Φοβος αλλα και αλαζονεια, (και σιγουρα αναρχικος χαρακτηρας). Εβγαλα 18 χρονια στρατιωτικης πειθαρχιας σε οικοτροφεια κι οταν ξεμπουκαρα ειπα μεσα μου οτι τωρα πια τιποτα και κανενας δε θα με καταπιεσει….κι αυτο πηρε μπαλα πολλους και συχνα κι εμενα την ιδια. Γιατι ειχα την ικανοτητα  ν αναβω πυρκαγιες αλλα οχι την ιδια να τις σβυνω….

Εκανα παρ ολα  αυτα το δρομο μου. Κατα τη γνωμη πολλων οχι αυτον που ηταν ανταξιος του ταλεντου μου (αλλα δε λες και Δοξασοι ο Θεος που μπορεσα κι αυτον;;;;) κοιμαμαι ησυχη. Με βαση τι ειχα στα χερια μου εκανα οτι μπορεσα. Με συνεπεια σ αυτο που ειμαι.

Και σ οτι μου δινει χαρα.

Πριν λιγο καιρο  εγραψα κατι επαινετικο για μια κριτικο θεατρου. Δυο αλλοι ανθρωποι του ιδιου χωρου -που εκτιμω και τους δυο πολυ-παρεξηγηθηκαν. Νομιζαν οτι εννοουσα πως αυτοι δεν καναν εξ ισου καλα την δουλεια τους ….Με ειχε στεναχωρεσει πολυ τοτε αυτο το γεγονος ,οτι τους κακοκαρδισα. Με τα χρονια δε θελω να πριμοδοτω καθολου αυτην την πλευρα μου των πυρκαγιων. Να τις σβυνω θελω σαφως. Και στη θεση τους να φυτευω πορτοκαλιες. Ετσι κι αλλιως μας εχουν ζωσει τα καμενα. Το οτι θελω να στρογγυλευω τη ζωη δε σημαινει ομως παντα και οτι μπορω. Παντα κατι θα εξεχει κοφτερο σα γυαλι.

Βλεπω στο παραθυρο  κατι σπουργιτακια .Δεν εχουν να νοιαζονται για τετοια…για στρογγυλεματα και πυρκαγιες και διορθωτικες κινησεις.

Νερακι κανα ψιχουλακι…τετοια.Τα ζηλευω .

Σ.Δ   Lost Bodies / Olia Lazaridou - Two Poems by M. Sahtouris (part II)   πριν 12 έτη