Επτά ιστορίες του κυρίου Κ.

Φιλοπατρία, το μίσος για τις πατρίδες

Ο κύριος Κ. δεν είχε ανάγκη να ζει σε μία συγκεκριμένη χώρα. «Μπορώ οπουδήποτε να πεινάσω» έλεγε. Μια μέρα όμως, πέρασε από μια πόλη κατακτημένη από τον εχθρό της. Εκεί, τον σταμάτησε ένας αξιωματικός του εχθρού και τον ανάγκασε να κατέβει από το πεζοδρόμιο. Ο κύριος Κ. κατέβηκε, και τότε συνειδητοποίησε πως είχε οργιστεί με τον άνθρωπο εκείνο, και μάλιστα όχι μόνο με τον άνθρωπο, αλλά κυρίως με τη χώρα του ανθρώπου, τόσο πολύ, που ευχήθηκε την εξαφάνισή της από προσώπου γης. «Μα πως έγινα διαμιάς εθνικιστής;» αναρωτήθηκε ο κύριος Κ. «Φταίει ο εθνικιστής που βρέθηκε μπροστά μου. Να γιατί πρέπει να εκλείψει η ανοησία: γιατί κάνει ανόητο όποιον βρεθεί μπροστά της».

Η πείνα

Απ’αφορμή μια ερώτηση περί πατρίδας ο κύριος Κ. Είχε απαντήσει: «Μπορώ να πεινάσω οπουδήποτε». Τον ρώτησε τότε ένας λεπτολόγος ακροατής, από που κι ως που έλεγε πως πεινάει, ενώ στην πραγματικότητα είχε φαγητό. Και ο κύριος Κ. Δικαιολογήθηκε: «Εννοούσα ότι, αν θέλω να ζήσω, μπορώ να ζήσω οπουδήποτε βασιλεύει η πείνα. Δέχομαι πως η διαφορά είναι μεγάλη – άλλο να πεινάω, κι άλλο να ζω εκεί που βασιλεύει η πείνα. Μπορώ ωστόσο να επικαλεστώ και την εξής δικαιολογία: για μένα η ζωή εκεί όπου βασιλεύει η πείνα, είναι μεγάλο κακό, αν κι όχι ίδιο με την πείνα. Για τους άλλους βέβαια δε θα’χε σημασία αν πεινούσα. Σημασία έχει όμως το ότι δε θέλω να βασιλεύει πουθενά η πείνα».

Η συνάντηση

Ένας άνθρωπος, που είχε πολύ καιρό να δει τον κύριο Κ., τον χαιρέτησε λέγοντας: « Δεν αλλάξατε καθόλου». « Ωχ!» έκανε ο κύριος Κ. κι έχασε το χρώμα του.

Όταν ο κύριος Κ. αγαπούσε έναν άνθρωπο

«Τι κάνετε όταν αγαπάτε έναν άνθρωπο;» ρώτησαν τον κύριο Κ. «Του φτιάχνω ένα σκίτσο» είπε ο κύριος Κ. «και φροντίζω να του μοιάζει». «Ποιο; Το σκίτσο:» «Όχι, ο άνθρωπος» είπε ο κύριος Κ.

Δύο πόλεις

Ο κύριος Κ. προτιμούσε την πόλη Β από την πόλη Α. «Στην πόλη Α» έλεγε, « είμαι αγαπητός, όμως στην πόλη Β μου φέρονται φιλικά. Στην πόλη Α ήθελαν να μου φανούν χρήσιμοι, όμως στην πόλη Β με χρειάζονται. Στην πόλη Α μου έκαναν τραπέζια, όμως στην πόλη Β με έβαζαν στην κουζίνα».

Η ιχνογραφία της ανιψιάς του

Ο κύριος Κ. περιεργαζόταν ένα σκίτσο της μικρής ανιψιάς του. Έδειχνε μία κότα που πετούσε πάνω από την αυλή. «Και δε μου λες, γιατί έχει τρία πόδια η κότα σου;» ρώτησε ο κύριος Κ. « Αφού οι κότες δεν πετάνε» είπε η μικρή ζωγράφος, «της έβαλα και τρίτο πόδι για να πηδάει ψηλότερα». «Είμαι ευτυχής που ρώτησα» είπε ο κύριος Κ.

Η πλημμυρίδα

Ο κύριος Κ. διέσχιζε μία κοιλάδα, όταν άξαφνα πρόσεξε πως πατούσε σε νερά. Και τότε κατάλαβε πως βρισκόταν σε ένα θαλάσσιο βραχίονα, και πως πλησίαζε η ώρα της πλημμυρίδας. Σταμάτησε λοιπόν, κοιτάζοντας γύρω του μήπως δει καμία βάρκα κι όσο κράτησε η ελπίδα για την βάρκα, δεν έκανε βήμα. Και καθώς βάρκα δε φαινόταν πουθενά, εγκατέλειψε την πρώτη ελπίδα, κι άρχισε να ελπίζει πως το νερό δε θ’ ανέβαινε άλλο. Μα όταν το νερό έφτασε ως το σαγόνι, εγκατέλειψε και αυτή την ελπίδα και κολύμπησε. Είχε καταλάβει επιτέλους πως αυτός ήταν η βάρκα.

Οι μικρές αυτές ιστορίες αυτές είναι του Γερμανού θεατρικού συγγραφέα, σκηνοθέτη και λογοτέχνη Μπέρτολτ Μπρέχτ ( 1898 – 1956), παρμένες από το βιβλίο του «Ιστορίες του κ.Κόυνερ», που άρχισε να το γράφει το 1935 και το τέλειωσε στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Μας τις έστειλε ο Τρύφων Μπεκετιάδης.