Ήταν μια περίοδος, τότε που μόλις είχε βγει από το αυγό της εφηβείας και που έπαιρνε μέρος στις μαζώξεις όπου αρχιερείς της βραδιάς ήταν οι γκραντ εργένηδες και βασιλιάδες του καφενείου Γκάτσος και Χατζιδάκις. Μιλώντας χρόνια αργότερα γι'αυτές τις συναντήσεις, απότισε φόρο τιμής στους αρχιερείς, για το πόσο όξυναν τη συνείδησή του και τις ευαισθησίες του. Εξήγησε δε πως όταν απομακρύνθηκε κάποια στιγμή απ'αυτόν τον κύκλο το έκανε διότι ήταν στο τσακ να γίνει Γκατσικός.

Θα ήθελα να πω κι άλλα για τον Κηλαηδόνη, αλλά έτυχε να διαβάσω το σημείωμα που έγραψε ο Σαββόπουλος και νομίζω ότι τα είπε καλύτερα απ'ότι θα τα έλεγα εγώ όσο και αν προσπαθούσα. Κλείνω, λέγοντας, σ'ευχαριστώ Λουκιανέ για τις μικρές χαρές που μας χάρισες.   

Νωχελής, γοητευτικός, ανάλαφρος με μια μικρή δόση μελαγχολίας, όση χρειάζονταν για να βαθύνει μέσα μας.
Είχε την αγνότητα αλλά και την αριστοκρατικότητα να τραγουδήσει μόνο για πράγματα που τον συγκινούσαν βαθιά: 
τα σινεμά του, τις κατασκηνώσεις, τους φίλους του, τα πάρτυ τους, τα τεύχη του Μικρού Ήρωα, τη Βουλιαγμένη, την Φωκίωνος Νέγρη.
Τραγούδησε με τόση αγάπη για όλα αυτά που τα ΄κανε αθάνατα γιατί απ΄την αρχή τα είδε έτσι. Σαν καθρεφτίσματα του παραδείσου. 
Στην πρώτη πρώτη εκπομπή του ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, τον περίμενα να μαγνητοσκοπήσουμε το φινάλε αλλά τράκαρε και δεν ήρθε. 
Του ευχηθήκαμε τότε από τηλεοράσεως "περαστικά Λουκιανέ".
Τώρα πια θα μας εύχεται εκείνος "περαστικά" απ΄τις κατασκηνώσεις του ουρανού.

Διονύσης Σαββόπουλος

Βιογραφικά

Για δέκα χρόνια έγραφε αποκλειστικά τη μουσική για το «Ελεύθερο Θέατρο» («Ελεύθερη Σκηνή»), με επιλεγμένα κομμάτια να περιλαμβάνονται στο άλμπουμ «Πάμε μαέστρο». Ηταν βασικός συνθέτης των παραστάσεων του «Θεσσαλικού Θεάτρου» της πρώτης περιόδου.

Εχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με το Λαϊκό Θέατρο του Λ. Τριβιζά, με την παιδική σκηνή της Ξένιας Καλογεροπούλου αλλά και το θέατρο Μεταξουργείο που δημιούργησε με την Αννα Βαγενα.

Ο Λουκιανός σύζυγος, πατέρας και παππούς...

Σαράντα πέντε χρόνια κοινής ζωής μοιράστηκαν ο Λουκιανός Κηλαηδόνης και η Αννα Βαγενά, με την οποία έχουν δύο κόρες, τη Γιασεμή, που είναι ηθοποιός και τη Μαρία που ενώ ακολούθησε το επάγγελμα της κοινωνικής λειτουργού, στράφηκε τελικά στο τραγούδι. Πέρυσι έγινε και παππούς.

Ηταν αρχές του ΄70 όταν γνωρίστηκαν, νεαροί τότε καλλιτέχνες. Η Βαγενά μόλις είχε ολοκληρώσει την ταινία "Το προξενιό της Αννας" ενώ εκείνος έκανε την "Κόκκινη κλωστή". Μαζί πήγαν στη Θεσσαλονίκη στο κινηματογραφικό φεστιβάλ, όπου η Βαγενά πήρε και το πρώτο βραβείο. Βήμα βήμα συνέχισαν την κοινή τους ζωή, προχωρώντας παράλληλα εκείνος στα μουσικά κι εκείνη στα θεατρικά.

Από το 1999 που έφτιαξαν τον χώρο στο Μεταξουργείο ο Λουκιανός Κηλαηδόνης και η Αννα Βαγενά είχα εγκτατασταθεί εκεί, στο πεζόδρομο της οδού Ακαδήμου: Εκεί ήταν το θέατρό της, εκεί και το σπίτι τους. Ενας χώρος για καφέ κι ένας μεγαλύτερος για εστιατόριο είχε μετατρέψει τον πέτρινο χώρο σε σημείο αναφοράς για την οικογένεια, τους φίλους, τους πελάτες, τους θεατές....  

Διοργάνωσε το ιστορικό πάρτι στη Βουλιαγμένη 

Ιδιαίτερη μνεία απαιτεί η πρώτη μεγάλης κλίμακας συναυλία του, το περίφημο Πάρτυ στη Βουλιαγμένη, που έγινε στις 25 Ιουλίου του 1983 και που συγκέντρωσε πάνω από 70.000 άτομα (άλλες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό στις 100.000).

Στο πάρτυ αυτό εμφανίστηκαν διαδοχικά οι Διονύσης Σαββόπουλος, Μαργαρίτα Ζορμπαλά, Βαγγέλης Γερμανός, Γιώργος Νταλάρας, Αφροδίτη Μάνου και Μαντώ, αποβιβαζόμενοι με ταχύπλοα στην πλωτή εξέδρα. 

Εδώ  αν πατήσετε θα σας εμφανιστεί ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στον Κηλαηδόνη που του έκανε ο Αντώνης Μποσκοΐτης.

Τραγούδια που δεν σκεφτήκαμε για να τα θυμηθούμε. 

Ο ύμνος των μαύρων σκυλιών  (1986)

Μια μέρα μιας Μαίρης (1982) με την Αφροδίτη Μάνου

Τα θερινά σινεμά (1978) με Βίκυ Μοσχολιού 

Αχ Ρίτα  (1979)

Θα κάτσω σπίτι (1986)

Αρχίζει το ματς (1979)