Η χαμασίτικη σκατοψυχιά που επέδειξε σημαντικό μέρος του λεγόμενου προοδευτικού χώρου στην εκδημία του Διονύση Σαββόπουλου και η ανοχή της πολλών από τα πέριξ δεν αποτελεί έκπληξη. Ίσα-ίσα είναι επίδειξη ιδεολογικής συνέπειας: Υπάρχει μια μόνο επιτρεπτή πολιτική τοποθέτηση, οι άλλες είναι λάθος, οι άνθρωποι με λάθος τοποθετήσεις δεν έχουν καμία αξία, ότι και αν έχουν πετύχει είναι αδιάφορο και η εξόντωση τους (ηθική, επαγγελματική, οικονομική ακόμη και φυσική) είναι επιβεβλημένη. Δεν το είδαμε μόνο π.χ. με την Ελένη Παπαδάκη και τον Δημήτριο Ψαρρό, αλλά και με το πως αντιμετώπισαν δικούς τους ανθρώπους όπως τον λ.χ. Κωνσταντίνο Καραγιώργη και την Χρύσα Χατζηβασιλείου. Το βλέπουμε και στις μέρες μας πως αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλο πρώην συναγωνιστές. 

Γιάννης Σώζος. Εξεγέρσεις, διαδηλώσεις, παρελάσεις και υποκριτικές καταθέσεις στεφάνων. Φλας τουριστικών φωτογραφικών φακών, ξεναγήσεις και συζητήσεις σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Φαντάροι της Προεδρικής Φρουράς που στέκουν «εκπληρώνοντας» το χρέος τους στη «μαμά-πατρίδα» και ένας λαός που πηγαινοέρχεται καθημερινά παλεύοντας για την επιβίωσή του.

Και τι δεν έχει ζήσει αυτό το μνημείο μέσα στις δεκαετίες της ζωής του;

 Από τα σπουδαιότερα όλων, η αγανάκτηση ενός πατέρα που ζητούσε την εκταφή του παιδιού του, στο χειρότερο κρατικό έγκλημα του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Είκοσι τρεις ημέρες απεργίας πείνας στο κεντρικότερο σημείο της χώρας για το αυτονόητο. Μια κίνηση που ξεγύμνωσε τις κυβερνητικές πρακτικές, αλλά και μια δικαστική εξουσία που αρνούνταν να σταθεί στο ύψος που απαιτεί η ιστορική στιγμή του «τώρα». Ξαφνικά, φανερώθηκε η ανάγκη να περάσει η δικαιοδοσία του Μνημείου από το υπουργείο Πολιτισμού στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας γιατί «χρήζει ειδικής προστασίας» όπως μας ενημερώνει ο πρωθυπουργός στη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Σοφία Χρήστου. Επανήλθε για 43η χρονιά o Δακτύλιος στην πρωτεύουσα από τη Δευτέρα 20 Οκτωβρίου, παρότι πλέον είναι αποδεδειγμένο και μετρήσιμο πως δεν ανακουφίζει την κυκλοφοριακή συμφόρηση. 

 Με τους ειδικούς να σημειώνουν πως με δεδομένα ότι αφενός ο στόλος αυτοκινήτων που κυκλοφορούν στην Αθήνα είναι πολλαπλάσιος από το 1982 (σύμφωνα με τη Eurostat το 2023 στην Ελλάδα αντιστοιχούσαν 565 επιβατικά αυτοκίνητα ανά 1.000 κατοίκους) και αφετέρου τα μονά-ζυγά είναι ένα απαρχαιωμένο σύστημα κυκλοφορίας που δεν χρησιμοποιείται σε άλλες χώρες, γίνεται σαφές πως υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα που πρέπει να επιλυθούν προκειμένου να αποσυμφορηθούν κεντρικοί άξονες κυκλοφορίας και να βελτιωθεί η μεταφορά των πολιτών. 

Εύλογα θα σημείωνε κανείς ότι αν ο Αλέξης Τσίπρας προτίθεται να φτιάξει δικό του κόμμα, δεν είχε άλλο δρόμο εκτός από την παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα. Διότι τέτοια επιδίωξη δεν μπορούσε να την υπηρετήσει με καθαρό και ανεπίληπτο τρόπο, ούτε παραμένοντας μέλος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ανεξαρτητοποιούμενος και κρατώντας την έδρα του.

Αυτό, μας αρέσει δεν μας αρέσει, είναι μια τίμια κίνηση που υπηρετεί μια τίμια πρόθεση. Το γεγονός, όμως, είναι ότι ο Α. Τσίπρας δεν αποκαλύπτει τις προθέσεις του. Δηλώνει ότι παραιτήθηκε από τα κοινοβουλευτικά προνόμια επειδή μέσα στην Βουλή δεν υπάρχουν περιθώρια για προοδευτική αντιπολίτευση. Και επειδή η αντιπολίτευση «δείχνει συμφιλιωμένη με την σημερινή κατάσταση» και «δεν διακινδυνεύει υπερβάσεις».. Χωρίς περεταιρω εξηγήσεις.

Εντάξει λοιπόν. Θα ήταν πολύ πειστικότερο όλο αυτό αν τα δύο προηγούμενα χρόνια οι πολίτες είχαν δει τον Α. Τσίπρα να δίνει έστω και μια φορά μια κοινοβουλευτική μάχη και την αντιπολίτευση να τον μπλοκάρει, να δυσκολεύεται να τον στηρίξει ή να μην μπορεί να τον παρακολουθήσει.