Σχόλια - Αναλύσεις (503)
Ο καπιταλισμός καίει την Ελλάδα, ο καπιταλισμός καίει τον Κόσμο
Επιλέγων ή Συντάκτης Γιώργος Μεριζιώτης
Ενημέρωση: Το κείμενο δημοσιεύτηκε 6/8/2021 την ώρα της καταστροφικής πυρκαγιάς στην Εύβοια και επικαιροποιήθηκε με μερικά στοιχεία από το 2022. Δεν αναφέρεται στις φετινές ( του 2023) δασικές πυρκαγιές στην Ελλάδα και παγκόσμια.
Οι δασικές πυρκαγιές το 2021
Εκατοντάδες δασικές πυρκαγιές ξέσπασαν το καλοκαίρι του 2021 στην Ελλάδα, οι περισσότερες από τις οποίες τον Αύγουστο εν μέσω πρωτοφανούς καύσωνα. Από τις πυρκαγιές κάηκαν συνολικά 1.301.239 στρέμματα…. Περισσότερα δες στην σημείωση (α).
Η βαρβαρότητα παρούσα: «Μην τους δείχνεις, κάψτους»
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Αντιγόνη Πάντα -Χαρβά. Δεν ξέρω αν κοιμάστε ήσυχοι πλέον τα βράδια. Εγώ όχι. Γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα το επόμενο πρωί που θα βγω έξω από το σπίτι μου κάποιος να με γρονθοκοπήσει επειδή του έκανα μία παρατήρηση ή να μάθω ότι ο μαύρος φίλος μου που έχει το μίνι μάρκετ απέναντι από το σπίτι μου βρέθηκε νεκρός επειδή κάποιου φασίστα “έτσι του την έδωσε”.
Ο Απόστολος που εγκλώβισε πρόσφυγες στοιβαγμένους σαν σαρδέλες, «25 κομμάτια», όπως τους χαρακτήρισε, στο κλειστό τρέιλερ του οχήματός του και ξέσπασε σε ένα ρατσιστικό παραλήρημα βίας παρακινώντας και άλλους σε ρατσιστικό πογκρόμ είναι απλώς ένα από τα περιστατικά που είδαν το φως της δημοσιότητας.
Η ανατολή μιας νέας κοινωνικής συνείδησης εν έτει 2023, του Nicolas Sevastakis, στο fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Με μια έννοια, αυτό το καλοκαίρι έγινε ορατή μια παράλληλη κοινωνία ενδιαφέροντος για την ανακούφιση του δημόσιου χώρου από την κερδοσκοπική υπερεπέκταση.
Αυτή η παράλληλη κοινωνία δεν ενοποιείται σε μια πολιτική ή κοσμοθεωρητική σύλληψη για το τι δέον γενέσθαι συνολικά. Βλέπω και διαβάζω ανήσυχους φιλελεύθερους, ''συμβατικούς'' μετριοπαθείς, ανθρώπους της Αριστεράς ή και πιο ριζοσπάστες που εντάσσουν όλα τα επιμέρους ζητήματα σε μια δική τους οπτική για τα Κοινά.
Υπάρχει άραγε κανείς που θεωρεί ότι δεν θα ξαναγίνει άλλη δολοφονία φιλάθλου σ'αυτήν την χώρα;
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Μόνο φόβο, που όλο και μεγαλώνει, προκαλούν εδώ και πολλά χρόνια, τα επεισόδια μεταξύ των οπαδών των ποδοσφαιρικών κατά κύριο λόγο ομάδων. Και όσοι είναι ψυλλιασμένοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τέτοια φαινόμενα βίας διαχέουν μέρα με την μέρα τη βίαιη συμπεριφορά στην κοινωνία. Με άλλα λόγια αυτές οι άγριες συμπλοκές των εγκληματικών συμμοριών, μέσα και έξω από τα γήπεδα, είναι ένα άκρως επικίνδυνο φαινόμενο. Κι αυτό διότι όλο και πληθαίνουν εκείνοι οι πολίτες που θεωρούν ότι η απώλεια γίνεται συνήθεια σε μια κοινωνία που η ωμή βία δεν προκαλεί πια αποστροφή, αλλά συχνά εξισώνεται με τη μάχη ανάμεσα στις ομάδες. Έχει γίνει επίσης αποδεκτό η χρήση μαχαιριών σ'αυτές τις συμπλοκές και όποιον πάρει ο χάρος. Ίσως μάλιστα δεν είναι μακρυά εκείνη η μέρα που θα είναι συνηθισμένη η χρήση όπλων. Το δυστυχώς είναι ότι μετά από κάθε θάνατο ακούμε τα ίδια και τα ίδια από την πλευρά της κυβέρνησης, των ιδιοκτητών των ομάδων και των φιλάθλων, που απορώ αν υπάρχει έστω κι ένας πολίτης που πιστεύει πια ότι όλοι αυτοί έχουν διάθεση κάτι να αλλάξουν προς το καλύτερο και ασφαλέστερο στην επικράτεια του οπαδικού αθλητισμού.
