεύμα των κλασικών επικηδείων και μιλούν γι’ αυτόν περίπου σαν να επρόκειτο για επαναστάτη, επισημαίνοντας την τόλμη και το σπάνιο του χαρακτήρα του. Ακόμη και στη στενή ελληνική σφαίρα, πάντως, ούτε η μονολιθικότητα της Ορθοδοξίας ούτε ο στρυφνός αντικληρικαλισμός των προοδευτικών στάθηκε εμπόδιο στην εκδήλωση θαυμασμού για το παράδειγμα του Πάπα Φραγκίσκου και θλίψης για την εκδημία του.  

Το δώρο της αμφιβολίας, της Μαρίας Κατσουνάκη  Γι’ αυτό το «μετά», ακριβώς, εργάστηκε και ο Πάπας Φραγκίσκος, που πέρασε στη σύγχρονη ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας ως ο πλέον «συμπεριληπτικός». Ως εκείνος που αξιοποίησε το αξίωμα πρωτίστως για να δώσει δύναμη και κουράγιο στους ταπεινούς και αδύναμους, στους «άλλους», με την πληθυντική ποικιλομορφία και διαφορετικότητα της λέξης, και όχι για να ενθρονίσει εαυτόν στην εξουσία. Ο Ποντίφικας που κηδεύτηκε –σύμφωνα με το τελετουργικό– χθες το πρωί, άφησε πίσω του μεγάλη κληρονομιά, όχι μόνο με τις πράξεις του αλλά και με τον λόγο και με το βλέμμα του.