Και το κλειδί αυτό, όταν με το καλό ετοιμαστεί, το καταλαβαίνεις αμέσως γιατί λάμπει μόνο για σένα. Και μοσχομυρίζει έναν παράδεισο που δεν υπάρχει πια.Το κλειδί αυτό σου ανοίγει πόρτες και πύλες που πριν το φτιάξεις δεν υπήρχαν. Πόρτες που σε οδηγούν σαν την Αλίκη, στην δική σου χώρα των θαυμάτων. Ένα τέτοιο κλειδί στη ζωή μου στάθηκε η φράση

"'Οταν παίζω πινκ πονκ με τον εαυτό μου,

και βάζω τα δυνατά μου όσο με κανέναν άλλον,

τότε γίνομαι μάνα που με ξαναγεννάω πιο τρυφερά ανήσυχο".

Όμως σχεδόν όλοι περνάμε από τη ζωή τρέχοντας με την ψυχή στο στόμα ή παλεύοντας να πριονίσουμε ότι ψυχικά μας διαχωρίζει από τον μέσο όρο. Ίσως γι'αυτό το κλειδί μας μένει ένα όνειρο απατηλό. Το σύνηθες είναι να γινόμαστε ένα κομμάτι του παζλ του περιβάλλοντός μας, που ξεκινάει από τη στιγμή που οι υπεραστικές φωνές που ακούμε μικροί σιγά σιγά σιγούν.

Κάτι όμως μέσα μας, σε κάποιες φάσεις που κάνουμε γκελ με τα έξω μας, μας πιέζει αφόρητα να βρουμε οπωσδήποτε ένα κλειδί. Αν και ανήμποροι να το φτιάξουμε δεν το βάζουμε κάτω. Αρχίζουμε να σκάβουμε όπου βρούμε και καμιά φορά στεκόμαστε τυχεροί. Βρίσκουμε το κλειδί που θέλουμε πολύ κι αυτό σαν πασπαρτού μας ανοίγει ντουλαπάκια, συρτάρια και άμα λάχει και χρηματοκιβώτια που κρύβουν όχι λεφτά ή μετοχές, όχι χρυσό ή διαμάντια. Βρίσκουμε το κλειδί, δώρο κάποιων συνανθρώπων μας που μπόρεσαν να φτιάξουν το δικό τους και μετά το χάρισαν στην οικουμένη.

Τις τελευταίες μέρες θυμήθηκα δίχως να το σκεφτώ, μια φράση/στίχο του Ανδρέα Εμπειρίκου. Όπως τότε που την είχα πρωτοδιαβάσει, έτσι και τώρα, την ερωτεύτηκα ξανά. Ο Εμπειρίκος λοιπόν, κάποτε όταν ζούσε και δεν ζούσε, είχε πει:

“Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες.

Όταν τ'ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει.

Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ.”

Και καπάκι, ίσως γιατί η λέξη κωλοτούμπα έχει αναπάντεχο σουξέ τις τελευταίες εβδομάδες, το αντίπαλο δέος της όπως το διατύπωσε ο Κωνσταντίνος Π. Καβάφης που ταξίδεψε στο 210 π.Χ  για να μας πει

Κι απ΄'την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατείαν

.....................................βγήκαμε εμείς

ελληνικός καινούργιος κόσμος μέγας

.................................................................

με τες εκτεταμένες επικράτειες ,

με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών.