Και η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών θα γίνει εις βάρος ενός ήδη αποψιλωμένου κοινωνικού κράτους (η χαλάρωση του δημοσιονομικού κορσέ θα επιτραπεί, όπως ακούγεται, μόνο για στρατιωτικές δαπάνες), με συνέπεια την ακόμη μεγαλύτερη δυσφορία των πιο αδύναμων στρωμάτων και την περαιτέρω ενίσχυση της Ακροδεξιάς. Αλλά και αν το παραβλέψουμε αυτό (αν θα ήταν δυνατόν να το παραβλέψουμε), η όλη αρχιτεκτονική και η σημερινή κουλτούρα της ΕΕ είναι ακατάλληλες για τη στροφή προς μια ακηδεμόνευτη πορεία.

Με τη δεύτερη θητεία του Τραμπ ο κόσμος έχει μπει για τα καλά σε μια καινούργια, συγκρουσιακή εποχή, σε μια ριζική αλλαγή γεωπολιτικού παραδείγματος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε βασίσει τις λειτουργίες της στην αυταπάτη μιας καντιανής αιώνιας ειρήνης, όπου ο ρόλος της πολιτικής θα ήταν απλώς η διαχείριση της φιλελεύθερης κανονικότητας, που από το τέλος του 20ού αιώνα μεταφράζεται σε διαφύλαξη του διαβόητου δόγματος ΤΙΝΑ (There Is No Alternative). Με πολιτικούς που έχουν από καιρό εθιστεί στο να μην είναι σχεδόν τίποτα περισσότερο από εκτελεστικά όργανα των τραπεζών και των επιχειρηματικών κολοσσών, η Ευρώπη δεν μπορεί να ασκήσει πραγματική πολιτική.

Ο εγωμανής "ακροδεξιός" λαϊκιστής Τραμπ είδε αυτό που αρνούνται ή αδυνατούν να δουν οι συστημικές ελίτ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού: ότι οι πολιτικές επιλογές των τελευταίων σαράντα χρόνων έχουν οδηγήσει στην οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, σε ένα τρομακτικό χάσμα ανισότητας ανάμεσα στους "πετυχημένους" και πλούσιους, από τη μια, και τους χαμένους της παγκοσμιοποίησης, που είναι ή τείνουν να γίνουν νεόπτωχοι, από την άλλη. Στο χάσμα αυτό εισπήδησε μεθοδευμένα ο Τραμπ, αλλά και η ευρωπαϊκή Ακροδεξιά, όχι για να το κλείσουν μα για να το κεφαλαιοποιήσουν για τους δικούς τους ιδεολογικοπολιτικούς στόχους. Είναι οδυνηρό, αλλά γεγονός: ο "αλλοπρόσαλλος" Τραμπ κάνει πολιτική, την ώρα που η "σώφρων" Ευρώπη, εγκλωβισμένη από δική της επιλογή και χωρίς διέξοδο στον πόλεμο της Ουκρανίας, αρκείται στο να διαπρέπει στην ηθικοπολιτική ρητορεία.

ΝICOLAS SEVASTAKIS, από το fb. Αυτή είναι η τραγωδία της στιγμής που ζούμε. Ως αντίπαλο δέος του τραμπισμού ή ως ανάχωμα στον Πούτιν φτιάχνεται μια Ευρώπη των εταιρειών οπλικών συστημάτων, των ποικίλων predator, των μειωμένων κοινωνικών δαπανών. Το πιο ανησυχητικό είναι όμως ότι δεν υπάρχουν άξια λόγου θεσμικά υποκείμενα και κυβερνήσεις πρόθυμες (και ικανές) να διατυπώσουν εναλλακτική. Μεγάλα κόμματα, οργανισμοί ή δομές που να έχουν βάρος έχουν φθαρεί ή λειτουργούν ως επαγγελματίες ισορροπιστές της  μικροπολιτικής. Οι πολίτες αναγκάζονται να πέσουν είτε σε έναν κεκαλυμμένο αντι-ουκρανικό αντιευρωπαϊσμό, είτε στον εμπόλεμο φιλελευθερισμό και τον ψευδοευρωπαϊσμό που παρουσιάζεται ως αναγεννημένο φρόνημα. Αν υπήρχαν κινήματα ειρήνης σαν το κίνημα των Τεμπών, με ευρυχωρία, με αίσθηση μιας αδήριτης ηθικής-πολιτικής ανάγκης και ικανά να «απειλήσουν» τις συμβατικές πολιτικές εξουσίες, τότε θα μπορούσαμε να μιλάμε για κάποια μετατόπιση. Θα ήταν κάτι μέσα στη νύχτα. Απόσπασμα από το άρθρο Εμπόλεμος «φιλελευθερισμός» ή για το τωρινό μας αδιέξοδο

Σ.Δ. Η φωτό είναι από τη σύνοδο Κορυφής για την Ουκρανία στο Lancaster House του Λονδίνου με τίτλο «Διασφαλίζοντας το μέλλον μας» που ολοκληρώθηκε το απόγευμα της Κυριακής 2.3 με την συμμετοχή χώρων μελών του ΝΑΤΟ και συμμάχων του Κιέβου ( Η Ελλάδα δεν είχε καλεστεί). Στόχος είναι η ασφάλεια, αλλά και οι εγγυήσεις που θα μπορούσε να προσφέρει η Ευρώπη στον Ουκρανό πρόεδρο, Βολοντίμιρ Ζελένσκι με στόχο τον τερματισμό των μαχών. Της συνόδου είχε προηγηθεί συμφωνία Βρετανίας, Γαλλίας και Ουκρανίας για ένα σχέδιο εκεχειρίας που θα παρουσιαστεί στις ΗΠΑ.