Yorgos Kyriakopoulos. Συγκλονίστηκα διαβάζοντας σήμερα τα ξημερώματα την ιστορία του Ντέμπα. Ενός ασυνόδευτου παιδιού από το Μάλι, που από την Μόρια βρέθηκε 15 χρονών στο Λύκειο και σήμερα πιά στην Γαλλική Φιλολογία της Φιλοσοφικής Αθηνών. Από τον εφιάλτη στην κανονικότητα, χάρις στο τεράστιο πείσμα του, την ευφυία του και χάρις σε έναν αφοσιωμένο δάσκαλο ονόματι Κοσμά Δρακάτο. Μιά ιστορία σαν παραμύθι με happy end. Που είμαι σίγουρος ότι πλάϊ στην ανθρωπιά και την τύχη θα κρύβει και την συναισθηματική απομόνωση, την απανθρωπιά και την σκληράδα. Αλλά έτσι είναι τα παραμύθια, πάντα τελειώνουν με το "έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα".
«Αλλού το ταλέντο στο ποδόσφαιρο συνεπάγεται ευκαιρία! Ενώ εδώ…»
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
Σ.Δ Ένα θέμα που ενίοτε απασχολεί τους φιλάθλους, αν όντως είναι πιο συμφέρουσα οικονομικά η επιλογή, ιδιαιτέρως των μεγάλων ομάδων, να εντάσσουν στο δυναμικό τους άπειρους ξένους ποδοσφαιριστές από το να επενδύουν στα δικά τους φυτώρια. Υπάρχει φυσικά και το πιο σοβαρό θέμα πως η χώρα δεν αναδεικνύει πια Έλληνες ποδοσφαιριστές και πολλά ταλέντα χάνονται πριν τους δωθεί η ευκαιρία να λάμψουν. Αυτό όμως δεν φαίνεται να απασχολεί ούτε τους ιδιοκτήτες των ομάδων, ούτε τα ΜΜΕ, ούτε την πολιτεία ούτε τους φιλάθλους εκείνους που πάνω από όλα έχουν τις νίκες ακόμα και όταν το θέαμα είναι φτωχό. Με τόσα "ούτε" δεν είναι σχεδόν απίθανο να προκύψουν στο ορατό μέλλον ελληνικά αστέρια στο ποδόσφαιρο, αυτά που φτιάχνουν ισχυρότερους δεσμούς με τους φιλάθλους; Είναι ένα θέμα όμως γιατί από την εποχή του Γκάλη και μετά, στο μπάσκετ αναδεικνύονται πρωτοκλασάτοι Έλληνες μπασκετμπολίστες.
Αφέθηκε ελεύθερος ο πατέρας Αντώνιος σημαίνει ότι, α, τι καλά, αθωώθηκε;
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Η προσωπική μου φαντασίωση; Να αποδειχθεί αθώος ο πατήρ Αντώνιος για όλες τις κατηγορίες που του έχουν αποδοθεί. Κι αυτό διότι πολλές ήταν οι φιλανθρωπίες που έκανε για πολλά χρόνια. Πάντα θεωρούσα πως οι δράσεις, οι δικές του και της ομάδας του, με την Κιβωτό, ήταν μια ανιδιοτελής προσφορά από αυτές που σώζουν ευάλωτες ζωές δίνοντας έτσι την ευκαιρία να σωθούν και ψυχές, κάτι που όπως έχουμε τραγουδήσει είναι πολύ μεγάλο πράμα. Προέκυψαν όμως κατηγορίες/καταγγελίες. Ελπίζω ότι η δικαιοσύνη θα κάνει καλά και σωστά τη δουλειά της και θα είναι αμερόληπτη.
