Να διευκρινίσω πως από την επιλογή μου απέκλεισα μυθιστορήματα πεζογράφων που έχουν καθιερωθεί και έχουν μείνει αξεπέραστοι ως διηγηματογράφοι’ μυθιστορήματα πεζογράφων που έχουν στην πραγματικότητα πρωτεύσει σε κείμενα τα οποία είναι νουβέλες, τόσο ως προς την οικονομία όσο και ως προς τον εσωτερικό τους χρόνο, ανεξάρτητα από το πώς τα έχουν χαρακτηρίσει οι ίδιοι’ μυθιστορήματα πεζογράφων των οποίων τα κείμενα επί της ουσίας υπερβαίνουν τον οιοδήποτε ειδολογικό περιορισμό, ανεξάρτητα από το αν οι ίδιοι τα ονομάζουν μυθιστορήματα για πειραματικούς, τεχνικούς ή ακόμα και σκηνοθετικούς λόγους` τέλος, τα αστυνομικά μυθιστορήματα γιατί εκπροσωπούν, εδώ και καιρό πλέον, μια εντελώς ξεχωριστή κατηγορία. Δεν ξέρω αν είκοσι οκτώ   μυθιστορήματα είναι πολλά ή λίγα για είκοσι πέντε χρόνια. Ας λάβουμε υπόψη, πάντως, ότι κάποιες χρονιές λείπουν ενώ άλλες υπερεκπροσωπούνται.

Πατώντας  ΕΔΩ  θα εμφανιστεί ολόκληρο το άρθρο στην ιστοσελλίδα του ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