Η πληροφορία: ΔΥΟ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΡΟΥΣΑΛΗ ΣΤΟ ΑΝΑΤΡΕΠΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΙΑΣ.

Όπως λέει και η λέξη, το παραμύθι είναι δίπλα στο μύθο. Έτσι όπως το καταλαβαίνω εγώ, μιας και πιο πολύ απευθύνεται στα παιδιά, θα πρέπει ανώνυμοι δημιουργοί με τη βοήθεια των παιδιών τους, του σογιού τους, και των ομάδων τους, να μεταμόρφωναν σιγά σιγά μέσα στους αιώνες γύρω από τη φωτιά τους μεγάλους, περίπλοκους κι αφηρημένους μύθους των αρχαίων λαών ( Ινδών, Περσών, Αιγύπτιων, Μεσοποτάμιων, Εβραίων κι Ελλήνων) σε πιο απλούς. Ύστερα ήρθαν οι επώνυμοι και έγραψαν τα δικά τους παραμύθια, όπως ο Αίσωπος, οι αδελφοί Γκριμ, ο Άντερσεν, ο Περό κ.α.

Αν κάτι μου έχει μείνει από τα παραμύθια που διάβαζα μικρός είναι ότι παραμυθιαζόμουνα. Που πάει να πει, ότι έμπαινα στην φανταστική ιστορία τους και αφ'ενός περνούσε άνετα η ώρα και αφ'ετέρου έλεγα κι έκανα τα δικά μου. Απ'αυτόν τον κόσμο επέστρεφα στον πλανήτη Γη ώρες μετά που είχα τελειώσει το διάβασμα. Το άλλο που θυμάμαι είναι ότι μερικές φορές, χωρίς να καταλάβω πως κι από τι, μου "ξυπνούσαν" κάτι περίεργα συναισθήματα που ενώ με επηρέαζαν, συνήθως ευεργετικά, δε μπορούσα να τα μεταφέρω σε άλλους, ούτε να τα εννοήσω.

Κάποιοι ξεχωριστοί άνθρωποι έχουν εκφραστεί με τα καλύτερα λόγια για τα παραμύθια. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η απάντηση του Αϊνστάιν σε μια νεαρή μητέρα, μια γνωστή του, που τον ρώτησε τι θα μπορούσε να κάνει για να προετοιμάσει καλύτερα για τη ζωή και για το σχολείο το μικρό της γιο. Δυο φορές το ρώτησε και τις δυο ο Αϊνστάιν της απάντησε, να του λέτε παραμύθια. Την τρίτη φορά η νεαρή μητέρα, που φαίνεται ότι δεν είχε πειστεί από την απάντηση του Αϊνστάιν, του είπε "  Καλά Αλβέρτο εντάξει με τα παραμύθια, αλλά τι άλλο;". Κι ο Αϊνστάιν της απάντησε: " δεν χρειάζεται τίποτα άλλο, μόνο κι άλλα παραμύθια, πολλά παραμύθια." Ο Καζαντζάκης στην "Αναφορά στον Γκρέκο" ρωτάει σ'ένα σημείο: " Υπάρχει τίποτα αληθινότερο από την αλήθεια;" Κι απαντάει μόνος του: "Ναι, το παραμύθι!". Ο Μάρτ Ρομπέρ, Γάλλλος κριτικός, είπε κι αυτός τον καλό του λόγο για τα παραμύθια, ότι δηλαδή "Οι ιστορίες που μας αποκοιμίζουν είναι αυτές που μας κρατούν πιο ξύπνιους." Όχι, δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά αν τη φράση " τα παραμύθια δε λένε την αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν μας λένε ψέματα" είναι ένα γκράφιτι που είδα κάποτε στα Εξάρχεια, αλλά εγώ αυτό πιστεύω.

Μια φορά κι έναν καιρό πολλοί καίγονται να μάθουν, όταν με το καλό συνευρεθούμε με εξωγήινους, αν αυτοί θα έχουν θρησκείες σαν τις δικές μας, αν θα έχουν τα μαθηματικά που έχουμε εμείς, αν θα υπάρχουν όπως και σ'εμάς δύο φύλα. Άλλοι πάλι αναρωτιόνται αν οι εξωγήινοι θα έχουν ανάγκη από καλές τέχνες, αν η δημοκρατία τους (λέμε τώρα) δίνει λόγο και σε όσους την εχθρεύονται κι αν αυτή και εκεί όπως και εδώ είναι ο χειρότερος εχθρός του εαυτού της, αν θα έχουν κι αυτοί ράτσες, αν θα υπάρχουν εκεί κάτι ούφο σαν εμάς τους Έλληνες και άλλες πολλές απορίες. Έχω κι εγώ μία απορία, που αν μπορέσω να τους πλησιάσω, θα τους ρωτήσω αν ο πολιτισμός τους έφτιαξε παραμύθια που τα έλεγαν στα εξωγηινάκια. Κι αν απαντήσουν ναι, θα είμαι σχεδόν βέβαιος πως μες στις προθέσεις τους δεν θα είναι να μας σκλαβώσουν ούτε να μας εξαφανίσουν.    

Τα τελευταία χρόνια και σίγουρα καλύπτοντας μια ανάγκη που είναι δύσκολο να ικανοποιηθεί από την τηλεόραση, έχει δημιουργηθεί σε πολλές χώρες ένα ρεύμα από ανθρώπους - τους αποκαλούμενους παραμυθάδες - που λένε παραμύθια. Οι περισσότεροι απ'αυτούς το έχουν σπουδάσει το πράγμα και εξασκούν την τέχνη τους επαγγελματικά, απευθυνόμενοι όχι μόνο σε μικρούς ανθρώπους, αλλά και σε μεγάλους. Το ακροατήριο στο οποίο απευθύνονται όλο και μεγαλώνει κι αυτό είναι καλό; Έχουν μάλιστα δημιουργηθεί ομάδες μελέτης και διάδοσης των παραμυθιών ή έρευνας και δράσης των παραμυθάδων. Έχουν ξεκινήσει μάλιστα και διοργανώνονται φεστιβάλ για παραμυθάδες. Ένα αξιόλογο ενημερωτικό άρθρο για τα παραμύθια και τους παραμυθάδες, που δημοσιεύτηκε πέρσι στην Ελευθεροτυπία, μπορείτε να το διαβάσετε αν πατήσετε  εδώ  .