Οι επτά κανόνες του Νίκου Κοτζιά* που αφορούν στη συμβίωση, τις διεκδικήσεις, τους συμβιβασμούς και τις υποχωρήσεις στα ελληνοτουρκικά
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Τους γεωγραφικούς γείτονες κανείς δεν τους επιλέγει. Γι’ αυτό οφείλει να βρίσκει κανόνες συμβίωσης μαζί τους, όπως οι ακόλουθοι:
Κανόνας πρώτος, να διαθέτει μια χώρα, όπως είναι η Ελλάδα, υψηλή, μακρόχρονη στρατηγική αντιμετώπισης ενός γείτονα που συχνά προκαλεί, διεκδικεί εδάφη και θάλασσες. Να συνδυάζει με αυτή τη στρατηγική αξίες και συμφέροντα. Να στοχεύει στην ειρηνική συνύπαρξη και στη λύση, όταν και εφόσον είναι δυνατό των προβλημάτων, αλλά να είναι και σε θέση να αντιμετωπίσει με όλα τα μέσα κάθε πρόκληση.
Κι ας έφυγε για πάντα, κάπου εδώ γύρω μας θα απαγγέλλει ο Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος, ο μόνος ποιητής που γνώρισα στη ζωή μου
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Απεβίωσε την Πέμπτη 26.7, σε ηλικία 78 ετών, ο διακεκριμένος Έλληνας ποιητής και μεταφραστής, Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος μετά από μάχη με τον καρκίνο.
Σ.Δ. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος είναι ο μόνος ποιητής που γνώρισα στη ζωή μου. Μας σύστησε ο Ολια στην ταβέρνα του Οικονόμου στα Πετράλωνα, ένα από εκείνα τα διάφανα καλοκαίρια που απλά έκανε ζέστη. Και μετά συνέβη αυτό το "άντε τώρα να το εξηγήσεις". Για περίπου ένα χρόνο λοιπόν, συναντηθήκαμε σε διάφορες εκδηλώσεις καμιά δεκαριά φορές (ήταν η εποχή που κυκλοφορούσα γιατί παραμιλούσα). Στην αρχή απλά χαιρετιόμασταν, μετά χαμογελούσαμε με αυτό το παιχνίδι της τύχης. Κάποια στιγμή μάλιστα ομολογήσαμε ότι και οι δυο αναρωτηθήκαμε αν κάτι θέλει να μας πει αυτή η αδέσποτη. Τις τελευταίες φορές ανταλλάξαμε και κάποιες κουβέντες παραπάνω, όλες στο πόδι. Θυμάμαι πως πάντα χαιρόμουνα που τον συναντούσα και ένας λόγος ήταν που ένιωθα μια μεταξένια επιθυμία. Μου έβγαινε να βουτήξω γλυκά μέσα του σαν σε μια θάλασσα μικρή, από εκείνες τις λουλακί, που όμως δίχως να έχουν κάτι το ξεχωριστό και δίχως να το επιδιώκουν σε ξελογιάζουν με την αίσθηση του απέραντου που σου μεταδίδουν.
Το "Σύσσημον" για πολλούς μήνες το είχα δίπλα στο κρεββάτι μου, διαβάζοντας κάθε μέρα τα ποιήματά του, ποιήματα που με είχαν συνεπάρει πριν γνωρίσω την φιλική αύρα του και που εν αντιθέσει μ'αυτήν μου άφηναν πάντοτε ένα μυστήριο ακατανόητο, που ένιωθα ότι με ανέβαζε μέσα μου και ταυτόχρονα με άπλωνε στην τέχνη που υπονοεί ότι έχει και δεν έχει αλισβερίσια με τον παρόντα παρελθόντα και μέλλοντα κόσμο.
