κι η αθέατη πλευρά της σελήνης

οι πράξεις της ζωής μου

αφροί κυμάτων

που σβήνουν στ’ακρογιάλι

ΑΤΙΤΛΟ

Σ’αυτά που κύλησαν

κρυφά κι αμίλητα

σ’αυτά που θράφηκαν

με την φωτιά

ώρες, νύχτες, μέρες , ζωές

στα χνάρια του αίματος

που δεν γίνατε τίποτα.

Υποκλίνομαι. 

ΟΠΤΑΣΙΕΣ

μέσα σ’ένα δωμάτιο σκοτεινό

βουλιάζω

σαν μέσα σ’ένα καράβι

τα παράθυρα κλεισμένα ερμητικά

και μια αχτίνα φως

που μπαίνει από τις χαραμάδες

μόλις που προλαβαίνει να φωτίσει

κάτι σχήματα παράξενα, μακρινά

ίσως μόνο λίγη σκόνη

που αιωρείται πιο ψηλά

καθισμένη σε μία προκυμαία

μ’αποχαιρετά

μια βιαστική απόδραση ξανά

με τα πλήθη να περνάνε

πολύχρωμα και λυπημένα

σαν Κυριακάτικη βραδυά

και σαν εγώ να σου μιλώ

ή σαν ν’ακούω την φωνή σου

να μου λέει

πως συναντιούνται οι άνθρωποι

και παραμένουν ξένοι

μέσα σε πλάνες και οπτασίες

σφιχταγκαλιασμένοι

τα χωριστά οράματά μας

χαμένα μέσα σ’ένα θαμπωμένο

Καλοκαίρι

με τα οστά ανάγλυφα στο φως

αυτό το θλιβερό τραγούδι

που τελειώνει;

Να μένεις πάντα δυνατός

στην μοναξιά και στην αλήθεια

ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ

Όλα είναι στη σειρά τοποθετημένα

ή εκτεθειμένα

και μπορείς να διαλέξεις

μέσα από ξεθωριασμένα σχήματα

εκείνο που κυλάει

πάνω σε δρόμους πληγές.

Τώρα μπορείς να ξεκινήσεις

από κείνο το μισερό σημείο

από κείνο το ύστατο σημείο

και να φτάσεις μέχρι εδώ

 ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ

Έτσι φτάσαμε εδώ

χωρίς γαλήνη, αδιάφορα

ανάμεσα στα μεγάλα δέντρα

η μέρα που σβήνει

αφήνοντας μια πύρινη απόχρωση

Μας κυνηγάνε οι πεθαμένοι

που δεν τους θάψαμε

τα τραγούδια που κόπηκαν

στη μέση

ο εαυτός μας

θύμα της ανύποπτης σφαγής

Έτσι λοιπόν τελειώσαμε

χωρίς όνειρα, υποταγμένοι

ΕΡΗΜΟΣ

κλείσε τα μάτια και προχώρησε

καίνε τα βλέφαρα και τσούζουνε

σαν από άμμο σε μέρες με αέρα

καυτό στην ακροθαλασσιά

μια ψάθινη καλύβα και μιά φοινικιά

ψυχή που κατατρώγεσαι πάνω στην

πέτρα απ' το λιοπύρι όλη μέρα

βίαια αποσυγκολημένη και σπαρακτικά

από ό, τι ποθητό

ό, τι ωραίο μακρινό

Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες

το πλεούμενό μου θα περάσω

από δίπλα σας ξυστά

όλα μαχόμενα

όλα χαμένα τελειωτικά

χαραγμένα σ' ένα μαύρο

γρανιτένιο βράχο

με συντρίβουν

Τα 6 ποιήματα τα επέλεξαν μισά μισά οι Λάκης Ιγνατιάδης και Οδυσσέας Κουντουπίδης και είναι αυτά που σε μια πρώτη ανάγνωση τους άρεσαν πιο πολύ. 

Η Παναγιώτα Αξιώτου ( Αίγινα, 1952) είναι πτυχιούχος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Πειραιά, Τμήμα Οικονομικών και του Πάντειου Πανεπιστημίου,  Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού. Έχει παρακολουθήσει διάφορα Θεατρικά Εργαστήρια. Έχει εργαστεί στη Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδος και παράλληλα ασχολήθηκε με το Θέατρο ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτης. 

Τα 6 ποιήματα είναι από την συλλογή  ΆΛΗ (= περιπλάνηση και μεταφορικά παραφροσύνη) εκδόσεις ΣΜΙΛΗ (2018). Τα ποιήματα αυτά τα έγραψε από το 1975 μέχρι το 1986, στον Πειραιά, στην Αίγινα στην Καλλιθέα, στην Ξάνθη και σε διάφορες άλλες πόλεις. Πόλεις στις οποίες έχει ζήσει, όπως και στη Δραπετσώνα, εκεί που την γνωρίσαμε και την συναναστραφήκαμε. 

Η φωτό που υπάρχει στο άρθρο αυτό είναι το εξώφυλλο του βιβλίου και την τράβηξε/έφτιαξε η Μαίρη Μυρωνίδου.