Βλέπω μια ολομέτωπη παραπολιτική επίθεση στην κυβέρνηση, ένθεν και ένθεν. 

Από τη μια η Ευρώπη, ως καραντίνα μη επέκτασης της "πανούκλας, αλλά και ως αυστηρή εφαρμογή της προκρούστειας κλίνης της, μετά το μαρτύριο της σταγόνας και την ασφυξία, αρχίζει να υιοθετεί πλέον και παραπολιτικές λογικές αποδόμησης των κυβερνητικών στελεχών. Οι προτάσεις της κυβέρνησης διαρρέονται ως κωλόχαρτα γραμμένα στο πόδι, ο Έλληνας διαπραγματευτής λοιδωρείται ως "ταξιτζής", ο Λαφαζάνης ως έτοιμος να καταλάβει τα χειμερινά ανάκτορα.

Έχουμε χάσει το μπούσουλα μ'αυτές τις παγκόσμιες μέρες και αρχίζουμε να μπουχτίζουμε, όταν μάλιστα δεν συμβαίνει και κάτι που να κάνει τη διαφορά. Γι'αυτό έχει αρχίσει, εύκολα είναι η αλήθεια,να μας βγαίνει η διάθεση για κατάργηση όλων των παγκόσμιων ημερών.

Η ομορφιά όταν είσαι νέος είναι αυτονόητη. Πάντα όμως εξυψώνει αυτόν που του χαρίζεται και εξορίζει τον άλλον που του αντιστέκεται. Αν μάλιστα αδιαφορεί με την μυτούλα της υψωμένη, τότε είναι σαν ποινή θανάτου γι'αυτόν που τη θέλει όσο τίποτα στον κόσμο. Ο νέος λοιπόν που είναι ωραίος έχει τον κόσμο στα πόδια του.

Την Θέμις Μπαζάκα πολλοί την μάθαμε πριν καμιά τριανταριά χρόνια όταν πρωταγωνίστησε στα "Πέτρινα χρόνια" του Παντελή Βούλγαρη.

Την Μαρία Πρωτόπαππα πρόσφατα με τον μονόλογό της

στο Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.

Η πρώτη γεννήθηκε στη

Θεσσαλονίκη το '58, ξημερώματα Σαββάτου,

τις Απόκριες.

Για να πάρετε μια ιδέα όψεων της ζωής στη Ρωσία του Πούτιν, ιδέα που δεν μασάει και δεν κρύβει λόγια, αλλά ούτε μας κάνει και κήρυγμα, μια μέρα που η διάθεσή σας θα είναι χάι και θα έχετε όρεξη να την πειράξετε για τα μάτια μιας αλήθειας, να πάτε να δείτε την εξαιρετική ταινία του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ "ΛΕΒΙΑΘΑΝ" (2014). Η ταινία μας ανοίγει ένα παράθυρο με καλή θέα, για να δούμε λίγο πιο καθαρά και πιο βαθιά τις σχέσεις κάποιων Ρώσων σε μια επαρχία του βορά και τους τρόπους που επιλύουν τις διαφορές τους στις μέρες μας.