Οι κρατικοί υποστηρικτικοί μηχανισμοί, απουσία πόρων αλλά και προσωπικού, έχουν συν τω χρόνω διαλυθεί και οι έχοντες ανάγκη έχουν βρεθεί μετέωροι.

Η βραβευμένη φωτογράφος Τζούλια Κοτσέτοβα αποτυπώνει με τον φακό της άγνωστες ιστορίες, υπενθυμίζοντάς μας το ανθρώπινο κόστος του πολέμου, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Ατόμων με Αναπηρία. Η ActionAid, σε συνεργασία με τοπικούς οργανισμούς, έχει αναλάβει δράση, δημιουργώντας επιτροπές προστασίας σε περιοχές της πρώτης γραμμής, όπως η πόλη Τσερνίχιφ, το Σούμι και το Χάρκοβο. Αυτές οι επιτροπές, που συχνά διοικούνται από ανθρώπους με αναπηρία, παρέχουν ασφαλείς χώρους, υποστηρικτικές υπηρεσίες και υπεράσπιση των μοναδικών αναγκών τους κατά τη διάρκεια του πολέμου.

«Οι τελευταίες χίλιες μέρες ήταν οδυνηρές, ειδικά για ανθρώπους με αναπηρίες, που αντιμετωπίζουν εμπόδια ακόμα και σε κανονικές συνθήκες. Η δουλειά μας αφορά την ανασυγκρότηση των δομών υποστήριξης που κατέστρεψε ο πόλεμος, αλλά η αληθινή προστασία θα έρθει μόνο με το τέλος της σύγκρουσης» λέει η Ναταλία Ρούντικα, Υπεύθυνη Προστασίας στην έκτακτη ανθρωπιστική παρέμβαση της ActionAid στην Ουκρανία.

Όσο για την πραγματικότητα που βιώνουν οι ανάπηροι της Ουκρανίας; Οι φωτογραφίες της Κοτσέτοβα αλλά και τα όσα δηλώνουν οι ίδιοι περιγράψουν με τα πιο αδρά χρώματα το πώς ο πόλεμος στερεί στη ζωή ακόμα και την πιο απλή χαρά, ακόμα και την ελάχιστη θαλπωρή.

Η λεζάντα της φωτό: Η ActionAid εφαρμόζει πιλοτικά την «πρωτοβουλία της επιτροπής προστασίας» με διαφορετικές ομάδες ευάλωτων ατόμων , συμπεριλαμβανομένων αναπήρων, γυναικών και LGTBQ+. Η ΑΑ τους υποστήριξε να αντιμετωπίσουν κρίσιμες ανάγκες, όπως π.χ. να αποκαταστήσουν κατεστραμμένους χώρους για να μπορούν να υλοποιήσουν δράσεις ευεξίας, προγράμματα ψυχικής υγείας, ή εργαστήρια πρώτων βοηθειών και ασφάλειας.

Λεζάντες των φωτογραφιών του άρθρου: «Νιώθω πλέον (τους βομβαρδισμούς) με το σώμα μου. Πώς τρέμει. Σήμερα κοιμόμουν, και για κάποιο λόγο έτρεμαν τα πόδια μου. Πήρε πολύ καιρό να το αντιληφθώ, στην αρχή νόμιζα ότι ήταν κάτι με νεύρα, για τρεις μήνες αναρωτιόμουν τι ήταν» ομολογεί η Σβετλάνα, μέλος της Ουκρανικής Εταιρείας Κωφών και η μοναδική κωφή στην οικογένειά της. «Βασίζομαι στα μάτια μου», λέει. «Αν δω τους άλλους να τρέχουν, τότε τρέχω και εγώ.Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, αν δω ανθρώπους να περπατούν, τότε θα πάω και εγώ στη δουλειά».

Το πρόβλημα με την όρασή της έκανε πολύ πιο δύσκολη την καθημερινότητα της Ιρίνα, που ζει στο Χάρκοβο. «Υπάρχουν συνάνθρωποί μου εδώ που είναι τυφλοί και μένουν μόνοι τους. Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο είναι για αυτούς όταν γίνεται μια έκρηξη και δεν μπορούν να δουν καν τις φλόγες και προς τα πού να κατευθυνθούν», τονίζει η ίδια.

Πηγή:kathimerini.gr/k/k-magazine

Κινητοποίηση για τα δικαιώματα των ΑμεΑ στο κέντρο της Αθήνας