Το έργο αυτό γράφτηκε κατόπιν παραγγελίας της ρωσίδας μπαλαρίνας Ίντα Ρουμπινστάιν και παίχτηκε για πρώτη φορά στις 22 Νοεμβρίου στην Όπερα των Παρισίων σε χορογραφία του Αλεξάντρ Μπενουά. Δύο από τα καλύτερα έργα του Ραβέλ θεωρούνται τα "Δάφνις και Χλόη" και "Η μάνα μου η χήνα".
Ο Μωρίς Μπεζάρ ( Μασσαλία,1927 - Λωζάνη, 2007) ήταν Γάλλος χορευτής, χορογράφος, διευθυντής όπερας και ιδρυτής της σχολής
Μπεζάρ στη Λωζάνη. Υπήρξε φίλος του Μ.Θεοδωράκη και του Μ.Χατζιδάκι. Οι μουσικές τους τον ενέπνευσαν να δημιουργήσει τις χορογραφίες " Επτά ελληνικοί χοροί" και "Μάνος". Δημιούργησε πάνω από 250 παραστάσεις οι οποίες παρουσιάστηκαν στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου. Εμβληματικό του έργο θεωρείται η "Ιεροτελεστία της Άνοιξης" του Στραβίνσκι που πρωτοπαρουσάστηκε το 1959 στο βασιλικό θέατρο De la Monnaie στις Βρυξέλλες.
Η Μάγια Πλισέτσκαγια (Μόσχα, 1925 - Μόναχο, 2015) θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες χορεύτριες όλων των εποχών. Το 1934 μπήκε στη σχολή μπαλέτου των Μπολσόι. Το 1937 ο πατέρας της συνελήφθη και εκτελέστηκε, ενώ η μητέρα της στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ήταν η εποχή που η σταλινική τρομοκρατία είχε φτάσει στο απόγειό της. 
Την Μάγια ανέλαβε η θεία της Sulamith Messerer, χορεύτρια των Μπολσόι. Από το 1945 η Πλισέτσκαγια άρχισε να χορεύει όλους τους πρωταγωνιστικούς ρόλους των μεγάλων μπαλέτων. Η θεατρικότητα και η εντυπωσιακή της προσωπικότητα έκαναν κάθε ερμηνεία της μοναδική. Το 1959, ένα χρόνο μετά το γάμο της με τον συνθέτη Rodion Schendrin, της επετράπη να χορέψει για πρώτη φορά στο εξωτερικό. Αυτό έγινε όταν τα Μπολσόι εμφανίστηκαν στη Νέα Υόρκη. Στη συνέχεια η απόλυτη πρίμα μπαλαρίνα δουλέψε με τον Μπεζάρ και χόρευε μέχρι σχεδόν τα εβδομήντα της. "Ο θάνατος του κύκνου" ήταν μια από τις μεγάλες επιτυχίες της.
Στο 19:53 βίντεο που ακολουθεί η Πλισέτσκαγια χορεύει το "Μπολερό" του Μ.Ραβέλ σε χορογραφία του Μ.Μπεζάρ. Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1976 στο Théâtre Royal de la Monnaie των Βρυξελλών.

Ο συνθέτης Μωρίς Ραβέλ ( Σιμπούρ, Γαλλοϊσπανικά σύνορα, 1875 - Παρίσι, 1937) το 1928 έγραψε το "Μπολερό", το πιο γνωστό του έργο. Ο ίδιος το θεωρούσε ασήμαντο και κάποτε το χαρακτήρισε ως έργο για ορχήστρα χωρίς μουσική. Το μπολερό είναι το όνομα ενός ισπανικού χορού του 18 αιώνα.