Ιδού το στιχάκι που συνοψίζει την γνώμη αυτών των δύο: «...Φυλακισμένοι εκεί που εκτίουν την ποινή τους / παιδιά θητεύοντα την νύχτα στη σκοπιά / και κάτι άρρωστοι που ακούς μες στη φωνή τους / την ζωντανή τους την πλούσια μοναξιά. / Λοιπόν μπουντρούμι, νοσηλεία και στρατώνα / και δώσ’ του ανέκδοτα», απεφάνθη ο παππούς...."

Με άλλα λόγια κατά την άποψη αυτήν, τα εξαίσια ανέκδοτα που με τον λοξό τρόπο που παίζουν την κοινωνία και τους ανθρώπους προκαλούν το γέλιο μας, είναι έργα ανωνύμων που βρίσκονται σε φάση απομόνωσης. Μακρυά από την τρέχουσα ζωή, αλλά και από τους γύρω τους. Η κατάστασή τους λοιπόν, τους οδηγεί στο μπουντρούμι τους, με θέα στον κόσμο. Και από το όλον που είναι και τη ζωή που λαχταρούν, αντλεί η μοναξιά τους την πνοή να δώσει στον κόσμο γενναιόδωρα τα ρέστα της. Αρκετές φορές και χαιρέκακα.

Στην τρέχουσα ζωή και πέρα από τα ανέκδοτα, κάποιες συμπεριφορές, πράξεις, στάσεις κλπ, μας βγάζουν ένα γέλιο, άλλοτε πικρό, κι άλλοτε γλυκύτατο και μεταδοτικό. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που να διαφωνεί στο ότι το γέλιο μας κάνει καλό. Γι'αυτό βγάζω το καπέλο και στους τύπους που διαδίδουν ότι τους έκανε και γέλασαν. Έστω και ένας από αυτούς που θα ακούσουν/διαβάσουν το αστείο, το μαύρο χιούμορ, το ανέκδοτο, την πλάκα, το καλαμπούρι, το πείραγμα, το κωμικό, αν γελάσει/χαμογελάσει κι αυτός, τότε οι γεννήτορες και οι αναμεταδότες νιώθουν μια κρυφή χαρά. Είμαστε μαζί τους.

Γι'αυτό θα σας πούμε έξι. 

Από Athens Voice

«Λέγε, ρε μαλάκα, κάνα καλό μωρό έχει;… Η διπλανή;… Πάνε μίλα της, ρε μαλάκα… Πέστηνα να πάτε σπίτι σου για ταινία, τέτοια θέλουν τα γκομενάκια».

(Σαλονικός apparently, στο κινητό του, λεωφορείο Β5 Αλεξάνδρας - Αγία Παρασκευή, Κυριακή μεσημέρι).

«Την έκανα μια φορά, εκνευρίστηκα απίστευτα και τη σταμάτησα».

(Εννοεί την ανακύκλωση. Κυρία τύπου Φάνη-Πάλλη μιλάει σε φίλες της. Γκαλερί στο Παγκράτι, Τετάρτη βράδυ)

-Μα κυρία μου, σταματήστε λίγο, πρωί-πρωί…
-Άκου να σου πω, το λεωφορείο είναι για να μιλάμε και να διαμαρτυρόμαστε. Αν δεν σου αρέσει να πας με το αυτοκίνητο».

(Ηλικιωμένη γυναίκα που μιλάει ασταμάτητα, απαντάει σε συνεπιβάτιδα. Γραμμή 224 Καισαριανή- Ελ.Βενιζέλος)

Κοπέλα: Να προσέχεις το κορίτσι!
Αγόρι: Ποιο κορίτσι;

Κοπέλα: Το κορίτσι για του οποίου την ευτυχία είσαι υπεύθυνος!

(Διάλογος σε μεγάλη παρέα, σε tea party. Κυριακή στο Tintinnabulum, Κουκάκι)

«Είναι 15Αύγουστος και είμαι μόνη, μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι»

(Σε τοίχο. Περιφερειακός Λυκαβηττού, Δευτέρα πρωί).

Ενενήντα χρόνια μετά τον διαχωρισμό των Ελλήνων Ορθοδόξων σε Νεοημερολογίτες και Παλαιοημερολογίτες και τον κατακερματισμό που ακολούθησε στις τάξεις των Παλαιοημερολογιτών, δυο από τις κύριες τάσεις στον συγκεκριμένο χώρο, ενώθηκαν.

Από χθες, τα μέλη της εκκλησιαστικής κοινότητας των «Ενισταμένων» η οποία είχε ιδρυθεί από τον μακαριστό μητροπολίτη Φυλής και Ωρωπού Κυπριανό επέστρεψαν στις τάξεις της «Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος» υπό τον Αρχιεπίσκοπο κ. Καλλίνικο, απ’ όπου προέρχονταν, κλείνοντας έτσι μια από τις σοβαρότερες «πληγές» στον χώρο των Παλαιοημερολογιτών.

Από την ιστοσελίδα "ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ". Ζουν ανάμεσά μας! Τι ωραία, τι καλά, τραλαλά.

