Δευτέρα, 06 Οκτωβρίου 2014 19:05

13η) Οι δυο ληστές

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Να ήμουνα η δασκάλα στην ταινία "Οι δύο ληστές" - Butch Cassidy (1866-1909) and the Sundance Kid (1867-1908). Δε θυμάμαι το όνομά της. Θυμάμαι όμως ότι ήταν απόγευμα Κυριακής, ο μπαμπάς μου είχε πάει στον Ολυμπιακό κι εγώ, η μαμά και ο Βασίλης (ο μικρός μου αδελφός) είμασταν στο μεγάλο κρεββάτι και χουχουλιάζαμε. Έξω φυσούσε κι έκανε πολύ κρύο.

Κάποια στιγμή σηκωθήκαμε με το Βασίλη και πήγαμε στο δωμάτιό μας. Μετά η μαμά μας έφερε φρούτα, μας ρώτησε αν θέλουμε κάτι άλλο, ένα σκυλάκι είπε ο Βασίλης, θα δούμε του απάντησε και μας είπε ότι θα δει μια ταινία στο βίντεο. Eγώ γρήγορα βαρέθηκα στον υπολογιστή και πήγα και χώθηκα κάτω από το πάπλωμα της μαμάς. Εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η ταινία. Ρώτησα τι έργο είναι, γουέστερν μου είπε. Καμιά κωμωδία βρε μαμά δεν έχεις να δούμε, ρώτησα. Δεν μου απάντησε, μόνο γύρισε και μου χαμογέλασε.

Αναγκαστικά άρχισα να το βλέπω κι εγώ. Στην αρχή έτσι, για να περάσει η ώρα, μια φράση που έλεγε συχνά ο μπαμπάς. Σε λίγο όμως είχα μπει με τα μπούνια μέσα στο έργο και έπαιζα κι εγώ. Όπως σας είπα τη δασκάλα. Για όσους δεν την έχουν δει, η ταινία διηγείται την ιστορία δύο Αμερικάνων ληστών από τα παλιά τα χρόνια, που επειδή ένα απόσπασμα τους κυνηγούσε διαρκώς, τα μάζεψαν και πήγαν στη Βολιβία. Εκεί συνέχισαν τις ληστείες, ώσπου σκοτώθηκαν. Η δασκάλα ήταν πιο πολύ η φιλενάδα του ενός, αλλά σχεδόν και του άλλου. Κι αυτό γιατί αυτοί οι δύο ήταν πολύ φίλοι, ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον.

Μ'άρεσε αυτό το γουέστερν, τόσο που για μια περίοδο μετά έβλεπα συνεχώς γουέστερν. Αλλά αυτό δεν έμοιαζε με κανένα. Αφού να σκεφτείτε είχα ερωτευτεί δύο ληστές και πήγα μάλιστα μαζί τους ως τη Βολιβία. Και δεν έφτανε αυτό, αλλά τους βοηθούσα και στις ληστείες. Μα όταν είδα τα σκούρα, όταν κατάλαβα ότι το τέλος τους πλησίαζε, με πόνο καρδιάς τους άφησα και γύρισα στην Αμερική. Όταν το ξανασκέφτηκα είπα σε μια φίλη μου, ότι ήταν η ιστορία δύο φίλων όπως τους έβλεπε μία δασκάλα που τους αγαπούσε πολύ. Ήταν λοιπόν, αν μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε έτσι, το γουέστερν μιας γυναίκας που είχε όλα τα καλά που μπορεί να έχει μία γυναίκα. Και ήταν έντιμο γουέστερν γιατί οι δυο φίλοι έκλεβαν τράπεζες για να κλέβουν.Τους άρεσε η περιπέτεια. Και της δασκάλας. Που άμα ήταν άντρας, ληστής θα ήταν κι αυτή. Έτσι κι εμείς, είπα στη φίλη μου, όταν μεγαλώσουμε και έχουμε παραμείνει παιδιά, θα γίνουμε λησταρχίνες και θα είναι μαζί μας κι ένας δάσκαλος που θα είναι ερωτευμένος και με τις δυο μας. Ω, γες, μου απάντησε η κολλητή και κτυπήσαμε τις παλάμες μας στον αέρα.  

Όταν τέλειωσε το έργο, εγώ ήμουν για λίγο χαμένη. Γυρίζοντας να δω την μαμά μου, είδα ότι κοιμόταν. Της έδωσα ένα φιλί, σηκώθηκα προσεχτικά και πήγα στο δωμάτιο μου. Ο Βασίλης έπαιζε ακόμα παιχνίδια στον υπολογιστή. Τον πλησίασα και του χάιδεψα το κεφάλι. Μετά πήγα στο κρεββάτι μου, έκλεισα τα μάτια μου και ξαναείδα το έργο με τη φαντασία μου. Πράγματι, ήμουν πολύ καλή σ'αυτήν την ταινία. Μόνο που αυτή τη φορά, δεν τους παράτησα στην ξένη χώρα. Έμεινα μαζί τους και με σκότωσαν κι εμένα οι Βολιβιανοί στρατιώτες. Μα δεν με πείραξε γιατί ήμουν ελεύθερη και ήμουν σίγουρη ότι μαζί τους μόνο η ευτυχία με αγκάλιαζε, όπως περίπου λέει και το τραγούδι. 

Το "Οι δύο ληστές" γυρίστηκε το 1969 από τον Τζορτζ Ρόι Χιλ (4 χρόνια αργότερα με τους δυο ίδιους πρωταγωνιστές γύρισε το Κεντρί) σε σενάριο του Γουίλιαμ Γκόλντμαν. Πρωταγωνιστούν: Πολ Νιούμαν, Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Κάθριν Ρος. Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί το βίντεο με το τραγούδι του Μπέρτ Μπάκαρα "The raindrops keep fallin' on my head" που ακούγεται στη ταινία και εκφράζει με όμορφο τρόπο το πνεύμα της. Κι εδώ  για να δείτε το τρέιλερ της ταινίας. Το άρθρο αυτό μας το έστειλε η Ελπίδα Δίφανη, που την ευχαριστούμε πολύ. 

Διαβάστηκε 1469 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014 22:33

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση