Ο Πέτρος Φιλιππίδης ήταν άτρωτος. Ήταν γνωστός και αγαπητός -στο κοινό- ηθοποιός. Ο Πέτρος Φιλιππίδης ήταν θιασάρχης, δηλαδή εργοδότης στον καλλιτεχνικό χώρο. Ένας εργοδότης που εκμεταλλευόταν την θέση εξουσίας που κατείχε ("αν θες να κάνεις καριέρα θα μου κάτσεις"), ένας κακοποιητής που εκμεταλλευόταν τους ρόλους του για να είναι "υπεράνω υποψίας" στα μάτια του πολύ κόσμου (που τον συμπαθούσε τρομερά). Κι αυτό δεν ήταν στο παρελθόν, δείτε πόσοι ομότεχνοί του πήγαν στο δικαστήριο ή σε τηλεοπτικές εκπομπές να πουν ότι "αποκλείεται να τα έκανε αυτά ο Πέτρος" και να σιγοψιθυρίσουν "τον κατήγγειλαν οι ατάλαντες" και άλλα τέτοια. Ακόμη και ο Εισαγγελέας πήγε να βγάλει αναξιόπιστες τις καταγγέλλουσες (με αθλιότητες, τις ακούσατε). 

Ο Πέτρος Φιλιππίδης σήμερα είναι ένοχος όχι μόνο με τη βούλα του δικαστηρίου, αλλά και στις συνειδήσεις των ανθρώπων που τον έβλεπαν στην τηλεόραση. Ο "γνωστός κωμικός ηθοποιός" μετατράπηκε σε "καταδικασμένο βιαστή". Το κοινό του έμαθε αυτό που γινόταν πίσω από τη βιτρίνα. Οι κοπέλες που τον κατήγγειλαν δικαιώθηκαν, όσοι πήγαν να τον υπερασπιστούν καλό είναι να κρυφτούν σε καμιά τρύπα, ο Εισαγγελέας καλό θα ήταν να διωχθεί πειθαρχικά για τις αθλιότητές του. 

Το πιο βασικό: νίκησε η αλληλεγγύη των κοριτσιών, το #Metoo, ο κόσμος του θεάτρου που στάθηκε δίπλα τους, ενάντια στα "τώρα το θυμήθηκαν;", "πήγαν σε νοσοκομείο;", "δεν αποδείχτηκε τίποτα", "λάθος κατάλαβε", "τα λένε αυτά για να του χαλάσουν την καριέρα", "βρήκαμε τώρα τις καταγγελίες για βιασμό γιατί είναι της μόδας".

Μέσα κι έξω από το δικαστήριο δόθηκαν πολλές μάχες. Πέρασαν πολλά οι καταγγέλλουσες. Καλό είναι να θυμάστε πάντα ότι για κάθε καταγγέλλουσα, η διαδικασία αυτή είναι αδιανόητα επίπονη και η μάχη πολλές φορές άνιση. Για κάθε μία που φτάνει στο δικαστήριο, υπάρχουν 10 που σιώπησαν γιατί δεν άντεχαν. (και δεν εννοώ γενικά, εννοώ θύματα του ίδιου).

Χτες καταδικάστηκε ένας εργοδότης γιατί εκμεταλλεύτηκε την εξουσία του για να κακοποιεί γυναίκες εργαζόμενες. Κι αυτό είναι μια πολύ σημαντική είδηση, με άμεσες επιπτώσεις σε έναν χώρο που αυτή η συμπεριφορά από τους θεατράρχες ήταν η "κανονικότητα". Και τώρα τιμωρείται. Κι αυτό θα αποτρέψει άλλους επίδοξους να σηκώσουν χέρι.

Ο Π. Φιλιππίδης δεν θα ξαναείναι θιασάρχης, δεν θα ξαναέχει την δυνατότητα να αποπειραθεί να βιάσει οποιανδήποτε λόγω της εξουσίας του ("αναστολή" σημαίνει ότι αν το ξανακάνει, μπαίνει κατευθείαν φυλακή), νομίζω ότι δεν θα ξαναπαίξει καν στο θέατρο, και το κοινό θα τον θυμάται ως "βιαστή". Αυτό είναι η πιο σημαντική τιμωρία, ειδικά για νάρκισσους όπως ο συγκεκριμένος.

Το ότι ένας πλούσιος και διάσημος εργοδότης καταδικάστηκε για απόπειρες βιασμών, παρότι οι καταγγελίες έγιναν πολύ μετά και δεν είχαν -προφανώς- ιατροδικαστικά τεκμήρια, είναι ένα σαφές μήνυμα και σε κάθε επίδοξο κακοποιητή, στο θέατρο ή αλλού. 

Αυτό αφορά την καταδίκη. Και είναι ανεξάρτητο της ποινής. Το να υποβαθμίζεται αυτό "επειδή δεν μπήκε φυλακή" μου φαίνεται και κακή κρίση και έλλειψη ενσυναίσθησης και γνώσης των δεδομένων και υποβάθμιση του αγώνα που δόθηκε. Ειδικά από όσους-ες δεν τον έδωσαν.

Ως προς την ποινή τώρα:

Στο βιβλίο Ιστορίας της Γ Λυκείου διδαχτήκαμε ότι στο πλαίσιο του Διαφωτισμού, ο Τσεζάρε Μπεκαρία διατύπωσε τη βασική αρχή ότι σκοπός της ποινής δεν είναι η εκδίκηση ή η τιμωρία του παραβάτη ή εγκληματία, αλλά ο σωφρονισμός του και η πρόληψη νέων εγκλημάτων. Η τιμωρία πρέπει να είναι αναλογική με το έγκλημα και να στοχεύει στην αποτροπή του εγκληματία από το να διαπράξει ξανά παρόμοιες πράξεις, αλλά και στην αποτροπή άλλων από το να διαπράξουν παρόμοια εγκλήματα -κάτι που η ατιμωρησία παράγει συνεχώς. 

Αυτή είναι η βασική αρχή. Υπάρχει και ένα αξίωμα, που δεν το γνώριζα τότε, το γνωρίζω όμως τώρα: η φυλακή στην Ελλάδα δεν προσφέρει κανένα σωφρονισμό. Δεν είναι αυτό η ουσία του ποστ μου, αλλά στην ελληνική φυλακή μπαίνεις μικροπαραβάτης και βγαίνεις -κατά 80%- είτε μέλος εγκληματικής οργάνωσης, είτε άνθρωπος καταρρακωμένος χωρίς καμία αξιοπρέπεια, που μισείς την κοινωνία. Εκτός αν είσαι στους VIP της φυλακής, όπου δεν αλλάζει κάτι είτε είσαι μέσα είτε είσαι έξω τα ίδια θα κάνεις. Αυτό που θέλω να πω είναι: καμία σχέση με σωφρονισμό. Τίποτα.

Και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά όλοι αυτοί που επενδύουν στον ποινικό λαϊκισμό, όπως ο Φλωρίδης, ο Μητσοτάκης και ο Χρυσοχοίδης, που επενδύουν στα 1000 χρόνια φυλακή σε μετανάστες που δικάζονται χωρίς μεταφραστή για πράγματα που δεν έκαναν, στα "ιδιώνυμα" κακουργήματα, στις εξοντωτικές ποινές γιατί πρέπει να δίνουμε αίμα στην αρένα (όπως αυτή η μετανάστρια στη Χίο που την έβαλαν φυλακή γιατί σε κάποιον έπρεπε να ρίξουν την ευθύνη για την πυρκαγιά στη Χίο). Θέλω να πω, ο ποινικός λαϊκισμός είναι εργαλείο των από πάνω. Λίγο κράττει.