Έγραψε σήμερα Πέμπτη ο Φοίβος Δεληβοριάς.
Μόλις έφυγε από τη ζωή το "κοινό" μας "μυστικό". Ένας μείζων ποιητής που συναντήσαμε σε μια εποχή που απόφασή της ήταν να συμβιβαστεί με το έλασσον. Γι' αυτό ίσως και μαζί με τον ανείπωτο θαυμασμό για κείνον, νιώθαμε πάντα μια ενοχή όταν τον βλέπαμε: τον αφήναμε να προχωρήσει μόνος στα βαθειά που φοβηθήκαμε. Ο Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος έδωσε -πριν από ένα χρόνο- το τελευταίο του σημείωμα, το κλειδί για όποιον θέλει να προχωρήσει. Στη Lifo του παλιού του φίλου από την παρέα του "Εκηβόλου". Σήμερα σκέφτομαι πολλούς ανθρώπους που ορφανεύουν -και άλλους τόσους που διασώθηκαν εξ αιτίας της κιβωτού του. Εμένα η αγάπη του Δημήτρη Καράμπελα με πήρε από το χέρι και με πήγε στην περιοχή του-εκεί γνώρισα τη Ρίτα και όλους τους άλλους, εκεί γνωρίζω κάθε μέρα κι από έναν. Κουράγιο και δύναμη σε όλους, το ταξίδι του Νίκου "πλάι στην περιοχή 'κακό θεμέλιο' μέσα στο φαράγγι της γλώσσας" αναγνώρισε την καλά κρυμμένη μας ανάγκη-και μας έσωσε.
Ακολουθούν κάποια από τα άρθρα που είχα αναρτήσει στη Σταγόνα.
Φαιακικό θαλάσσιο ξύλο του Νίκου Α. Παναγιωτόπουλου, από το ΣΥΣΣΗΜΟΝ
Το τέλος του Σύσσημου, του Νίκου Παναγιωτόπουλου
Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος: «Δεν ξέρω γιατί έκανα ό,τι έκανα, που θα πει ήταν το ριζικό μου»
«Ότι το έργο γίνεται με σιωπή»: το «Σύσσημον» του Νίκου Α. Παναγιωτόπουλου του Μιχάλη Μαρκόπουλου στο Books' Jurnal στις 27.7.23
Η 2η φωτό αναρτήθηκε από την Julia Tsiakiris στο fb
Γιατί έφτιαχνες Μίλαν Κούντερα, εσύ ένας Τσέχος, ξέφωτα στην Ευρώπη και θάλασσες μέσα μας;
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Από όλα τα ποτά πιο πολύ μ'αρέσει το κρασί με παρέα. Να κάτι που είναι κοντά στα μυθιστορήματα και στα δοκίμια του Τσεχογάλλου Μίλαν Κούντερα (Μπρνο, 1929- Παρίσι, 11.7.2023). Αυτά που έλεγε για τους ήρωές του και ο τρόπος που εξιστορούσε τις περιπέτειές τους και τις πνευματικές τους αναζήτήσεις ( με απλά λόγια υψηλά νοήματα) μου προκαλούσαν μια ασυνήθιστη απόλαυση σε συνδυασμό με σκιρτήματα μεθυστικών σκέψεων, από αυτές που με οδηγούσαν στο να βλέπω με φρέσκο μάτι τον εαυτό μου στη ζωή. Με λίγα λόγια, ο Κούντερα είναι ένας από αυτούς τους καλλιτέχνες που πιστεύω ότι με σμίλεψαν ως προς το να νιώθω ενίοτε με ένταση την ομορφιά της περιπέτειας στον κόσμο μέσα από τη θάλασσα της σχέσης της μέσα ελευθερίας ακόμα και όταν το έξω το αποτρέπει. Ναι, αυτή που κάθε φορά σε αφήνει ρέστο όταν επιτέλους φτάνεις στην Ιθάκη σου, πλούσιος όμως από το πλήθος των ερωτήσεων στις αποσκευές σου.