Η σημερινή Ευρώπη είναι απελπιστικά μόνη σε αυτόν τον κόσμο. Αλλά γι’ αυτό φταίει κυρίως η ίδια. Εφησυχασμένη μέχρι πρότινος με ξένες πλάτες, αυτάρεσκα βέβαιη για την ηθική υπεροχή της, με πολιτικές ηγεσίες ολοένα μικρότερου αναστήματος, με έναν κοντόθωρο οικονομικό και δημοσιονομικό δογματισμό που παράγει όλο και οξύτερες ανισότητες και διχασμένες κοινωνίες, χωρίς κοινό όραμα και μακρόπνοο σχέδιο, έγινε αναπόφευκτα ένας πολιτικός νάνος στη διεθνή σκηνή. 

Κληρονόμησε από τους Αμερικανούς έναν πόλεμο που δρομολόγησαν οι ίδιοι (με τις κυβερνήσεις Ομπάμα και Μπάιντεν) και, αντί να εργαστεί για να τον τερματίσει με τη στιβαρή αλλά και ευέλικτη διπλωματία μιας ήπιας δύναμης, αφήνει να τη γονατίζει το βάρος του και, σαν να μην έφτανε αυτό, καλλιεργεί πολεμικό κλίμα στο ίδιο το εσωτερικό της επικαλούμενη τη ρωσική απειλή (οι περισπούδαστοι αναλυτές της που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου δεν αναρωτιούνται πόσο απειλητική μπορεί να γίνει για την Ευρώπη μια Ρωσία που τέσσερα χρόνια τώρα ματώνει στρατιωτικά και οικονομικά χωρίς να μπορεί να υποτάξει μια πολύ πιο αδύναμη χώρα όπως η Ουκρανία). Έτσι είναι όμως. Αληθεύει και για τους πολιτικούς οργανισμούς αυτό που έλεγε ο Δημόκριτος: «Άνθρωποι τον θάνατον φεύγοντες διώκουσιν».