Τις προάλες καθόμουνα στα Βοτσαλάκια στην Καστέλλα. Κάποια στιγμή εμφανίζονται πεντέξι ελικόπτερα που πετούσαν αρκετά χαμηλά. Άρχισαν να κάνουν μεγάλους κύκλους και πολύ θόρυβο. Ένας μεσόκοπος τύπος με μαγιό, λίγο πιο εκεί από μένα που έπινε καφέ δίχως να καπνίζει, ρώτησε ( τη θάλασσα;το κράτος; εμάς;), τι στο διάλο κάνουνε και μας έχουν πάρει τ'αυτιά; Αθλητικό νέο αγόρι με ρούχα σινιέ που ρέμβαζε, πετάχτηκε σαν την πορδή και είπε: πρόβα κάνουν, πρόβα για την παρέλαση της εθνικής γιορτής. Μωρέ τι μας λές, του τη βγήκε η χοντρή βαμμένα χρυσοπόρφυρα μαλλιά με μαγιό κι αυτή, που λίγο πιο πέρα διάβαζε εφημερίδα. Είναι της ΜιΚιΟ "Αναζητώντας το Μαλαισιανό μπόινγκ777 στον Σαρωνικό και στον Ατλαντικό" και συνέχισε το διάβασμα της εφημερίδας της. Το ωραίο είναι πως εμάς ούτε γύρισε να μας κοιτάξει. Με τρόπο κοιτούσε προς τον ουρανό. Όταν κάποια στιγμή σηκώθηκε για να φύγει, περνώντας δίπλα από τον νέο, την άκουσα να του λέει ψιθυριστά, δίχως να τον κοιτάξει " ψεκασμένε, ε ψεκασμένε", λες και του έλεγε "χαμένε, έ χαμένε".

"Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε με τον φόβο και την καχυποψία απέναντι σε όσους προσέρχονται στο μέτωπο της δικής μας μάχης από άλλους χώρους, έχοντας στις αποσκευές τους ταλαντεύσεις, αυταπάτες, και ένα παρελθόν με το οποίο σωστά συγκρουστήκαμε......Η συνέπεια που διαφημίζει και αναπαράγει τον εαυτό της δεν ήταν ποτέ αρκετή για την Αριστερά και συχνά οδήγησε σε ήττες....συνέπεια που κρίνει και απορρίπτει τους άλλους, τους διαφορετικούς, τους χθεσινούς και ίσως και αυριανούς αντιπάλους με τα δικά της μέτρα". Αλέξης Τσίπρας, Γιάννενα, 21/3/14. Αφού η κεφαλή καλλιέργησε φόβους, καχυποψίες, και υπεροπτικές εσωστρέφειες, τώρα η κεφαλή πετάει το μπαλάκι σ'αυτούς που για χρόνια ακολούθησαν τη γραμμή. Εδώ γελάνε οι απ΄εξω, λέγοντας πως γελάνε βεβαίως, αλλά κατά βάθος δεν είναι για γέλια, για κλάμματα είναι ο τρόπος που γίνονται οι αλλαγές πλεύσης. 

Mια ξανθιά σε εργαστήριο βιολογίας... 
-Τι είναι αυτό;
-Μύκητας.
-Γιατί καλέ να μην κοιτάω?

Πια είμαι σίγουρος. Όλοι οι πρώην(;) Πασόκες που ζητούν πάλι την ψήφο του λαού πρέπει να έχουν πάει στο ίδιο διαφημιστικό γραφείο ή σε γραφεία μάρκετινγκ που είναι της ίδιας φιλοσοφίας. Αλλιώς δεν εξηγείται πως όλοι μα όλοι, αυτοί που για πολλά χρόνια πριν εκστομίζανε με στόμφο τα πράσινα λόγια τα μεγάλα και που από δίπλα παραδίπλα διορίζανε, αναθέτανε, μοιράζανε, χαρίζανε, τρώγανε και πουλάγανε φύκια για μεταξωτές κορδέλες και που την περνούσαν ζωή και κότα, τώρα το ΠΑΣΟΚ ούτε το ξέρουνε ούτε τους ξέρει. Όλοι λοιπόν, οι υποψήφιοι περιφερειάρχες, δήμαρχοι και σύμβουλοι οι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ (εδώ σ'εμάς Ζούπης, Σαλαλές και κάτι ψιλά), τώρα είναι βαμμένοι ανεξάρτητοι. Μπορεί και νάναι, δε λέω. Αλλά εγώ προσωπικά έβαλα τα γέλια όταν είδα τα νέας σοδειάς βιογραφικά τους. Σ'αυτά αναφέρουν όλες τις θέσεις που είχαν ελέω ΠΑΣΟΚ, αλλά αυτοί οι αχάριστοι κάνουν ότι δεν το γνωρίζουν τώρα, λες και ήταν τότε ανένταχτοι. Δεν είναι καθόλου απίθανο να γράψει αύριο η ιστορία πως τις δεκαετίες '80 και '90, στην Ελλάδα πλειοψηφούσαν οι ανένταχτοι της Αριστεράς, που μετά από χρόνια έγιναν ανεξάρτητοι. Σκέφτηκα ότι για να το απαρνούνται τόσο εύκολα και για κάτι ψηφουλάκια αυτό το κόμμα, μάλλον δεν το αγαπούσαν. Και σκέφτηκα επίσης ότι, δικαίωμά τους είναι να μην είναι ΠΑΣΟΚ πια, αλλά είναι δυνατόν να αποβάλλουν όλη εκείνη τη νοοτροπία και τον τρόπο που πολιτεύτηκαν οδηγώντας μας στο να πάμε κατά διαόλου; Και που'ναι το αστείο καλέ να γελάσουμε κι εμείς; Να, ότι πλάκα κάνω. Όλα αυτά δεν συμβαίνουν, απλά είναι της φαντασίας μου.